Τo βασικό ένστικτο

Δημήτρης Μπίρμπας, Βουλευτικές Εκλογές 2009, 04/09/2009

--------------------------------------------------------------------------------
Κάθε ζωντανός οργανισμός, φυσικός, πολιτικός και κοινωνικός έχει καταγεγραμμένα στο DNA του πρωτευόντως το ένστικτο της επιβίωσης και ακολούθως της αναπαραγωγής. Αυτή τη βασική λειτουργία πρέπει να ξαναθυμηθεί η καθ’ ημάς Αριστερά, που έχει εξασκηθεί επιμελώς στη διαδικασία αμοιβαδοποίησης ως ψευδαίσθηση αναπαραγωγής, μεγαλώνοντας κάθε φορά τον αριθμό των κυττάρων χωρίς να αυξάνει, τουναντίον τις περισσότερες φορές μειώνοντας το συνολικό μέγεθός της.

Η χώρα οδεύει σε εκλογές σε συνθήκες παρατεταμένης ηθικής και οικονομικής κρίσης, χωρίς να ασχολείται με τη δική μας μελαγχολία, το κωμικοτραγικό των επικεφαλής, τη διελκυστίνδα του ΣΥΡΙΖΑ, την Κοροβεσιάδα.

Κι όμως, η μελαγχολία μπορεί να γίνει ελπίδα και αισιοδοξία. Αρκεί να ξαναβρούμε το νήμα με τις ιδρυτικές μας παραδόσεις, τις ανανεωτικές συμβολές μας, να εμβαθύνουμε στις προγραμματικές επεξεργασίες μας και να τις προβάλουμε επιτέλους στην ελληνική κοινωνία, ανεξάρτητα από το «φίλτρο διάθλασης» του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΝ ιδρύθηκε ως μια προσπάθεια ρευμάτων της ιστορικής και σύγχρονης Αριστεράς για την υπέρβαση του δογματικού κομμουνισμού και της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, σε μια νέα σύνθεση με επιλογή τον δημοκρατικό δρόμο και το οικολογικό πρόταγμα στις πολιτικές, για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας μέσα από τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ευρώπης και του κόσμου. Εγκατέλειψε τη λογική του εθνικού δρόμου, της ένοπλης και βίαιης επαναστατικής αλλαγής, επιδιώκοντας ριζοσπαστικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και τομές σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Οικοδομώντας κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες (φόρουμ, κόμμα ευρωπαϊκής αριστεράς κλπ.), επεξεργαζόμενος στοιχειωδώς εναλλακτικά σχέδια διακυβέρνησης. Η μετάλλαξη μιας συμμαχίας δυνάμεων σε κοινωνικά κινήματα σε στρατηγική επιλογή και δια της διολισθήσεως σε ακύρωση των φυσιογνωμικών σου χαρακτηριστικών – χάριν της αυταξίας ύπαρξης της συμμαχίας επειδή, σύμφωνα με τα γκάλοπ του 2004, σου έδωσε είσοδο στη Βουλή, με ένα μάξιμουμ 0,5% χωρίς να προσμετράται όμως τι σου έδιωξε και αυτό να αποτελεί «ιερή υποχρέωση και παρακαταθήκη»-, είναι πέρα για πέρα αυτοκτονικό.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε τραγικές επιλογές και συμπεριφορές που προέκυψαν από την αδυναμία σου να εξηγήσεις τους λόγους δημοσκοπικής ανόδου σου, που δεν εστιάζονταν βέβαια στον πράγματι ενισχυμένο κινηματικό ακτιβισμό σου αλλά στη θεσμική σου παρέμβαση, την αντιπολιτευτική σου τεκμηρίωση και κυρίως, στο ιστορικό, ηθικό κεφάλαιο αναγνώρισης της εντιμότητας και των διαχρονικά καινοτόμων και πρωτοποριακών σου προτάσεων για την Ελλάδα, την Ευρώπη, την κοινωνία, τη Δημοκρατία, το περιβάλλον. Η συμμαχία σου με ροπή στον αριστερισμό θόλωσε αυτά ακριβώς τα στοιχεία και παρά τις κατά καιρούς, αλληλοσυγκρουόμενες, ηγετικές κεντρικές παρεμβάσεις δεν συνεισέφερε θετικά στη δημόσια εικόνα σου.

Η προσπάθεια να χρεώσεις την ανώμαλη προσγείωσή σου και σε ενδεχόμενες αστοχίες και λαθεμένες συμπεριφορές της εσωτερικής σου μειοψηφίας, αγνοώντας τις πολιτικές επισημάνσεις της, απλώς δείχνει το πόσο δεμένος είσαι με τον μανιχαïστικό τρόπο σκέψης και την ανάγκη δαιμονοποίησης, ως εργαλεία εξήγησης των κρίσεων.

Αυτό πρέπει να τελειώσει. Το τραγικό εσωκομματικό παρελθόν της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι οδηγός για το μέλλον.

Ο ΣΥΝ έχει μια τελευταία ευκαιρία. Αν φύγει από τις ατέλειωτες εσωτερικές διαπραγματεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την κοινωνία. Έως την Κεντρική Επιτροπή οφείλει να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα 15-20 σημείων, που θα ορίζουν τις αναγκαίες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να βγει η χώρα από την κρίση και να το απευθύνει στους σύμμαχους, την κοινωνία και τους άλλους πολιτικούς φορείς. Αυτό το πρόγραμμα εξόδου να αποτελεί ταυτόχρονα την πρόταση αλλά και το κριτήριο τοποθέτησης απέναντι στην κυβέρνηση ή στο κυβερνητικό πρόβλημα που θα προκύψει στις πρώτες ή τις δεύτερες (πολύ πιθανές) εκλογές.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, ασχολούμενοι με το αυτονόητο να είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο εκάστοτε πρόεδρος του ΣΥΝ, εν προκειμένω ο Αλέξης Τσίπρας και θέτοντας, για μια ακόμη φορά, σε αμφισβήτηση την πυρηνική πολιτική λογική μας, τον δημοκρατικό δρόμο και τον πόλεμο θέσεων, από έναν σχηματισμό «αντισυστημικών επιλογών», αέναου καταγγελτικού λόγου και κινηματικού ακτιβισμού μέχρι …. τη Δευτέρα Παρουσία της πολύ γνήσιας αριστερής πλειοψηφίας, οδηγεί μαθηματικά σε αυτοακύρωση και σε διάλυσή σου στα ρεύματα τα εξ ων συνετέθης.

Υπάρχει ακόμη καιρός. Ωρών ίσως, αλλά υπάρχει. Με ενωμένες τις δυνάμεις του ΣΥΝ, με σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς αποκλεισμούς, με όλους τους βουλευτές υποψήφιους εκεί που εκλέγονται για τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση και ψηφοσυλλεκτική ικανότητα, με ένα πρόγραμμα επειγουσών μεταρρυθμίσεων – χωρίς βερμπαλισμούς και αριστερίστικες ρητορείες – που προγραμματικά και κοινοβουλευτικά διαθέτουμε, μπορούμε να απευθυνθούμε στον ελληνικό λαό. Που παρά τα λάθη και τις αμετροέπειές μας ακόμα μας παρακολουθεί λόγω της ηθικής και πολιτικής απαξίωσης του δικομματισμού. Οι σύμμαχοι ας κληθούν, αν συμφωνούν, να συμμετάσχουν.

Η ηγεσία έχει τη δυνατότητα να επιλέξει. Την σωτήρια φυγή προς τα μπρος με το κόμμα στη μέγιστη ενότητα ή την φοιτητικοσυνδικαλιστική διαπραγματευτική καμαρίλα για το τίποτα. Ακόμα ελπίζω στο βασικό μας ένστικτο.

Δημήτρης Μπίρμπας

Μέλος ΚΠΕ ΣΥΝ

Σχεδιάζουν νέο φαραωνικό έργο δρόμου στο Βροντάδο

Η Ν.Α. ανέβαλε την προκαταρκτικής μελέτης παράκαμψης του Νότιου Βροντάδου (που η ίδια προέκρινε), στο ΦΟΒ, τη Δευτέρα στις 7 του Σεπτέμβρη.
Χωρίς πρώτιστα και ποτέ να έχει θέσει το όλο ζήτημα σε δημόσια διαβούλευση ή ακόμα και συζήτηση με το λαό του Βροντάδου το όλο εγχείρημα, προχωρεί στην υλοποίηση του σχεδίου της για τη διευκόλυνση των εργολάβων που θα εγκατασταθούν στο Αίπος για να μεταφέρουν τα αδρανή υλικά στην υπόλοιπη Χίο μέσω Βροντάδου.
Εμείς παραμένουμε αμετάκλητα αντίθετοι σε αυτό το φαραωνικό έργο και οποιοδήποτε άλλο που θα φέρει τρομακτική αλλοίωση, όχληση και υποβάθμιση στο Νότιο Βροντάδο και θα καταστρέψει τις περιουσίες και ιδιοκτησίες των Βρονταδουσίων.
Φρονούμε ότι υπάρχουν πολλές άλλες λύσεις ηπιότερες που μπορούν να λύσουν το πρόβλημα διέλευσης αυτοκίνητων από το Γεμέλιδο και από τον Βροντάδο γενικότερα, δίχως να αφανίσει χωράφια και να αλλοιώσει δραματικά το περιβάλλον.
Απαιτούμε σαν δείγμα ελαχίστης δημοκρατικής ευαισθησίας να αναρτηθούν και παρουσιαστούν όλες οι λύσεις (ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΡΙΘΗΚΕ) για να κατανοήσουν οι Βρονταδούσοι το όλο εγχείρημα και να αποφασίσουν… Αυτό είχε αποφασιστεί και στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ομηρούπολης αλλά και είχε ζητηθεί από Νομαρχιακούς παράγοντες.
…Ελπίζουμε η Τοπική Αυτοδιοίκηση να μην προσπαθήσει με δημοκρατικές επιφάσεις να καπελώσει τον ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ (και κύρια του Νότιου Βροντάδου), ο οποίος στο μέλλον απλά θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα βλέποντας τα δεκάδες τριαξονικά βαρέα οχήματα, γεμάτα αδρανή υλικά να ανεβοκατεβαίνουν το Αίπος αφανίζοντας την ηρεμία του και υποβαθμίζοντας τις περιουσίες του
ΑΛΗΘΕΙΑ 7/9/2009

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ την προσεχή Τρίτη (08/09/09)
Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ καταψήφισε την Πρόταση Τσίπρα
06/09/2009
Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ καταψήφισε την Πρόταση Τσίπρα, που αφορούσε το «πακέτο» εκλογικής συμφωνίας με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Αντιθέτως υπερψήφισε την ομόφωνη πρόταση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ της Παρασκευής (04/09/09) και την αυτόνομη κάθοδο του ΣΥΝ.


Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ συγκαλεί ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ αύριο Τρίτη (08/ 09/09) στην Αθήνα στις 18:00 στο Ξενοδοχείο Athens Imperial(Πλατεία Καραϊσκάκη, ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ) για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που προκύπτουν εν όψει των εκλογών.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΣΙΠΡΑ

Ένα κόμμα στα πρόθυρα διάλυσης.
Ενα κόμμα στο 3% και ο Τσίπρας προτείνει να έχει 11 αρχηγούς!!!!!!!!!!!!!!
Δεν πρόκειται για Πλάκα .

Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Της ΚΟΡΙΝΑΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ακόμα και η πιο ανιαρή εκλογική διαδικασία μπορεί να κρύβει εκπλήξεις: Στη Γερμανία, τρεις εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, το μάλλον χλιαρό, πολιτικό σκηνικό, έχει αποκτήσει ενδιαφέρον.
Μόνο που αυτό δεν εστιάζεται στο νικητή.

Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά η Αγκελα Μέρκελ θα στεφθεί και πάλι καγκελάριος, αφού σύμφωνα με τα γκάλοπ, τόσο το κόμμα της, οι Χριστιανοδημοκράτες, όσο και το κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών, με το οποίο έχει εξαγγείλει συνεργασία, φέρονται να συγκεντρώνουν τα απαραίτητα ποσοστά που θα τους εξασφαλίσουν την απόλυτη πλειοψηφία.

Την έκπληξη της σεζόν αποτελεί «Η Αριστερά» του Οσκαρ Λαφοντέν, η οποία ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα μετά τα πολύ καλά ποσοστά που συγκέντρωσε στις τοπικές εκλογές που έγιναν σε τρία κρατίδια.


ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Παρά το ριζοσπαστικό του πρόγραμμα το «Die Linke» σάρωσε σε τρία κρατίδια, ενώ τα γκάλοπ τού δίνουν πανεθνικά 10% και το ζήτημα της συνεργασίας με «SPD» και Πράσινους ανοίγει
Κάποιοι προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τη νίκη της: στη Σαξονία και τη Θουριγγία της πάλαι ποτέ Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, είπαν, λειτουργούν ακόμα τα παλιά κομμουνιστικά αντανακλαστικά. Οσο για το κρατίδιο του Σαρ, στη Δυτική Γερμανία, αποτελεί φέουδο του Λαφοντέν.

Ομως, κανένα γκάλοπ δεν δίνει στην «Αριστερά» κάτω από 10% σε εθνικό επίπεδο ενόψει των βουλευτικών. Ακολουθεί κατά πόδας τους Πράσινους, δείχνει να καθιερώνεται ως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη και προβληματίζει τόσο τη δεξιά όσο και τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD που θεωρούσαν εαυτούς εκφραστές της αριστεράς -με μια πολύ ευρύτερη και «ελεύθερη» ερμηνεία του όρου.

Η Μέρκελ δείχνει να κατάλαβε καλύτερα το μήνυμα της περασμένης Κυριακής: «Το θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης», είπε, «παίζει σημαντικό ρόλο για τον κόσμο».

Αυτό το θέμα, που αποτελούσε τον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας, το SPD το ξέχασε σταδιακά στο όνομα του «ρεαλισμού». Τόση μετάλλαξη δεν την άντεξε ο Οσκαρ Λαφοντέν. Αντάλλαξε τη σιγουριά του SPD και του υπουργικού θώκου (διατέλεσε για ένα χρόνο υπουργός Οικονομικών στην πρώτη τετραετία του Γκέρχαρντ Σρέντερ) για να συνταχθεί με τους «πεφωτισμένους ρεφορμιστές» από την πρώην Ανατολική Γερμανία. Από εκείνες τις δυνάμεις προέκυψε η πολιτική δύναμη γνωστή ως «Η Αριστερά» (Die Linke).

Ανήκει σε εκείνη την κατηγορία που ορισμένοι αποκαλούν «ουτοπική αριστερά»: Ζητάει την επιστροφή των γερμανών στρατιωτών από το Αφγανιστάν, τη διάλυση του ΝΑΤΟ, καλύτερους μισθούς και συντάξεις, μεγαλύτερα επιδόματα για τις οικογένειες και τους ανέργους, περισσότερες θέσεις εργασίας και άλλα τέτοια «εξωπραγματικά». Να, όμως, που όλο και περισσότεροι Γερμανοί ψηφίζουν με «ουτοπικά» αντί για «ρεαλιστικά» κριτήρια.

Ισως φταίει το γεγονός ότι η Γερμανία τώρα καταλαβαίνει τι εστί οικονομική κρίση: το ποσοστό ανεργίας τού 8,4% είναι το υψηλότερο στη μεταπολεμική ιστορία της και σε ορισμένες περιοχές της Ανατολικής Γερμανίας είναι διπλάσιο. Σύμφωνα με τελευταία έρευνα, το ένα στα έξι παιδιά ζει σε συνθήκες φτώχειας. Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, ο ένας στους έξι Ανατολικογερμανούς το νοσταλγεί...

Μετά τα αποτελέσματα της περασμένης Κυριακής, κάποιοι υπεραισιόδοξοι μιλούν για το ενδεχόμενο μιας κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα στους Σοσιαλδημοκράτες, τους Πράσινους και την Αριστερά, σε περίπτωση που η Μέρκελ και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες δεν συγκεντρώσουν τελικά τα ποσοστά που τους δίνουν τα γκάλοπ.

Κάτι τέτοιο, όμως, φαντάζει πολύ μακρινό. Ο Λαφοντέν απαιτεί από το SPD να ξαναγίνει σοσιαλδημοκρατικό. Οι δε σοσιαλδημοκράτες αρνούνται να απλώσουν το χέρι στους πρώην κομμουνιστές.

«Η συνεργασία Κόκκινων - Κόκκινων δεν αποτελεί σχέδιο, αλλά μακρινή προοπτική», σχολιάζει η αριστερή εφημερίδα «Tageszeitung», τονίζοντας ότι το πείραμα πρέπει πρώτα να δοκιμαστεί σε επίπεδο κρατιδίων.

«Μετά την άνοδο της "Αριστεράς", το SPD είναι αναγκασμένο όσο ποτέ να αναθεωρήσει ορισμένες από τις θέσεις του», γράφει η κεντροαριστερή «Sueddeutsche Zeitung».

Η γερμανική περίπτωση ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού για την ευρύτερη ευρωπαϊκή αριστερά. Ασχέτως αν αυτή τη στιγμή, η πρωτιά στις εκλογές της 27ης Σεπτεμβρίου μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Ή σχεδόν...

ΣΥΡΙΖΑ: Ενα Ωραίο Ταξίδι

http://naftilos.blogspot.com
Published by ANemos on Παρασκευή, Σεπτέμβριος 04, 2009

Ηταν ωραίο το ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ (του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς) που ξεκίνησε σαν μια ιδέα το 2001 και έγινε πράξη το 2004...
Με όλα τα όνειρα, τις ελπίδες, τους φόβους και τους κινδύνους που πρέπει να έχουν τα Μεγάλα Ταξίδια είτε αυτά γίνονται στον γεωγραφικό χάρτη είτε στον χάρτη των ανθρώπων και των ιδεών...
Και σ' αυτό το ταξίδι κάποιοι ήθελαν συνταξιδιώτες όλο τον κόσμο της Αριστεράς, τον κόσμο της εργασίας, τους νέους, τους δημιουργικούς ανθρώπους...
Είχε ωραίες στιγμές συλλογικότητας, αλληλεγγύης, συντροφικότητας. Είχε μικρές και μεγάλες νίκες. Οπως εκείνη του 2007 που για πρώτη φορά από τα χρόνια της ΕΔΑ τόσοι βουλευτές εκπροσώπησαν την Αριστερά στη Βουλή και για πολύ καιρό έκαναν τη μόνη αξιόπιστη και δυναμική αντιπολίτευση στη Δεξιά.
Είχε τη σπουδαία στιγμή όπου ένας δοκιμασμένος ηγέτης παρέδιδε τη σκυτάλη σε έναν νέο άνθρωπο σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα κίνηση...
Και ήταν ούριος ο άνεμος και φουσκωμένα τα πανιά του καραβιού...
Και ήταν σπουδαία η μάχη που δόθηκε με την αποκάλυψη του μαύρου σκανδάλου του Βατοπεδίου...

Κάποιων όμως φούσκωναν και τα μυαλά μαζί με τα πανιά...

Και οι δημοσκόποι κερνούσαν έξτρα ανέμους και διψήφια (ανύπαρκτα) νούμερα...


Και ύστερα ήλθε ο Δεκέμβρης!
Ο Δεκέμβρης του Αλέξη...
Ο Δεκέμβρης των μαθητών...
Ο εξεγερμένος Δεκέμβρης...

Και το καράβι έπεσε σε φουρτούνα μεγάλη γιατί κάποιοι ξέχασαν τον στίχο: "Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα, όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά!".
Στίχος/Κανόνας απαράβατος!

Γεροντοφρικιά και παλαιο-γκρουπούσκουλα, υπερήλικες πρώην αναρχοκάτι και ώριμοι επαναστάτες της φακής μαζί με ένα μάτσο χουλιγκάνια νόμιζαν οτι όλο αυτό γίνεται για εκείνους... Τρομάρα τους! Και τρομάρα του κόσμου που νόμιζε πως αυτό είναι όλο, ένα παιχνίδι καταστροφής και εκτόνωσης...

Δηλαδή αυτοκαταστροφής!

Τα παιδιά του Δεκέμβρη γύρισαν σπίτι, όπως όλα τα παιδιά, γεμάτα εμπειρίες και δύναμη που θα τα έχουν παντοτινά εφόδια στο μέλλον. Αυτό το "ήμουν κι εγώ εκεί" το πολύτιμο ο,τι και να κάνεις στη ζωή σου!

Και ξώμειναν οι γεροντοφρικαρισμένοι να υπερασπίζονται τενεκέδες ξεγάνωτους και να γίνονται μεζεδάκια στην τηλεοπτική αρένα όπου αφιονισμένοι Καίσαρες τους ζητούσαν τα ρέστα για τις καμένες βιτρίνες...

Στο καπάκι "έσκασε" το θέμα του Γηπέδου του Παναθηναϊκού, με την άθλια εκχώρηση του Ελαιώνα από τον δήμαρχο της Αθήνας στον Μπάμπη Βωβό. Και ξαμόλησαν τους χουλιγκάνους -μερικοί ήσαν οι ΙΔΙΟΙ χουλιγκάνοι που έκαιγαν την Αθήνα- κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και του προέδρου του..

Λες και το παιχνίδι να ήταν στημένο, κομμένο και ραμμένο για να βουλιάξουν το καράβι...

Κι ενώ οι θέσεις δικαιώθηκαν στην πράξη, ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαινε από τη μάχη βαρύτατα λαβωμένος...

Κι ο χειμώνας έγινε πιο βαρύς... Η φουρτούνα πιο άγρια... Τι να μαζέψεις; Τι να μπαλώσεις; Που να το δέσεις μην πέσει σε ξέρα;

"Για όλα φταίει ο Αλέξης!" αποφάνθηκε το ιερατείο που δεν ήθελε να τσακωθεί με τα βαγόνια-συνιστώσες που είχαν εκτροχιαστεί εντελώς...

Διότι το καραβάκι είχε γίνει πια τραίνο...
Μυστήριο τραίνο...
Πολύ μυστήριο...

Παρ' όλα αυτά, για πρώτη φορά στην ιστορία της η Αριστερά αποκτούσε Πρόγραμμα. Ολοκληρωμένο και δουλεμένο ψιλοβελονιά από το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ...

Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ούτε που το φυλλομέτρησαν... είχαν άλλους καημούς... δικούς τους...

Κάπου εκεί, γύρω στο Μάρτιο, θα έπρεπε να είχε τελειώσει το ταξίδι και να τραγουδούσαν όλοι μαζί, εν χορώ, το "επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα"...

Δυστυχώς δεν το έκαναν...

Και το ταξίδι έγινε αγώγι βαρύ!

Και το βαρύ αγώγι έκανε τους αγωγιάτες οξύθυμους... κι άρχισαν τη φαγωμάρα... και ξέχασαν πως στην πλάτη τους κουβαλούσαν έναν ολόκληρο κόσμο και τις ευθύνες του και τις ελπίδες του...

Κι ύστερα άρχισαν τα αξιοθρήνητα...

Για τι;

Για ένα καρναβάλι. Για ένα καραγκιοζιλίκι του κερατά που ονομάζεται "Τηλεοπτικό Ντιμπέιτ Αρχηγών". Μια αθλιότητα δηλαδή που φρόντισαν οι αγωγιάτες να την μετατρέψουν σε μέγα θέμα...

"Είχαν γλιτώσει από τους καρχαρίες και τους φάγαν οι κοριοί' θα ξαναέγραφε ο ποιητής!

Στις Ευρωεκλογές ήλθε ο λογαριασμός!

Στην πραγματικότητα δεν ήταν μεγάλος!
Μόλις μισό τους εκατό κάτω...

Ομως κάποιοι ήδη ζούσαν σε μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα. Στην εικονική πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων και του εγωισμού τους.

Οσα συμβαίνουν από τις Ευρωεκλογές και μετά ανήκουν στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας αλλά και τις καμαρίλας των γκρουπούσκουλων... Με κερασάκι της εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις Κοροβέση.

Σήμερα, αύριο αυτό το ταξίδι τελειώνει και τυπικά.

Αργησε!

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ένα ενδιαφέρον αλλά αποτυχημένο πείραμα στην ιστορία της Αριστεράς...
Ισως να ήταν ένα ταξίδι από το μέλλον... Ενα ταξίδι πριν την ώρα του...
Ισως κανείς δεν ήταν έτοιμος ένα τέτοιο ταξίδι... Ούτε οι καπετάνιοι ούτε και οι ταξιδιώτες...

Ισως ο πόλεμος που του έγινε να ήταν πάνω από τις δυνάμεις του...

Ισως... ίσως... Το θέμα είναι οτι τελειώνει γιατί έπρεπε να είχε τελειώσει εδώ και καιρό...


Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ έχει τώρα όλη την ευθύνη για το μέλλον της Αριστεράς... Εχει πρόγραμμα... Εχει βάση... Εχει θέληση... Εχει έναν νέο άνθρωπο στο τιμόνι...

Αρα έχει και ελπίδες...



Υ.Γ. Ισως αυτό να ήταν το πιο δύσκολο ποστ από τα 5.100 που έχω γράψει σε αυτό το ιστολόγιο...

Είναι θέμα αξιοπρέπειας

Είναι θέμα αξιοπρέπειας.

Είναι θέμα εγωισμού.

Αρκετές προσβολές έχουμε δεχτεί.

Δεν γίνεται να σε φτύνουν και εσύ να λες βρέχει.

Αν αυτοί είναι σύμμαχοι τι να τους κάνεις τους εχθρούς

Καλύτερα μόνοι μας .

ΑΡΚΕΤΑ.........................

Σ.Χαρίτος
απλό μέλος του ΣΥΝ

Σύντροφοι αφήστε τις μαλακίες.
ΤΩΡΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ...................

Ρέκβιεμ για τον Βρονταδο…

(Σε λίγο μόνο τριαξωνικά ΜΕ ΝΤΑΜΑΡΟΧΩΜΑΤΑ θα περνούν μονάχα από τον Βρονταδο)




Θυμάμαι τότε το 82 ,τότε που οι «προοδευτικές δυνάμεις» κέρδισαν τις εκλογές και πρωτοβγήκε o Μ. Μεννής , όλοι σχεδόν οι Βρονταδούσοι,, κατέβηκαν οικιοθελώς ακόμα και στους δρόμους προσφέροντας εθελοντικά χειρονακτική εργασία για να φτιάξουν τoν Δήμο τους μια κηπούπολη, μια όμορφη πόλη. Θυμάμαι τα όνειρα των ανθρώπων εκείνων για ένα Βροντάδο κόσμημα με πλατείες, δρόμους ,παιδικές χαρές, πολιτιστικά κέντρα, σχολεία πρότυπα , μια πόλη μοναδική ,λουσμένη στην αύρα του Αιγαίου και στην σκιά του Αίπους. Όπου οι κάτοικοι θα είχαν τον λόγο τον πρώτο, και στις λαϊκές συνελεύσεις τους θα αποφάσιζαν για το μέλλον ετούτου του όμορφου τόπου.

.Σήμερα 27 χρόνια μετά , ο Βροντάδος :

1. με ξεχαρβαλωμένους δρόμους ,

2. με πλήρη οικιστική αναρχία και ανατολή τριώροφων και τετραώροφων,

3. με λυσσόνερο τα καλοκαίρια,

4. με την τσιμεντοποίηση και κάλυψη και του τελευταίου εκατοστού Βρονταδούσικης Γης ,

5. με πολιτιστική ζωή από πλευράς Δήμου σχεδόν ανύπαρκτη,

6. με καμένη την Κλειδού και μπαζωμένο τον Ρεστά,

7. με την υποβάθμιση του παραλιακού δρόμου και συρρίκνωσης κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας και ανάπτυξης στον χώρο αυτό λόγω του κίτρινου τσιμεντένιου τείχος του αίσχους που έφτιαξε η Νομαρχία με την ανοχή της Δημαρχίας , (τις νύκτες θυμίζει νεκρή πολιτεία)

8. με την επικείμενη ισοπέδωση του Νότιου Βροντάδου από Ρεστά –Άγιο Μακάριο μέχρι Ράκτη και Μερσυνίδη από τον Νομαρχιακό high way για εξυπηρέτηση των εργολάβων που θα εγκατασταθούν στο Αίπος ,

9. με την καταστροφή του Αίπους από τα 5 νταμάρια που εγκαθιστά εκεί η Νομαρχία,

10. με το μακέλεμα ξανά των παραλιών από τα νέα μπαζώματα που προγραμματίζει ο Δήμος ,(κάποια ξεκίνησαν ήδη στο Κατσουνάκι)),

11. και με τις λαϊκές συνελεύσεις στο καλάθι των αχρήστων,


ο ΒΡΟΝΤΑΔΟΣ λοιπόν σε λίγο θα θυμίζει υποβαθμισμένη τριτοκοσμική βιομηχανική περιοχή χειρότερη και από αυτή την Ελευσίνα Ήδη η παραλιακή ζώνη κάτι τέτοιο θυμίζει)
Μια περιοχή που απλά θα χρησιμοποιείτε για διέλευση βαρέων οχημάτων γιομάτα νταμαροχώματα…

( Αλήθεια οι Βρονταδουσοι έτσι ονειρεύονται τον τόπο τους; )


Α.Τσατσαρωνης
1-9-2009

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ MEGA

Η γρίπη των εγκαινίων.

Ο ιός της γρίπης των εγκαινίων σε οξυμμένη μάλιστα μορφή φαίνεται να προσέβαλε τον κο Λαμπρινούδη και ασθμαίνοντας σπεύδει από χωρίου εις χωρίον, επιδιδόμενος προς άγρα ψήφων, σε εγκαινιασμούς γηπέδων, γυμναστηρίων, παιδικών χαρών και ότι άλλου μπορεί να συμβάλει στην ευόδωση των προσωπικών πολιτικών επιδιώξεων του κυρίου Νομάρχη.
Με γνώμονα το αλήστου μνήμης χουντικό σλόγκαν «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο»- ιεραρχώντας κατά το δοκούν- τις μεγάλες πράγματι ανάγκες της χιώτικης υπαίθρου, ο Νομάρχης διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα σε αμφιβόλου χρησιμότητας έργα, αγγίζοντας σε πολλές περιπτώσεις τα όρια της προκλητικότητας με τα χωριά μας να ερημώνουν από την έλλειψη βασικών υποδομών αναγκαίων για την αξιοπρεπή διαβίωση των κατοίκων τους.
Με πρόσχημα τις τεράστιες ελλείψεις αθλητικών υποδομών- είναι γνωστό ότι η Χίος το πέμπτο σε έκταση νησί της Ελλάδας δεν διαθέτει σύγχρονο στάδιο- με τα σωματεία κλασσικού αθλητισμού σε διωγμό, ο Νομάρχης εγκαινιάζει ημιτελή, ακατάλληλα και σε μερικές περιπτώσεις επικίνδυνα γήπεδα ποδοσφαίρου, αποδεικνύοντας το εύρος της ανευθυνότητας που διακρίνει την πολιτική πρακτική του.
Στις Καρυές στο γήπεδο που με τυμπανοκρουσίες προεκλογικά εγκαινίασε ο Νομάρχης, βράχος επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη επί των κεφαλών των ποδοσφαιριστών, καθιστώντας το χώρο ακατάλληλο πριν την ολοκλήρωση των απαιτούμενων συμπληρωματικών εργασιών.
Στο Θολοποτάμι το γήπεδο εγκαινιάσθηκε παραμένει όμως ανολοκλήρωτο, χωρίς αποδυτήρια, με το τσιμεντένιο τοιχίο να προβάλει λίαν απειλητικό για τους αθλητές, μισό μόλις μέτρο από τον απελπιστικά μικρό αγωνιστικό χώρο.
Στον Άγιο Γιώργη Συκούση το γήπεδο έχει μεταβληθεί σε λειμώνα και στο Δαφνώνα οι αθλητές παίζουν κορώνα γράμματα τη σωματική τους ακεραιότητα.
Την ίδια ώρα στην πόλη της Χίου τα μισά και πλέον σωματεία του νησιού-οι παρίες του χιώτικου αθλητισμού- συνωστίζονται στο ένα και μοναδικό γήπεδο και ο Βροντάδος στερείται οιουδήποτε δημόσιου ή δημοτικού αθλητικού χώρου για να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών του.
Στη Λαγκάδα το γήπεδο προς το παρόν παραμένει βοσκοτόπι και στον Κάμπο αλάνα, με το Νομάρχη να παίζει με την υπομονή όλων όσων πίστεψαν τις εξαγγελίες του.
Πρέπει να περιμένουν. Οι μακέτες και τα εγκαίνια προηγούνται.
Ο ιός της γρίπης των εγκαινίων προσέβαλε το Νομάρχη…

Επικεφαλής του Νομαρχιακού Συνδυασμού Χίου «Ενωτική Αριστερή Κίνηση». (Ε.Α.Κ)

Του Ανδρέα Μιχαηλίδη

«Αγαπητοί μου συναθλητές συμπολίτες,
Επιτρέψτε μου με το σημερινό μου κείμενο να σας αφηγηθώ την εμπειρία μου από την παρουσία μου στο προχθεσινό Δημοτικό Συμβούλιο της Χίου.
Η σπουδαιότητα των δύο πρώτων θεμάτων της ημερήσιας διάταξης, αλλά και το προσωπικό μου ενδιαφέρον γι’ αυτά, με οδήγησαν το απόγευμα της Παρασκευής στην αίθουσα του Δημοτικού μας Συμβουλίου. Αφού δέχθηκα τις ευγενικές φιλοφρονήσεις του Προέδρου του, έλαβα τη θέση μου αναμένοντας την εξέλιξη της διαδικασίας. Πράγματι, μετά από λίγο, ήρθε η σειρά να συζητηθεί το πρώτο θέμα που ήταν το ζήτημα των δένδρων της οδού Αγ. Αποστόλων. Όπως γνωρίζετε, ο άσημος και ήσυχος κατά τα άλλα αυτός δρόμος της πόλης μας, απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα τελευταία, χάρη στην πρόθεση της δημοτικής μας αρχής να υλοτομήσει τα δένδρα που βρίσκονται σ’ αυτόν. Ο κύριος Δήμαρχος με μια σύντομη τοποθέτησή του τόνισε το γεγονός ότι πρόθεση της δημοτικής αρχής είναι η διευθέτηση του ζητήματος, ότι τα δένδρα έχουν την κακή συνήθεια να φύονται άτακτα και όχι ευθυγραμμισμένα, γεγονός που εμποδίζει την ελεύθερη διακίνηση των πεζών και κυρίως των οχημάτων. Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο αξιότιμος επί της καθαριότητος και πρασίνου Αντιδήμαρχος, ο οποίος εδήλωσε κατηγορηματικά προς τους παρευρισκόμενους περίοικους ότι υποκινούνται από εμφορούντας από ανατρεπτικάς ιδέας. Παράλληλα εδήλωσε κατηγορηματικά ότι τις ενέργειες για την αποψίλωση των δένδρων υποστηρίζει ικανός αριθμός υγιώς σκεπτόμενων συμπολιτών μας και ότι αφού ολοκληρωθούν οι σχετικές εργασίες και οι υπόλοιποι θα ανανήψουν και θα σπεύσουν να επιδοκιμάσουν την εξαιρετική αυτή πρωτοβουλία. Έφερε επίσης αδιάσειστα στοιχεία ότι μερικοί από τους μη υγιώς σκεπτόμενους συμπολίτες περιφέρονται τα βράδια και καταβρέχουν επιλεκτικά τα δένδρα που φύτεψε η παρούσα δημοτική αρχή με υδροχλωρικό οξύ (κοινώς aqua forte).
Δεν επεσήμανε τη μάρκα του οξέως, καθώς και τον τρόπο προμήθειάς του.
Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας, ο οποίος αναφερόμενος στο διαδικαστικό μέρος της υπόθεσης δήλωσε ότι επί των ημερών της προηγουμένης δημοτικής αρχής υπήρχε σχολαστική τήρηση των τυπικών διαδικασιών, η νομιμότητα των έργων ετηρείτο απαρεγκλίτως και κάλεσε την παρούσα δημοτική αρχή να τους μιμηθεί. Ως χαρακτηριστικά παραδείγματα ανέφερε τη νομιμότητα και την πληρότητα των αδειοδοτήσεων του έργου του περιφερειακού δρόμου του Κάστρου, καθώς και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά την κοπή του ενός εκ των δύο πλατάνων της αρχής του Φραγκομαχαλά. Ως γνωστόν, τότε, πριν αναλάβει δράση ο συμπαθής κύριος Ξηντάρης, η τότε δημοτική αρχή είχε συγκαλέσει διεθνές συνέδριο στη Χίο με αντικείμενο τη σωτηρία του γηραιού πλατάνου, είχαν μετακληθεί ειδικοί επιστήμονες από τα σπουδαιότερα Πανεπιστήμια της αλλοδαπής οι οποίοι αφού εξέτασαν τον ασθενούντα πλάτανο, απεφάνθησαν ότι η μόνη θεραπεία ήταν το βενζινοπρίονο του προαναφερθέντος κυρίου Ξηντάρη.
Όμως η συζήτηση έλαβε νέα τροπή, όταν ο κύριος Αντιδήμαρχος στην τοποθέτησή του κατηγόρησε τον επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας για πρωτοφανείς ενέργειες, με τις οποίες υπονόμευε εσκεμμένα την καθεστηκυία έννομο τάξη. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι ο προαναφερθείς κατά την επίσκεψή του στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννης Καπέλης συναγελάζετο με ομάδα συμπολιτών μας και τους προέτρεπε σε στάση κατά της δημοτικής μας αρχής. Όπως αντιλαμβάνεστε, η σοβαρή αυτή καταγγελία προκάλεσε αίσθηση στους παρευρισκόμενους, οι οποίοι την αποκήρυξαν μετά της προσηκούσης βδελυγμίας. Ο κύριος Αντιδήμαρχος μάλιστα, εν μέσω επιδοκιμασιών του πλήθους, εδήλωσε ότι για τις αναρχικές αυτές κινήσεις του εγκαλουμένου επικεφαλής υπάρχουν και φωτογραφίες οι οποίες επιβεβαιώνουν την έκνομη δράση του!
Όπως αντιλαμβάνεστε αγαπητοί μου συμπολίτες, μετά από όλα αυτά και υπό το κράτος των έντονων συναισθημάτων τα οποία με συγκλόνισαν, εγκατέλειψα άρον - άρον την αίθουσα του Δημοτικού μας Συμβουλίου, χάνοντας μάλιστα την ευκαιρία να ακούσω τις δηλώσεις του κυρίου Δημάρχου μας για το έργο της αξιοποίησης του Λωβοκομείου της Χίου».

Καληνύχτα και καλή τύχη

Είναι ανάγκη να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά"
Γ. Σεφέρης



Μετά τα τελευταία γεγονότα και μη μπορώντας να κατανοήσω -αλλά ούτε και να παρακολουθήσω πλέον- τον πολιτικό αυτοκτονικό ιδεασμό της αριστεράς (ΣΥΝ & ΣΥΡΙΖΑ) αποφάσισα, μετά από μεγάλη εσωτερική διεργασία, ότι αδυνατώ όχι μόνο να στηρίξω τον χώρο αλλά ούτε να ανεχθώ πλέον να είμαστε ακτικείμενα χλευασμού, γελοιοποίησης, ειρωνείας...

Ο οργανωμένος μας χώρος έγινε του πολιτικού κόσμου το περίγελο...

Δεν μας πρέπει αυτή η κατάσταση: Όλοι εναντίον όλων...

Αναστέλλω, λοιπόν, την ιδιότητά μου ως μέλους του ΣΥΝ. Διατηρώ τις καλύτερες αναμνήσεις και τις ζεστές σχέσεις που ανέπτυξα με αρκετούς συντρόφους και ελπίζω πραγματικά να ξαναβρεθούμε σε ένα νέο τοπίο της αριστεράς που θα διακρίνεται για τα παρακάτω:

Σοβαρότητα και εννοώ όχι τη μία να λέμε “παραιτούμαι” και την άλλη “ανακαλώ”, ό,τι τη μία να καταδικάζουμε τον σταλινισμό και την άλλη να ζητάμε συνεργασία με τους εγχώριους εκπροσώπους του κ.λπ.

Σύγχρονο πνεύμα που σημαίνει είμαστε τοποθετημένοι στις βάσεις του μαρξισμού, αλλά η ιστορία δεν σταμάτησε εκεί τότε... Η σκέψη προχώρησε με Πουλαντζά, με Γκράμσι, με πολλούς... Ζούμε σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης - νέα δεδομένα προκύπτουν, άρα πορευόμαστε και εμείς στον 21ο αιώνα...

Ρεαλισμό, και εννοώ να επικεντρώνουμε σε θέματα που ακουμπούν τον πολίτη, τον εργαζόμενο, αλλά με έναν χρήσιμο, εφικτό, χειροπιαστό στόχο. Δεν πρέπει να συναγωνιζόμαστε το ΚΚΕ σε μαξιμαλισμούς...

Μη-φοβικότητα -αρνηθήκαμε την “Άνοιξη του '08” να μεγαλώσουμε... Τρομάξαμε με τον κόσμο που μας πλησίασε... Ήλθαν, είδαν και απήλθαν! Ούτε ένας δεν μας έμεινε! Πώς τα καταφέραμε; Να μάθουμε το μυστικό της αποτυχίας μας ώστε να το διδάξουμε και στους πολιτικούς μας αντιπάλους!

Ευρωπαϊκότητα

Η Ευρώπη είναι η μεγάλη πατρίδα της αριστεράς!

Η μήτρα της αριστεράς είναι η Ευρώπη.

Οι αξίες μας από εδώ προέρχονται: από τη Γαλλική και τη Ρωσική επανάσταση, από τον Ισπανικό και Ελληνικό Εμφύλιο, από τον Μαρξ και την άνοιξη της Πράγας, από τον Λούκατς και τον Μάη του '68, από τους Πουλαντζά, Ντεριντά και Γκράμσι και τον ευρωκομμουνισμό, από τον συνδικαλισμό και το κράτος πρόνοιας, από την επιστήμη και την τέχνη αλλά και από τον Διαφωτισμό και τον Ορθολογισμό. Εδώ θα συγκρουστούν οι δικές μας αξίες με αυτές των άλλων... στο πεδίο της Ευρώπης. Τώρα ίσως φαίνεται ότι υποχωρούν οι δικές μας αξίες (έπειτα και από την ”σφαλιάρα” της πτώσης του υπαρκτού), αύριο όμως;;;

Αριστεροσύνη. Ναι σε μία αριστερά μαχητική, κινηματική, ασυμβίβαστη... αλλά όχι γραφικές άναρθρες κραυγές... Με καταγγελίες δεν πέφτει ο καπιταλισμός. Ούτε μόνοι μας θα τον ρίξουμε. Έχουμε σαφώς αριστερό πρόγραμμα. Όσοι πλησιάζουν ή συζητούν έστω και ένα μέρος απ' αυτό ενδεχομένως μπορούν να γίνουν σύμμαχοί μας. Είναι καθαρό βέβαια -τουλάχιστον σε μένα- ότι με το σημερινό ΠΑΣΟΚ και το σημερινό ΚΚΕ πολύ λίγα πράγματα μπορείς να συζητήσεις...

Καθαρό ΟΧΙ στον παλαιο-κομμουνισμό και στην παλαιο-σοσιαλδημοκρατία.

Χαμηλή εσωστρέφεια - Υψηλή εξωστρέφεια

Οι τάσεις δεν είχαν το αποτέλεσμα που περιμέναμε... έχουν “γκετοποιηθεί”. Ρεύματα, τάσεις, “κύματα”, συνιστώσες - κανέναν, εκτός οργανωμένων, δεν απασχολούν. Εκεί έξω είναι η ζωή: στο μεροκάματο, στην εκπαίδευση των παιδιών μας, στην υγεία-πρόνοια, στο περιβάλλον.

Υπολογίσιμη αριστερά, μια αριστερά Μεγάλη! Συγγνώμη, αλλά δεν βολεύομαι στο 3%. Δεν είμαι τροτσκιστής / μαοϊστής / αναρχικός / αριστεριστής. Είμαι ένας δημοκρατικός, προοδευτικός, αριστερός πολίτης που πιστεύει στον σοσιαλισμό αλλά δεν μπορεί να περιμένει να λυθούν βασικά προβλήματα με την έλευσή του (όποτε κι αν αυτή γίνει). Βήματα μεγάλα ή μικρά μπορούν να γίνουν και τώρα, στο σημερινό πλαίσιο...

Θέλω να μας υπολογίζουν να μην γελούν με μας. Να ακούγεται στην κοινωνία με προσοχή ο σοβαρός λόγος της αριστεράς και οι προτάσεις της.

Αυτά τα λίγα, σύντροφοι. "Καληνύχτα και καλή τύχη".


ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΝΔΑΝΟΣ

Κοινωνιολόγος

Αλλαγή πολιτικών

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΤΗ*
Όταν το 2001 το κόμμα μας ο ΣΥΝ επί προεδρίας Κωνσταντόπουλου αποφάσιζε την έναρξη του Χώρου Διαλόγου της Αριστεράς, η πλειοψηφία των μελών της Γραμματείας της Π.Κ της Αγίας Παρασκευής είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις της στη μονομέρεια ενός τέτοιου εγχειρήματος υποστηρίζοντας ότι:

1.Είναι λάθος το κόμμα μας να απευθύνεται μόνο στον στενό χώρο της αριστεράς, στην οποία ηγεμόνευε το ΚΚΕ και ο εναπομείναντας χώρος καλύπτεται από εκατοντάδες μικρό-ομαδούλες οι οποίες σέρνουν τόσα κατάλοιπα από τη μετά-χουντική περίοδο που μπορεί μεν να προσθέσουν ένα ποσοστό του 0,2% ή 0,4% αλλά θα έχουν αρνητικές εντυπώσεις στην γενική εικόνα του κόμματος αλλά και σε αυτούς που μας ψήφιζαν .




2.Υποστηρίξαμε την άποψη ότι πρέπει να κτυπηθεί ο δικομματισμός κάνοντας άνοιγμα στον κόσμο τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και στον κόσμο της Ν.Δ. γιατί πιστεύαμε ότι είναι αδιανόητο να εγκλωβίζεται το 85% του ελληνικού λαού, στα δύο μεγάλα κόμματα



.



Υποστηρίζαμε στην ουσία από τότε το κτύπημα του δικομματισμού το οποίο σήμερα έχουμε και σωστά αναδείξει σαν κύρια αιχμή της πολιτικής μας, αλλά από μία εντελώς διαφορετική σκοπιά.



3.Προτείναμε προκειμένου να υλοποιηθεί η πολιτική αυτή την εκπόνηση ενός βαθύτατα Αριστερού Μεταρρυθμιστικού Προγράμματος που θα στοχεύει:



Α. Στην ανασυγκρότηση ενός διεφθαρμένου, σπάταλου, δεσποτικού και άκρατα κομματικοποιημένου από τα δύο κόμματα εξουσίας κράτους, προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι για την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση.



Β. Στη δημιουργία θεσμικού πλαισίου ικανού να προστατεύσει το δημόσιο χρήμα και την δημόσια περιουσία από τα πάσης φύσεως αρπακτικά ντόπια και ξένα.



Γ. Στην εμπέδωση από τους πολίτες της ανάγκης ενός νέου τύπου ανάπτυξης στηριγμένης σε οικολογικές και αντι-καταναλωτικές λογικές, στις οποίες θα κατανοείται ότι το μαζικό είναι συμφερότερο από το ατομικό.



Δ. Τη χάραξη μιας μακροχρόνιας πολιτικής στον συνδικαλιστικό και στον συνεταιριστικό χώρο που μέσα από βαθιά μελέτη των μέχρι σήμερα χρησιμοποιηθέντων μοντέλων, να ξαναδοκιμάσουμε με προσεκτικά βήματα σε μικρές επιχειρήσεις, δόκιμες μορφές ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ.



Αυτοί και μόνον οι στόχοι αν μπορούσαν να υλοποιηθούν θα αποτελούσαν μέγιστη προσφορά προς τον τόπο και μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού θα ήταν θετικά διακείμενο σε αυτές τι ς απόψεις.



Δυστυχώς οι απόψεις αυτές δεν εισακούστηκαν και προτιμήθηκε η «Αριστερή» στροφή με αρχή τη Δημιουργία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, την οποία χαιρετήσαμε όλοι με ενθουσιασμό μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι από σοβαρό κίνημα ενάντια στον πόλεμο, την φτώχεια, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, θα καταντούσε χώρος επαναστατικής γυμναστικής για τις πάσης φύσεως αριστερίστικες ομάδες με αποτέλεσμα τον εκφυλισμό του και πλήρη αδρανοποίηση του.



Η πορεία συνεχίστηκε με τη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ η οποία μάλιστα κατέστη και στρατηγικός στόχος για το κόμμα μας και ο οποίος ξεκίνησε σαν εκλογικός σχηματισμός, χωρίς όμως να ξεκαθαριστεί ο τρόπος λειτουργίας και ο πολιτικός στόχος.



Βαδίζαμε στο βλέποντας και κάνοντας.



Η κατάσταση αυτή δημιούργησε σύγχυση κυρίως στις Π.Κ. του ΣΥΝ οι οποίες καλούνταν να λειτουργούν και τις τοπικές Π.Κ. και ταυτόχρονα να δημιουργούνε τοπικές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ.



Παρουσιάστηκε το φαινόμενο αρκετά μέλη του ΣΥΝ να θεωρούν ότι δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν οργανωμένα στον ΣΥΝ και να μεταφέρουν τις θέσεις του ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ και προτιμούσαν να δρουν κατευθείαν στον ΣΥΡΙΖΑ.



Το φαινόμενο αυτό δημιούργησε τεράστια προβλήματα στις Π.Κ. του ΣΥΝ στις οποίες οι γραμματείες προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τη διάλυση τους.



Ο αέρας των δημοσκοπικών επιτυχιών επέτειναν τις διαλυτικές τάσεις στις Π.Κ. του ΣΥΝ, η δε στάση αρκετών στελεχών του κόμματος ήταν ότι πρωτεύουν οι τοπικές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ακολουθούν οι Π.Κ. του ΣΥΝ.



Βεβαίως υπήρξαν αντιδράσεις από τις γραμματείες των Π.Κ. του ΣΥΝ, οι οποίες θεωρούσαν το εαυτό τους υπόλογο απέναντι στους συντρόφους που τους εξέλεξαν για την αδράνεια των Π.Κ.



Αποτέλεσμα αυτού του δυϊσμού ήταν να προκαλούνται τριβές τόσο ανάμεσα στα μέλη του ΣΥΝ που προσπαθούσαν να λειτουργήσουν τις Π.Κ όσο και με μέλη του ΣΥΡΙΖΑ .



Η κατάσταση αυτή εκφράστηκε σαφέστατα στην κατοπινή διαμάχη ανάμεσα στα κορυφαία στελέχη μας, στους συντρόφους Τσίπρα και Αλαβάνο.



Ο Αλέξης ο Τσίπρας εκλέχτηκε από το 70 % των συνέδρων του ΣΥΝ και σαν πρόεδρος του ΣΥΝ είναι και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ .



Ο Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να προωθήσει τη σωστή λειτουργία αλλά και το δυνάμωμα του κόμματος του, του ΣΥΝ, ενώ σαφέστατα τις επιλογές που θα κάνει θα τις εγκρίνουν τα μέλη του κόμματος του και σε αυτά θα απολογηθεί.



Ο σύντροφος ο Αλαβάνος σε ποιόν θα απολογηθεί; Στα μέλη της συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ η στα μέλη της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ;



Τι σημαίνει λοιπόν κόκκινη κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ; Κάρτα σε εκλογικό σχήμα ή κάρτα μέλους κόμματος; Εάν κάρτα μέλους κόμματος με ποιο καταστατικό ; Εάν θέλουμε καινούργιο κόμμα σημαίνει ότι πρέπει να διαλύσουμε τον ΣΥΝ και τα υπόλοιπα κόμματα ΚΟΕ ΔΕΑ ΑΚΟΑ ΔΗΚΙ κ.λπ.;



Ποιος λοιπόν θα αποφασίσει για αυτό, εάν όχι τα μέλη των κομμάτων; Δεν θα πρέπει να γίνουν όλα αυτά συντεταγμένα ή ο κάθε ένας θα αποφασίζει από μόνος του;



Αυτή η κατάσταση, αλλά κυρίαρχα οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές περί ενότητας μιας αριστεράς με τροτσκιστικές, μαοϊκές, σταλινικές και χοτζικές καταβολές που μπορεί ναι μεν να ικανοποιεί τα μέλη των κομμάτων αυτών, αλλά που καμιά λύση και καμιά προοπτική δεν δίνουν στα προβλήματα του κόσμου, μας οδήγησαν στην τελευταία εκλογική αποτυχία.



Αυτή η αποτυχία δεν πρέπει να επαναληφθεί. Οφείλουμε να ξαναγίνουμε το κόμμα της ανανεωτικής, μεταρρυθμιστικής και οικολογικής αριστεράς και να αποκτήσουμε ξανά τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη του κόσμου και αυτό πρέπει να γίνει στο επόμενο συνέδριο.



*Ο Βαγγέλης Μοναστηριώτης είναι μέλος της Π.Κ. Αγίας Παρασκευής

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

O Χρήστος Παλαιολόγος γεννήθηκε στη Λειβαδιά το 1950.
Σπούδασε στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης πολιτικός μηχανικός.
Μέλος του «Ρήγα Φεραίο» από το 1972. Ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού της ΕΑΡ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.
Διετέλεσε δήμαρχος Λειβαδιάς για τρεις τετραετίες. Από το 1982 ήταν δημοτικός σύμβουλος Λειβαδιάς και το 1986 αντιδήμαρχος, ενώ από το 1990 - 2002 δήμαρχος Λειβαδιάς.
Υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας Επιτροπής Περιφερειών της Ε.Ε. από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα και διετέλεσε γενικός γραμματέας ΚΕΔΚΕ στο διάστημα 2002-2006.
Ήταν μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, ενώ διετέλεσε και υπεύθυνος του Τμήματος Αυτοδιοίκησης

Ο Φώτης Κουβέλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. , δήλωσε :
"Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκφράζει τη βαθειά της θλίψη για το θάνατο του Χρίστου Παλαιολόγου.Η απώλεια είναι μεγάλη. Ο Χρίστος Παλαιολόγος αγωνίσθηκε με πάθος και αφοσίωση για την Αριστερά και της ιδέες της και για τη δυναμική παρουσία της στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Υπηρέτησε με συνέπεια την τοπική αυτοδιοίκηση και την υπερασπίσθηκε ως θεσμό αυτόνομης και ουσιαστικής εξουσίας των πολιτών. Θα μας λείψει. Αφήνει όμως βαθύ αποτύπωμα στη ζωή του τόπου, με το ήθος του, την ακεραιότητα και τη στράτευσή του στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του λαού."

ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Υπέρ ψήφισαν 49 μέλη
Κατά ψήφισαν 48 μέλη
Λευκό ψήφισαν 6

AUTOCHECK ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΟ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ... ΑΠΟ ΤΟΝ Α.ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΗ

ΑΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ…

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΗΝ ΠΑΣ ΔΟΥΛΕΙΑ!!!!!!!

Η (χαμένη) τιμή της αλήθειας

Του ΣΤΑΘΗ Δ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Επί της ουσίας: Ο κ. Γιώργος Βότσης σε άρθρο του στην «Ε» (24.VIII.2009) ζητά από «ορισμένους αδιάντροπους να βάλουν χαλινάρι στο στόμα τους» για την κριτική που έκαναν στον κ. Περικλή Κοροβέση περί όσων ο ίδιος είπε για την Αριστερά εν σχέσει με τις μίζες της Ζήμενς, ανακυκλώνοντας -πάντα κατά τον κ. Βότση- όσα εκείνος είχε γράψει σε άλλο άρθρο του, πάλι στην «Ε», στις 13.7.2009.
Για να ξέρουμε για τι μιλάμε, ο κ. Βότσης αναδημοσιεύει στο δεύτερο άρθρο του το «επίμαχο», όπως το προσδιορίζει ο ίδιος, χωρίο του πρώτου, το οποίον κατά λέξιν έλεγε τα εξής:
«...Οι δραστηριότητες της "Ζίμενς" στη χώρα μας έχουν μια εξόχως ενδιαφέρουσα προϊστορία διάστικτη από σκανδαλωδώς χαριστικές πολιτικές ενέργειες. Η κορυφαία το 1990: Η τότε "οικουμενική" κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη "Ζίμενς" σε σύμπραξη με την Intracom του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης και Χ. Φλωράκης), ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε -ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για τη συναινετική διαπλοκή και όσα έκτοτε ακολούθησαν. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη "μίζα" σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε "Συνασπισμό". Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός και η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο κι εύγλωττο είναι το πολιτικό ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα...».
Μάλιστα, προς επίρρωσιν της άποψής του, ότι δηλαδή επρόκειτο για «ομόθυμο πολιτικό πραξικόπημα» των τριών αρχηγών (Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Φλωράκη), ο αρθρογράφος λίγο παρακάτω στο ίδιο άρθρο προσθέτει:
«Θέλουν τώρα να πιστέψουμε ότι το αρχηγικό πραξικόπημα έγινε μόνο και μόνο για το καλό του ΟΤΕ (και της... πατρίδας!) και να δεχθούμε ότι ήταν ανίκανος ο αείμνηστος Ξεν. Ζολώτας, που αρνήθηκε με σθένος να συνδέσει το όνομά του με ένα τεράστιο σκάνδαλο; Ε, όχι...».
Τα πράγματα δεν έγιναν έτσι! Δεν θα μπούμε στην προϊστορία της ιστορίας και πώς από τον Σεπτέμβριο του 1986, μετά από εισήγηση της κυρίας Βάσως Παπανδρέου, μπήκε ταφόπλακα στην ΕΛΒΗΛ και την προσπάθεια των Ελλήνων επιστημόνων να αποκτήσουμε εγχώρια ψηφιακή τεχνολογία, αποφασίζοντας την «επιλογή δύο συστημάτων τεχνολογίας της Ερικσον και της Ζήμενς», αλλά θα σταθούμε από τον Μάρτιο του 1988 και ύστερα.
Τότε, ο πολύς Θεοφάνης Τόμπρας και όχι η Οικουμενική, υλοποιώντας απόφαση του Ανδρέα, αποφάσισε να αναθέσει στη Ζήμενς-Τηλεβιομηχανική και στην Ιντρακόμ την προμήθεια 84.000 ψηφιακών κυκλωμάτων και 20.000 ψηφιακών παροχών δαπάνης 6,6 δισ. δραχμών (συμβάσεις με τις δύο Εταιρείες 7170 και 7160/30.3.1988).
Κι όχι μόνον αυτά. Αλλά κυρίως: με βάση τις συμβάσεις αυτές ο ΟΤΕ ανέλαβε ισχυρές νομικές δεσμεύσεις έναντι των δύο Εταιρειών να προμηθευτεί στο εξής από αυτές όλα τα ψηφιακά που θα χρειαζόταν για το διάστημα 1989-1993, αξίας 70 δισ. δραχμών. (Αυτή η δέσμευση είναι και το «ψητό» της υπόθεσης.)
Αμέσως ο Θεοφάνης Τόμπρας (τον Μάιο του 1989) σε εκτέλεση της παραπάνω συμβατικής δέσμευσης του ΟΤΕ έσπευσε να αναθέσει στις δύο Εταιρείες 470.000 ψηφιακές αξίας 32,5 δισ. δραχμών.
Με αυτήν την απόφαση διαφώνησαν οι συνδικαλιστές τής (κατά τα άλλα «χρηματιζόμενης») Αριστεράς, εκπρόσωποι στο Δ.Σ. του ΟΤΕ, κ. Στρατούλης και κ. Χριστοφορίδης. Σε συνέντευξη Τύπου κατήγγειλαν τις δεσμεύσεις του ΟΤΕ έναντι των δύο Εταιρειών, οι οποίες μάλιστα λειτουργώντας ως καρτέλ μοιράζονταν μεταξύ τους τις δουλειές.
Με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων οι δύο συμβάσεις δεν υπογράφηκαν κι αναβλήθηκαν για μετά τις εκλογές.
Επί κυβέρνησης Τζαννετάκη η νέα διοίκηση του ΟΤΕ με πρόεδρο τον αείμνηστο Τάσο Μήνη (επίσης βασανισθέντα επί Χούντας, του έσπασαν τα κόκαλα), επανεξέτασε τις συμβάσεις, μείωσε το τίμημα κατά 6 δισ. δραχμές και ταυτοχρόνως κατέληξε σε πόρισμα ότι το τυχόν σπάσιμο των συμβάσεων Τόμπρα θα ανάγκαζε τον ΟΤΕ να πληρώσει αποζημιώσεις πολλών δισ. δραχμών.
Ως εκ τούτου η Διοίκηση Μήνη-Κιουλάφα εισηγήθηκε τον Ιανουάριο του 1990 στον Πρωθυπουργό της Οικουμενικής Ξενοφώντα Ζολώτα και τους τρεις αρχηγούς (Μητσοτάκη, Παπανδρέου, Φλωράκη): ή να δεχθούν τις νέες βελτιωμένες συμβάσεις ή να εμπλακούν σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες με κόστος πολλών δισ. και ταυτοχρόνως την αδυναμία του ΟΤΕ να ικανοποιήσει για πολλά χρόνια τις πάνω από 1.000.000 εκκρεμείς αιτήσεις για νέες τηλεφωνικές συνδέσεις.
Ηταν προφανές ότι για το «καλό της πατρίδας», καθώς ειρωνεύεται ο κ. Βότσης, οι τρεις αρχηγοί δεμένοι χειροπόδαρα απ' τις συμβάσεις Τόμπρα (-Ανδρέα) προέκριναν την πρώτη λύση, χωρίς να διαφωνήσει ο Ξενοφών Ζολώτας, καθώς, πάλι λάθος, λέει ο κ. Βότσης.
Ο μόνος που διεφώνησε ήταν ο τότε υπουργός κ. Γ. Κεφαλογιάννης, αλλά δεν παραιτήθηκε. Αντιθέτως η ΟΜΕ-ΟΤΕ εκτίμησε την απόφαση ως «θετική» και ως τη «μόνη δυνατή λύση» δεδομένων των δεσμεύσεων Τόμπρα (συμβάσεις 7170 και 7160 του 1988).
Προσέτι, ο Χαρίλαος Φλωράκης, όπως τοποθετήθηκε τότε δημοσίως ως εκπρόσωπος του Ενιαίου Συνασπισμού ζήτησε: αμέσως μετά την υπογραφή να βρεθούν τρόποι ώστε «να σπάσουν οι νομικές δεσμεύσεις του ΟΤΕ έναντι των δύο Εταιρειών», να απεξαρτηθεί ο Οργανισμός απ' το μονοπώλιο του καρτέλ Ζήμενς - Ιντρακόμ και για «τις μελλοντικές του ανάγκες να γίνονται ανοιχτοί διαγωνισμοί».
Απ' αυτό το συνοπτικό χρονικό (τα εκτενή στοιχεία του οποίου υπάρχουν κι έχουν δημοσιευθεί με χαρτιά και ντοκουμέντα) η επιλεκτική μνήμη (για την οποίαν κατηγορεί άλλους) του κ. Βότση δεν φαίνεται να ανακαλεί τίποτα, παρά μόνον σπερμολογίες. Ούτε ο Ξενοφών Ζολώτας διεφώνησε, ούτε φυσικά οι προτροπές Φλωράκη πραγματοποιήθηκαν.
Εγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι Ζήμενς, Κόκκαλης Ιντρακόμ ελάμβαναν έκτοτε συστηματικώς απευθείας αναθέσεις από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη, Ανδρέα -με τη Ζήμενς από το 1994 κι ύστερα να διαθέτει το 8% των ετησίων εισόδων της στη χώρα για λάδωμα των δύο εναλλασσομένων στην εξουσία κομμάτων, φθάνοντας το 1997 επί κυβέρνησης Σημίτη να υπογράψει την κορυφαία της σύμβαση (την 8002), γνωστή και ως «Μητέρα όλων των Μιζών».
Κατηγορεί ο κ. Βότσης την Αριστερά ότι δεν έχει απαντήσει σε όλα αυτά. Κι εδώ κάνει λάθος!
Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρονικού περιγράφεται για τελευταία φορά στην «Αυγή» 23/8/2009 σε άρθρο του κ. Δημήτρη Στρατούλη.
Αν ο κ. Βότσης πιστεύει ότι ο κ. Στρατούλης ψεύδεται, ας τον κατηγορήσει ευθέως.
Αντιθέτως ο κ. Βότσης αναλώνεται σε ανύπαρκτα γεγονότα, όπως ότι η κυβέρνηση Ζολώτα «ακύρωσε διεθνή διαγωνισμό», ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούσε καν να προβεί σε τέτοιον διαγωνισμό. (Πόρισμα Μήνη)
Αβασάνιστα γράφει ότι «παρενέβησαν ξαφνικά από κοινού οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί», ενώ αντιθέτως δέχθηκαν αναγκαστικώς την εισήγηση Μήνη (μήπως «τα 'παιρνε» κι αυτός;), ενώ καταφεύγει σε «ανεπιβεβαίωτες φήμες», καθώς ο ίδιος παραδέχεται (!) ότι «προσδιόριζαν τη μίζα σε δύο δισ. δραχμές για το ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. κι ένα δισ. για τον Συνασπισμό».
Δεν ήξερα ότι οι «ανεπιβεβαίωτες φήμες» είναι η πρώτη ύλη για τη σοβαρή δημοσιογραφία, αλλά θα το μάθω κι αυτό -με «όποιον δάσκαλο καθήσω».
«Ποια είναι η αλήθεια, ο Θεός και η ψυχή τους» συνεχίζει ο κ. Βότσης. Ουδεμίαν σχέσιν με την αλήθεια είχεν έκπαλαι ο Θεός (όστις είναι «ένα παιδί που παίζει») και η ψυχή οποιουδήποτε, όταν μάλιστα του την κακολογούν μετά θάνατον οι άλλοι, όπως εν προκειμένω ο κ. Βότσης σμιλεύει τη μνήμη πολλών νεκρών που δεν μπορούν να απαντήσουν.
Λέει ο κ. Βότσης για «φήμες που ουδέποτε διερευνήθηκαν» -γιατί δεν τις διερεύνησε ο ίδιος; Κι αφού δεν μπόρεσε να τις διερευνήσει ώστε να εξακριβώσει αν είναι αληθινές, πώς τις επικαλείται;
Κατόπιν τούτων κι άλλων (αλλά το πράγμα θα καταντήσει πολύ άχαρο), δεν ξέρω ποιος πρέπει να βάλει «χαλινάρι στο στόμα του» και ποιος είναι «αμετροεπής». Ξέρω όμως ότι χρειάζεται «έρκος οδόντων».
Στο χωριό μου όταν κατηγορείς κάποιον χωρίς στοιχεία ότι είναι κλέφτης (ή οτιδήποτε άλλο), μόνον και μόνον για να του δώσεις τάχα μου την ευκαιρία να σου αποδείξει ότι δεν είναι ελέφας, ή σου κόβουν την καλημέρα, ή σε παίρνουν για ένα είδος Πάγκαλου ικανού να κακολογήσει και τη μάνα του.
Κι ένα τελευταίο, για να μη βρικολακιάσει κι ο Χαρίλαος. Γράφει ο κ. Βότσης κατά λέξιν στο άρθρο του της 24.VIII.2009: «Ο Χαρ. Φλωράκης με τον οποίον είχα τότε πολύ καλές σχέσεις (...) αντέδρασε γελώντας όταν τον ρώτησα αν ο "Συνασπισμός" το τσέπωσε το ένα δισ. "Και σαν χωρατό είναι κακό, Γιώργη...". "Τόσο χωρατό, καπετάνιε, όσο και το ότι ο Κόκκαλης ενισχύει το κόμμα;" αντέτεινα. Σοβάρεψε απότομα και ξεστράτισε την κουβέντα»...
Προσωπικώς δεν ξέρω -κι εγώ γνώριζα τον Χαρίλαο- αν «ξεστράτισε την κουβέντα» ο θυμόσοφος ηγέτης, ωστόσο βασίζομαι στα λεγόμενα του κ. Βότση (ο Χαρίλαος δεν ζει για να τον διαψεύσει) και δέχομαι ότι, όντως, ο Φλωράκης «ξεστράτισε την κουβέντα». Ισως γιατί παραήταν πια «κακό το χωρατό, Γιώργη», ίσως κι από στενοχώρια.
Είναι ενίοτε και θέμα ευγένειας, όταν κάποιος σε ρωτάει κατάμουτρα αν τα 'πιασες Καπετάν αντάρτη μου, να μην τον αποπάρεις, αλλά απλώς να αποστρέψεις το πρόσωπο... *

«Ενα τηλεφωνικό μήνυμα»

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ανοιχτός» προς τα «αριστερά», απ' όπου δεν παίρνει τίποτα εκλογικά, και κλειστός προς τον χώρο της Κεντροαριστεράς, αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και λοιπά, όπου και η μεγάλη δεξαμενή αριστερών ψηφοφόρων που θέλουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο σύστημα διακυβέρνησης.
Ετσι χαρίζουμε το γήπεδο στο Πανελλήνιο ΣΟΚ για να παίζει μπάλα μόνο του και κατηγορούμε αυτούς που «πάνε προς τα εκεί» ως δήθεν «έτοιμους από καιρό». Και όχι μόνο κατηγορούμε στελέχη μας ως φιλοπασόκους (μικρή ζημιά είναι αυτή), αλλά χαρίζουμε σ' αυτό το ΠΑΣΟΚ εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους δικούς μας, αριστερούς.
Απ' την άλλη οι αριστερούτσικοι φίλοι και σύμμαχοί μας, πούντηδες, ρίτες, κοροβεσπιέροι και λοιποί σύντροφοι, μας θεωρούν ήδη πουλημένους, συμβιβασμένους και επίσης «έτοιμους από καιρό». ( σ.σ. Δυστυχώς το τελευταίο και τόσο προφητικό επαληθεύτηκε με τη γνωστή δήλωση μερικές μέρες αργότερα.) Σκεφθείτε τους ομόκεντρους κύκλους. Σύνολα, υποσύνολα και το σχετικό κεφάλαιο των μαθηματικών. Ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΝ. Πράγμα που δεν συμβαίνει: ο ΣΥΝ είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπερ επιβεβαιώνεται και από την ονοματολογία, δεδομένου ότι ο συνασπισμός της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ Αριστεράς είναι στενότερη έννοια απ' τον Συνασπισμό της Αριστεράς, διότι οποιοσδήποτε επιθετικός (ή και αμυντικός...) προσδιορισμός στενεύει και προσδιορίζει έναν μικρότερο ομόκεντρο κύκλο μέσα στον μεγάλο. Ασε δε που το ριζοσπαστικός δεν λέει τίποτα -«ριζοσπαστική» ήταν και η ΕΡΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, είναι στον κομματικό χάρτη στενότερος απ' τον ΣΥΝ και στο εκλογικό σώμα ασφυκτικά στενότερος -αυτό αποδείχθηκε και με το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι διάφοροι αυτοί αριστερούτσικοι φίλοι ζουν σε μικρόκοσμους -ενώ, αντίθετα, πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος είναι αυτοί. Και πάσχουν από διάφορες -καλοήθεις στην καλύτερη περίπτωση- λοιμώξεις. Ο κόσμος όμως είναι αλλού. Δεν τον αφορούν οι καθαρότητες γραμμής. Δεν τον αφορούν οι ενδοκομματικές διενέξεις. Δεν τον αφορά ο ιδρυματισμός. Ο κόσμος θέλει και ο τόπος χρειάζεται σοβαρές θεσμικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές τομές στο σύστημα διακυβέρνησης, στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Θέλει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, ένα δίκαιο εκλογικό σύστημα. Και αυτά δεν τα καταφέρνει η αριστερά μόνο «μπουκάροντας» με τις λάσπες και τις τσουγκράνες στα χειμερινά ανάκτορα μετά από σαλπίσματα των θωρηκτών ποτέμκιν -άσε που τέτοιες επαναστατικές «μπούκες» απέφεραν αποτρόπαια αποτελέσματα -και ο νοών (αν υπάρχει), νοείτω.
Οποιοι πιστεύουν σε αντικαπιταλιστικές συμμαχίες, αντισυστημικές αριστερές, ανταρσ(υ)ίες, δημοκρατικούς συγκεντρωτισμούς, δημοκρατίες (κατά) του προλεταριάτου, κολχόζ και επαναστατικές ιδεολογικές καθαρότητες και άλλα πολύχρωμα άλογα έχουν ήδη χώρο να στεγαστούν. Το κκε, τα διάφορα μλ, τροτσκ μλ, οακκε, ασκε, κο μαχητές και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Που, επειδή είσαι πουλητάρι, κάποια μέρα θα σου την πουν. Και ίσως μια μέρα να καταφέρουν να σε κρεμάσουν μαζί με τους «αστούς φίλους» σου. Οι ερυθροί χμερ και η στάζι έδειξαν τον δρόμο.
Η Μεγάλη Αριστερά οφείλει να είναι και Ελεύθερη και Δημοκρατική και δεν μπορούμε να τη συγκροτήσουμε αθροίζοντας (ή αφρίζοντας...) διάφορα αν-ελεύθερα και αντι-δημοκρατικά μαγαζάκια. Ο κόσμος απεχθάνεται τα μαγαζάκια και τα παραμάγαζα.
Μαγαζιά Σκύρου, Γρηγόρης Ψαριανός, παλιός αριστερός
* Υστερόγραφο: Το κειμενάκι αυτό ήταν ένα τηλεφωνικό μήνυμα που γράφτηκε στις 7 Αυγούστου και στάλθηκε με sms σε δύο συντρόφους.

Η αβάσταχτη μακαριότητα του Νομάρχη.

Η Χίος, το νησί μας αποτελεί ένα τεράστιο εργοτάξιο. Έργα, πολλά έργα και άλλα έργα που έρχονται, μεταβάλλουν τη Χίο σε ευδαίμονα τόπο, με πολίτες έμπλεους από ευτυχία, έχοντας προς τούτο φροντίσει ο συνετός ηγεμόνας μας, Νομάρχης Πολύδωρος Λαμπρινούδης.
Η μέχρι πρότινος εποχή των τεράστιων προβλημάτων αποτελεί μακρινή ανάμνηση ενός θλιβερού παρελθόντος, τότε που η Χίος και οι κάτοικοί της στερούντο βασικών -αυτονόητων για κάθε πολιτισμένο μέρος- υπηρεσιών.
Τώρα επτά χρόνια μετά την εκλογή του κυρίου Λαμπρινούδη στο νομαρχιακό αξίωμα, έναν χρόνο πριν παραδώσει τη σκυτάλη στους αλληλοσπαρασσόμενους επιγόνους, το Νομάρχη δίκαια διακατέχει η μακαριότητα εκείνων που είτε αγνοούν ή ακόμα χειρότερα μεταστρέφουν την πραγματικότητα όταν αυτή προβάλλοντας το βάναυσο και απειλητικό πρόσωπό της, ταλανίζει την καθημερινότητα του πολίτη της Χίου.
Χίμαιρες τα τεράστια φράγματα του Νομάρχη χάσκουν ξερά αφού ο κακός Θεός δεν έκανε τον προσδοκούμενο κατακλυσμό να γεμίσουν, ή ημιτελή, μνημεία ανευθυνότητας ικανών -μόνο προς στιγμή- να κορέσουν την άσβεστη δίψα για κέρδος των εργολάβων.
Διάσπαρτες χωματερές θα συνεχίσουν να μολύνουν τον υδροφόρο ορίζοντα του νησιού, αφού ο ήδη ξεπερασμένος από τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς υπό κατασκευή ΧΥΤΑ δεν πρόκειται να λειτουργήσει, δίχως κανένας να αναλαμβάνει τις ευθύνες που οι Δήμαρχοι σύσσωμοι επιρρίπτουν στο Νομάρχη.
Ευθύνες σε όλους τους άλλους αναζητεί ο Νομάρχης με το λιμάνι των Μεστών -η πολλά υποσχόμενη δυτική πύλη του νησιού- σε κίνδυνο να έχει την τύχη της Μαρίνας στο Νοσοκομείο που Θεός ξέρει πότε θα ολοκληρωθεί.
Πολιτιστικά μνημεία καταρρέουν, ο Κάμπος ξεραίνεται και σταδιακά οικοπεδοποιείται, το τσιμέντο μέρα με τη μέρα σφραγίζει την εύφορη γη μας, η ασχήμια παίρνει τη θέση εκεί όπου άλλοτε περίσσευε η γοητεία της χιώτικης φύσης αλλά ο Νομάρχης απτόητος.
Σταθερά προσηλωμένος στην επίτευξη των προσωπικών του επιδιώξεων αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος των πολιτικών ευθυνών του.
Η Χίος το αντάξιο με τις προσδοκίες των κατοίκων του νησί βρίσκεται στην εικονική πραγματικότητα όπως θέλει να μας βαυκαλίσει ο Νομάρχης.
Φταίνε οι άλλοι διατείνεται. Ίσως…
Σίγουρα όμως ευθύνεται η μακαριότητα.
Η αβάσταχτη μακαριότητα του κυρίου Νομάρχη!
Α.Γαϊτάνου
Επικεφαλής του Νομαρχιακού Συνδυασμού Χίου «Ενωτική Αριστερή Κίνηση». (Ε.Α.Κ)

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ......................

ΚΟΡΟΒΕΣΙΕΣ Ή ΒΟΤΣΙΕΣ

«Αν δεν πρόκειται για νοσηρότητα, πρόκειται για συγκεκριμένη επιλογή»Φ.Κουβελης.



Λάκης Καραλής, Περικλής Κοροβέσης και Γιώργος Βότσης, τότε και τώρα...

(φωτό, από το αρχείο του Περικλή Κοροβέση).

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της Αριστεράς (Η Siemens, o Κοροβέσης και οι ανεπιβεβαίωτες φήμες)

Ο θόρυβος για τη συνέντευξη του Π. Κοροβέση είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς γεγονότων που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: η ελληνική Αριστερά έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει με μικρά αλλά σταθερά βήματα. Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου
Η υπόθεση είναι πολύ χαρακτηριστική. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει σε μια συνέντευξη για το σκάνδαλο Siemens ότι «έχουν πάρει χρήματα και το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ, ύστερα από τις πληροφορίες που έχουμε, την περίοδο της κυβέρνησης Τζαννετάκη και αυτά τα δύο κόμματα, δεν έχουν αντιδράσει».

Όπως θα εξηγήσει σε νεώτερη δήλωσή του οι «υπαινιγμοί» αυτοί (και όχι η βεβαιότητα που είχε αρχικά εκφραστεί) είχαν διατυπωθεί σε πολύ πρόσφατα άρθρα στην «Ελευθεροτυπία» και επομένως θα έπρεπε τα κόμματα της Αριστεράς να τους διαψεύσουν.

Αν ανατρέξει όμως κανείς στα άρθρα, ιδίως του Γ. Βότση, που πρώτος ανακίνησε την υπόθεση, θα δει ότι γίνεται λόγος για φήμες και μάλιστα ανεπιβεβαίωτες: «Ανεπιβεβαίωτες φήμες (η υπογράμμιση δική μου-ΣΚ) που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη “μίζα” σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε “Συνασπισμό”. Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους”/ Πώς θα μπορούσε το ΚΚΕ ή ο ΣΥΝ να διαψεύσουν κάποιες ανεπιβεβαίωτες φήμες;

Στην πραγματικότητα, οι φήμες ήταν ξαναζεσταμένες, καθώς το θέμα είχε συζητηθεί ξανά στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και το 2000. Ο τέως πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος που είχε ερωτηθεί παλιότερα από τον Γ. Βότση έχει απαντήσει ότι δεν βρήκε τίποτα σχετικό στο ταμείο του ΣΥΝ όταν το 1993 ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Και ένα τόσο μεγάλο ποσό σίγουρα κάπου θα φαινόταν. Και μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς πολιτικά με τον Λεωνίδα Κύρκο, αλλά είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα δεχόταν να δωροδοκηθεί.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε απαντήσει το 2000 με δόση χιούμορ: «Πιστεύω να διαβάσατε στην εφημερίδα ότι μας έδωσε ο Κόκκαλης 4 δισεκατομμύρια. Ενάμισι δισεκατομμύριο πήρε ο Παπανδρέου, ενάμισι δισεκατομμύριο πήρε ο Μητσοτάκης και ένα δισεκατομμύριο δώσανε σε μένα. Με ρίξανε βέβαια». (Το 2000 η φήμη έκανε λόγο για 4 δις και όχι 5.) Υπάρχει ασφαλώς ένα ερώτημα: γιατί ο κ. Φλωράκης αποφάσισε μαζί με τους Παπανδρέου-Μητσοτάκη να επιμείνουν στην συμφωνία του ΟΤΕ με τη Siemens και την εταιρεία ΙΝΤΡΑΚΟΜ του Σ. Κόκκαλη, παρότι η τότε κυβέρνηση Ζολώτα πρότεινε την ακύρωση της συμφωνίας και την προκήρυξη νέου διεθνούς διαγωνισμού;

Ο κ.Φλωράκης και το ΚΚΕ έχουν απαντήσει από το 2000 ότι ένας νέος διαγωνισμός θα ανέβαλλε για δύο χρόνια τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει υπάρξει ούτε το παραμικρό στοιχείο για κάποια δωροδοκία του ΚΚΕ. Αν ο Π.Κοροβέσης δεν τα είχε υιοθετήσει, τα πρόσφατα δημοσιεύματα δεν περιείχαν κανένα καινούργιο στοιχείο και θα είχαν περάσει απαρατήρητα.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπηρετούσε κανένα σχέδιο, ούτε κανείς τον είχε βάλει να υπονομεύσει το κόμμα του. Απ’ αυτή την άποψη η δήλωση Κύρκου («Άργησε πολύ να κατασκευάσει αυτό το βδελυρό παραμύθι») είναι άστοχη. Ο Π.Κοροβέσης ήταν τόσο λίγο ενήμερος για την ουσία της υπόθεσης ώστε στη συνέντευξη-πέτρα του σκανδάλου αναφέρεται στην κυβέρνηση συνεργασίας Τζαννετάκη (που υποτίθεται ότι ήθελε να αναθεωρήσει την συμφωνία του ΟΤΕ), ενώ πρόκειται για την οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα!!

Είχε απλώς διαβάσει το άρθρο του Γ. Βότση και έκανε ένα σχόλιο για το πολιτικό σύστημα και τη Siemens (κριτικάροντας ως ανεξάρτητος αριστερός και την Αριστερά), χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι πυροδοτούσε μια βόμβα. Ο Π. Κοροβέσης είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος, αλλά ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα είναι χαρακτηριστικός για την αβάσταχτη ελαφρότητα της Αριστεράς.

Δεν πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση. Αμέσως μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές, ο Αλέκος Αλαβάνος υπέβαλε την παραίτησή του, την οποία όμως ανακάλεσε τις επόμενες ημέρες χωρίς να έχει αναιρεθεί κάποιος από τους –ισχνούς και αδιευκρίνιστους– λόγους που τον είχαν αναγκάσει να παραιτηθεί. Η υπόθεση κόστισε πολύ ακριβά στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απειλούνται με διάσπαση ή και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Όλα αυτά γίνονται μόλις ένα χρόνο μετά τη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία η ηγεσία του κόμματος χειρίστηκε με απαράμιλλη επιπολαιότητα. Γιατί με δεδομένη την κρίση του ΠΑΣΟΚ, η άνοδος του κόμματος στις δημοσκοπήσεις αντανακλούσε τη διάθεση μιας σημαντικής μερίδας πολιτών να στραφούν προς την Αριστερά για την επίλυση των προβλημάτων τους. Αντί να επεξεργαστεί ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα που θα προσέλκυε ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και ψηφοφόρους, ο χώρος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ μπλέχτηκε σε μια στείρα ιδεολογική διαμάχη για το αν θα έπρεπε ή όχι να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς πολιτική πρόταση αλλά με το δικομματικό σκάνδαλο της Siemens σε πλήρη εξέλιξη, το τελευταίο κάστρο που είχε απομείνει στην Αριστερά ήταν η ηθική της υπεροχή και η τιμιότητά της. Που φροντίζει τώρα να γκρεμίσει με δική της πρωτοβουλία. Με την ίδια αβάσταχτη ελαφρότητα και με αφορμή ανεπιβεβαίωτες... φήμες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ

Νομίζω ότι έκλεισε ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι σήμερα. Όσο ποιο γρήγορα πάρουμε της αποφάσεις μας να φύγουμε από αυτό το σχήμα τόσο ποιο γρήγορα θα μπορέσουμε να επουλώσουμε της πληγές που δημιούργησαν διάφοροι «σύντροφοι» στο σώμα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ . Θα μπορέσουμε να ξαναβγούμε στην κοινωνία και να ξεφύγουμε από την εσωστρέφεια που μας βασανίζει τόσο καιρό. Μέχρι πότε θα καθόμαστε παθητικά να άκουμε τον Γλέζο τον Κοροβέση την ΚΟΕ και διάφορους άλλους «επαναστάτες» να κατηγορούν το ΣΥΝ και ταυτόχρονα όλους εμάς που ανήκουμε σε αυτό το κόμμα .Πολλές φορές η σιωπή δεν είναι χρυσός αλλά μπορεί να θεωρηθεί και ενοχή .

Σαν σήμερα 14/8 εκτελέσανε τον Νίκο Πλουμπίδη, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ

ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ: Ενα άρθρο της ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΑ που βάζει τον δάκτυλον υπο των τύπων των ύλων. Γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ δεν αποκαθιστά τη μνήμη του θαρραλέου επαναστάτη που συκοφαντήθηκε από τη Ζαχαριαδική - σταλινική ηγεσία και εκτελέστηκε από την αστική αντίδραση; Τι φοβάται η ηγεσία του ΚΚΕ;

(Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή τα Γράμματα του Πλουμπίδη από τη φυλακή και τη "Σωτηρία" που δημοσιεύονται στο βιβλίο "ΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ" (εκδόσεις Δελφίνι), που κυκλοφορεί).

Ο Νίκος Πλουμπίδης ανήκει, αναμφίβολα, στο πάνθεον των ηρώων του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Φωτεινό παράδειγμα επαγγελματία επαναστάτη, φτιαγμένος από τη στόφα του κομμουνιστή, ξένος προς οποιαδήποτε εκδήλωση ατομικισμού, μικροψυχίας ή πολιτικής δειλίας, υπηρέτησε πιστά σ΄ όλη τη ζωή του τις ιδέες και τα ιδανικά του κομμουνισμού. Πάλεψε μ΄ όσες δυνάμεις μπορούσε να διαθέσει, ακόμα και βαριά άρρωστος, κρατώντας ψηλά τη σημαία

"Τιμή μου η τιμή του κόμματος" η απάντηση του Νίκου Πλουμπίδη στις κατηγορίες της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, ότι είναι χαφιές της Ασφάλειας!


των επαναστατικών αρχών, για την υπόθεση της εργατικής τάξης, για την υπεράσπιση της σοβιετικής πατρίδας, για την εγκαθίδρυση μιας πανανθρώπινης κομμουνιστικής κοινωνίας. Με σπάνιο πολιτικό θάρρος, εξαιρετικό ήθος και αυταπάρνηση, αντιμετώπισε με ψηλά το κεφάλι, χωρίς την παραμικρή συνθηκολόγηση και πάνω σε αρχές τις βαρειές κατηγορίες που εκτόξευσαν εναντίον του τόσο η Αντίδραση όσο και η ηγεσία του κόμματός του. Δεν αποδέχτηκε παθητικά και αγόγγυστα την κατηγορία του "χαφιέ" που η τότε ηγεσία του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη ύπουλα και συκοφαντικά του απέδωσε, οδηγώντας τον στην πολιτική και φυσική εξόντωση. Κεραυνοβολήθηκε, αισθάνθηκε να χάνει το έδαφος κάτω απ΄ τα πόδια του, όταν έμαθε, μέσα στην φυλακή, βαριά άρρωστος απ΄ τη φυματίωση, ότι κατηγορείται από τον ραδιοφωνικό σταθμό της "Ελεύθερης Ελλάδας" σαν "προβοκάτορας και χαφιές". Όμως κατάφερε γρήγορα να επιστρατεύσει όλες τις δυνάμεις του για να δώσει τη "μάχη του δικαστηρίου", ν΄ αντιμετωπίσει δηλαδή το κατηγορητήριο του στρατοδικείου "σαν να ήταν" ακόμα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Και όπως τονίζει ο γιος του, Δημήτρης Πλουμπίδης, προλογίζοντας το βιβλίο του Παπαχρίστου "Ν. Πλουμπίδης - Ντοκουμέντα", "ξαναβρήκε τις δυνάμεις του, όταν συνέλαβε στο μυαλό του την πολιτική γραμμή υπεράσπισής του "τιμή μου είναι η τιμή του κόμματος" είναι ακριβής έκφραση αυτής της πολιτικής γραμμής, καθώς διαβάζεται και αντίστροφα, δηλαδή "η ατίμωσή μου είναι και ατίμωση του κόμματος", άρα το κόμμα αποκαθιστώντας το Ν. Πλουμπίδη αποκαθιστά και τον εαυτό του".

"Πολιτική αποκατάσταση"

Το κόμμα του, όμως, το ΚΚΕ, δεν αποκατέστησε ακόμα το Νίκο Πλουμπίδη και έτσι δεν αποκατέστησε ούτε τον εαυτό του. Γιατί φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πολιτική αποκατάσταση η λακωνική απόφαση της 9ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958, ότι "η Ολομέλειατης ΚΕ αποφασίζει την αποκατάσταση της μνήμης των συντρόφων Γιώργου Σιάντου, Νίκου Πλουμπίδη (Μπάρμπα) και Κώστα Γυφτοδήμου (Καραγιώργη). Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ, που απέδωσε στους παραπάνω συντρόφους η παλιά καθοδήγηση με επικεφαλής τον Ν. Ζαχαριάδη". Μια απόφαση στην οποία δεν δόθηκε από το κόμμα καμιά δημοσιότητα και στην οποία δεν περιέχονται τα στοιχεία του "Πορίσματος για τον Ν. Πλουμπίδη", από τους Βατουσιάνο και Κωτούζα, που υποβλήθηκε στην ΚΕ στις 23-11-1957, όπου καταρρίπτονταν μία προς μία όλες οι κατηγορίες, ξεσκεπάζονται η πολιτική σκευωρία και κατονομάζονταν οι πρωταγωνιστές της Ν. Ζαχαριάδης, Β. Μπαρτζιώτας και Δ. Βλαντάς. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να θεωρηθεί ως "αποκατάσταση" ένα δημοσίευμα στο περιοδικό "Νέοι Καιροί", τον Αύγουστο 1966 και ένα άλλο στην "Αυγή" της 11 Σεπτέμβρη 1966.

Παρά τις πιέσεις της οικογένειας του Ν. Πλουμπίδη, και ιδιαίτερα της γυναίκας του και του αδελφού της, προς την ηγεσία του ΚΚΕ, μετά την πτώση της χούντας και μέχρι σήμερα, το κεφάλαιο "Πλουμπίδης" ουσιαστικά δεν άνοιξε. Ολα τα σημειώματα του Πλουμπίδη από το νοσοκομείο "Σωτηρία" και από τη φυλακή, που περιέχονται στο βιβλίο, παραδόθηκαν από το συγγραφέα του βιβλίου Δημοσθένη Παπαχρίστου και την αδελφή του Ιουλία, γυναίκα του Νίκου Πλουμπίδη, στο Χαρίλαο Φλωράκη το Δεκέμβρη 1974 με την παράκληση να δημοσιευθούν στο "Ριζοσπάστη". Δημοσιεύθηκε μόνο ένα γράμμα του Πλουμπίδη που γράφτηκε τα Χριστούγεννα του 1952 και που απλά και μόνο υπογραμμίζει την πίστη και την αφοσίωση του Πλουμπίδη στο ΚΚΕ. Λίγους μήνες μετά, το Μάρτη 1975, δημοσιεύθηκε στο "Ριζοσπάστη" άλλο ένα γράμμα του, της 5ης Μάρτη 1943. Έκτοτε και μέχρι τώρα οι μόνες αναφορές που γίνονται στο "Ριζοσπάστη" μνημονεύουν, συνήθως, στην επέτειο της εκτέλεσής του, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, την "ηρωική μορφή του αγωνιστή Πλουμπίδη, πιστού στο ΚΚΕ, θύματος του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος της εποχής". Τίποτα περισσότερο.

Αλλά και στα συνέδρια του ΚΚΕ, παρά τις πιέσεις του οικογενειακού περιβάλλοντος του Πλουμπίδη, η ηγεσία απέφυγε επιμελώς να πάρει μια ξεκάθαρη στάση και να ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση. Το 10ο Συνέδριο, στο οποίο απευθύνθηκε ένα εκτεταμένο υπόμνημα της οικογένειας Πλουμπίδη, που απαιτούσε το άμεσο ξεκαθάρισμα της υπόθεσης, περιορίστηκε στην εκλογή της Ιουλίας Πλουμπίδη ως μέλος του τιμητικού προεδρείου του Συνεδρίου. Την ίδια σιωπή κράτησε και το 11ο και 12ο Συνέδριο. Στο 13ο Συνέδριο το Μάρτη 1991, ο Μήτσος Κωστόπουλος, μέλος τότε του ΠΓ του ΚΚΕ, αναφερόμενος στους επώνυμους αγωνιστές του ΚΚΕ "παρέλειψε" το όνομα του Πλουμπίδη. Την ίδια χρονιά, το Δεκέμβρη 1991 η ηγεσία του ΚΚΕ παρευρέθηκε ομαδικά στην κηδεία του Ν. Ζαχαριάδη, δηλώνοντας δημόσια, δια στόματος Σπ. Χαλβατζή, ότι "το Νίκο Ζαχαριάδη υποδέχονται το ΚΚΕ και οι οπαδοί του"! (σ. Πολιτικού Καφενείου:Για την κηδεία αυτή θα αναφερθούμε σε άλλο μας άρθρο).

Γιατί αυτή η παρατεταμένη ένοχη σιωπή; Τι φοβάται το ΚΚΕ;

Η συνδικαλιστική και κομματική ηγεσία του ΚΚΕ

Ο Νίκος Πλουμπίδης έγινε μέλος του ΚΚΕ, το 1926, όταν υπηρετούσε ως δάσκαλος στη Βούρμπη Ελασσόνας. Έπαιξε ενεργό ρόλο στις κινητοποιήσεις των δημοσίων υπαλλήλων και το 1930 εκλέχτηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Το 1931 απολύθηκε από δάσκαλος και από τότε αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην κομματική δουλειά. Ήταν ήδη φυματικός. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ. Από το 1937 έπαιρνε μέρος στις συνεδριάσεις του ΠΓ και καθοδηγούσε την Ενωτική Συνομοσπονδία και την Εργατική Βοήθεια.

Στην Κοζάνη από το 1945. Το σφυροδρέπανο με το κόκκινο αστέρι στον τοίχο ενός σπιτιού. Οι ηρωικοί αντάρτες πίστευαν στο ΚΚΕ


Το 1937 ήταν καθοδηγητής του Γραφείου περιοχής Θεσσαλίας. Το 1938 εκλέχτηκε μέλος του ΠΓ. Το 1939 πιάστηκε από την Ασφάλεια και επειδή ήταν φυματικός φυλακίστηκε στο τμήμα φυλακών της "Σωτηρίας" μέχρι το 1942. Το 1942 δραπέτευσε και ανέλαβε την καθοδήγηση του Εργατικού ΕΑΜ και την ΟΚΝΕ. Τότε εκλέχτηκε επίσης στην ΚΕ και το ΠΓ. Μέχρι τον Απρίλη 1943 καθοδηγούσε άμεσα όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις και αγώνες της Αθήνας. Μετά παρέδωσε την ΟΚΝΕ στο Γληνό και την ΚΟΑ στον Β. Μπαρτζιώτα. Το 1945 λόγω της αρρώστιας του βγήκε από το ΠΓ και ανέλαβε τα οικονομικά του κόμματος και βοηθούσε την καθοδηγητική δουλειά των δημοσιοϋπαλληλικών οργανώσεων. Στο 7ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε στην ΚΕ. Από το 1947 που το ΚΚΕ Π¨ΕΡΑΣΕ στην παρανομία ήταν ουσιαστικά αυτός που καθοδηγούσε την παράνομη δουλειά και αυτός που οργάνωσε την κάθοδο του ΚΚΕ στις εκλογές του 1950, και του 1951. Το Noέμβρη, 1952, συνελήφθηκε από την Ασφάλεια, κρατήθηκε στην απομόνωση, δικάστηκε στις 14/7 ως 3/8 1953 από το φασιστικό στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο. Την ίδια στιγμή και ενώ βρισκόταν απομονωμένος στη φυλακή, ο ραδιοφωνικός σταθμός "Ελεύθερη Ελλάδα" μετέδιδε διαρκώς την απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Πλουμπίδης ήταν χαφιές της Ασφάλειας. Αυτός όμως άντεξε και σ΄ αυτό το χτύπημα. Δεν υποχώρησε, δεν συνθηκολόγησε, δεν πρόδωσε τις αρχές του. Στην ιστορική απολογία του στο Στρατοδικείο εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ ενάντια στους κατηγόρους του, το πολιτικό κατεστημένο της εποχής, την αμερικανοκρατία, τον αντικομμουνισμό. Υπερασπίστηκε με περισσή γενναιότητα τον εαυτό του από τις κατηγορίες του "χαφιέ" που του απέδιδε το κόμμα του, χωρίς όμως να παίξει το παιχνίδι της Ασφάλειας, χωρίς να καταγγείλει το ΚΚΕ, σαν μέλος της ηγεσίας του, σίγουρος, όπως έλεγε, ότι η Ιστορία θα τον δικαιώσει. Ακόμα και οι πολιτικοί εχθροί του υποκλίθηκαν μπροστά στο ύψος του ηθικού του αναστήματος. Όμως η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ, με επικεφαλής το Ζαχαριάδη, το Μπαρτζιώτα και το Βλαντά τον είχε ήδη καταδικάσει. Με την επαίσχυντη "απόρρητη έκθεση" του Ζαχαριάδη, που στο βιβλίο δημοσιεύεται ολόκληρη, ο Πλουμπίδης χαρακτηρίζεται σαν πράκτορας της αστυνομίας που μπήκε στο ΚΚΕ για να το υπονομεύσει, είχε την πολιτική κάλυψη του Σιάντου, παρίστανε το φυματικό για να κρύβει τη χαφιέδικη δράση του, και ευθύνεται μεταξύ των άλλων και για τη σύλληψη του Νίκου Μπελογιάννη. Άρθρα μ΄ αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενο δημοσιεύτηκαν το 1952 στο περιοδικό "Νέος Κόσμος" με την υπογραφή του Γρηγόρη Κασιμάτη (Ορέστη). Ο μόνος από την ηγεσία του ΚΚΕ που διαχώρισε τη θέση του από την έκθεση Ζαχαριάδη ήταν ο Κώστας Θέος. Τον Ιούλιο 1952, λίγους μήνες πριν τη σύλληψη του Πλουμπίδη από την Ασφάλεια, το ΠΓ τον διέγραψε ως χαφιέ και πράκτορα των Άγγλων. Αυτή την απόφαση ο ίδιος δεν την έμαθε ποτέ. Το 1953 έγινε η δίκη του και καταδικάστηκε σε θάνατο. Το 1954, στις 14 Αυγούστου, αφού είχαν στο μεταξύ απορριφθεί όλες οι αιτήσεις χάριτος, εκτελέστηκε στο Δαφνί. Η Αντίδραση τον φοβόταν ακόμα και νεκρό. Οι χωροφύλακες τον έχωσαν όπως - όπως σ΄ ένα λάκκο στο χώμα, ενώ η οικογένειά του πληροφορήθηκε την εκτέλεση την επομένη από τις εφημερίδες και έσπευσε να τον θάψει σε κανονικό τάφο, που αργότερα ήρθε η χούντα του 1967 να τον καταστρέψει κι αυτόν.

Ο Νίκος Πλουμπίδης, λίγο πριν πέσει νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δήλωσε με θάρρος στο βασιλικό επίτροπο, "υπήρξα τίμιος αγωνιστής, πάλεψα για το καλό του λαού και για το κόμμα μου. Και αφήνω στο γιο μου φεύγοντας ένα τίμιο όνομα". Και με το γλυκύτερο χαμόγελο του κόσμου, αυτός ο τελευταίος των ευγενών του κομμουνισμού, αποχαιρετώντας τους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες είπε: "Νάστε πάντα καλά. Βλέπετε, εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει. Γεια χαρά παιδιά". Και λίγο πριν πέσει, χτυπημένος απ΄ τις σφαίρες φώναξε: "Ζήτω το ΚΚΕ". Την ίδια στιγμή ο Ζαχαριάδης και η κλίκα του ανακοίνωναν, ότι η εκτέλεση ήταν σκηνοθετημένη απ΄ την Ασφάλεια, την Ιντέλλιτζεντ Σέρβις και το FBI και ότι ο Πλουμπίδης βρισκόταν ήδη στην Αμερική!

Από τότε μέχρι τώρα έχει περάσει πολύς καιρός, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Η ηγεσία του ΚΚΕ εξακολουθεί να σιωπά, ανάμεσά της και πολλοί που έπαιξαν τότε πρωταγωνιστικό ρόλο. Σιωπά ένοχα για πολλά, ακόμα για έναν αγωνιστή του διαμετρήματος του Ν. Πλουμπίδη.

- Γι΄ αυτόν που οργάνωσε την εξέγερση του αθηναϊκού λαού στις 5 Μάρτη 1943, με γενική πολιτική απεργία και παλλαϊκή διαδήλωση που ματαίωσε τα σχέδια των Γερμανών και των κουίσλινγκς να προχωρήσουν σε πολιτική επιστράτευση και να στείλουν έλληνες εργάτες στα γερμανικά εργοστάσια.

- Γι΄ αυτόν που για να σωθεί από το εκτελεστικό απόσπασμα ο Νίκος Μπελογιάννης - που εκτελέστηκε τελικά το Μάρτη 1952 - προσφέρθηκε, με επιστολή του στο διευθυντή της αστυνομίας που δημοσιεύτηκε και στον Τύπο, να παρουσιασθεί στις Αρχές να δικαστεί εκείνος σαν καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, με τον όρο να μετατραπούν οι θανατικές καταδίκες του φίλου και συντρόφου του Ν. Μπελογιάννη.

- Γι΄ αυτόν που λίγους μήνες πριν εκτελεστεί είχε το σθένος να γράψει στο τελευταίο του γράμμα στη γυναίκα του, Ιουλία: "Δεν ξέρω αν φτάσουν στην εκτέλεση και γιατί η διεθνής και η εσωτερική κατάσταση σήμερα δεν το σηκώνει και γιατί η μη εκτέλεση τους συμφέρει για να διαιωνίζεται η σύγχυση αν είμαι χαφιές ή όχι. Δεν βρίσκω άλλη λύση από: Να με αποκηρύξεις. Να πάρεις διαζύγιο σε βάρος μου με οποιονδήποτε λόγο. Ακόμα το παιδί μας να μη φέρει το όνομά μου, αλλά το δικό σου, είτε σιωπηρά είτε υιοθετημένο από ένα απ΄ τα παιδιά. Τέλος, δέχομαι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αποφασίσετε, αρκεί να μη θίγεται το κόμμα... Μη διστάσετε στην απόφασή σας από συναισθηματισμούς ή από το αν πονέσω".

Οι πολιτικές διαφωνίες του

Ήταν μια πραγματικά ηρωική μορφή ο Πλουμπίδης, από κείνες τις σπάνιες, που υποκλίνεσαι μπροστά της ακόμα κι αν διαφωνείς πολιτικά. Ηταν, όπως έλεγε ο ίδιος, καθαρός σαν κρύσταλλο, που τίποτα δεν μπορεί να το κηλιδώσει. Ο ηρωισμός του όμως δεν ήταν απλά ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Δεν μπορεί να προσεγγιστεί υπεριστορικά ούτε σε επίπεδο ατομικής ψυχολογίας. Ο Ν. Πλουμπίδης ήταν ηρωικός γιατί πάλευε πάνω απ΄ όλα πολιτικά, γιατί τολμούσε να αμφισβητήσει ή ακόμα και να συγκρουσθεί με την επίσημη γραμμή, όποτε έκρινε, ότι αυτή λειτουργούσε σε βάρος των ιστορικών συμφερόντων του κινήματος. Και αυτό ακριβώς θέλουν να αποκηρύξουν όσοι κάνουν εικόνισμα την μορφή του. Για να συσκοτίσουν κάθε σοβαρή πολιτική ανάλυση, χρησιμοποιούν, όπως λέει ο Δημήτρης Πλουμπίδης, τη μέθοδο της "ηρωοποίησης". Σαν πολιτική τακτική που αποβλέπει στο να αποφύγουν να κάνουν μια πολιτική ανάλυση για να κάνουν μια πολιτική ανάλυση για κείνη την υπόθεση και για κείνη την εποχή και να πάρουν ξεκάθαρη θέση οι ίδιοι για όλα αυτά τα τεράστιας σημασίας πολιτικά ζητήματα. Γιατί ο Νίκος Πλουμπίδης είχε το θάρρος να διαφωνήσει ανοιχτά σε πολλά σημεία με την πολιτική της επίσημης ηγεσίας του ΚΚΕ και με τον ίδιο τον Ζαχαριάδη. Όπως αναγράφεται στο βιβλίο "Ν. Πλουμπίδης - Ντοκουμέντα":

1. Αντιτάχθηκε στη γραμμή του Ζαχαριάδη για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, στην αναγνώριση ουσιαστικά απ΄ το Ζαχαριάδη του δικτάτορα Μεταξά ως ηγεσία του αντιφασιστικού πολέμου. Κατάγγειλε μάλιστα ως πλαστό το γράμμα του Ζαχαριάδη, που "απευθυνόταν στο Μανιαδάκη και όχι στο λαό και υπέγραφε σαν γραμματέας της ΚΕ και όχι του ΚΚΕ". Αυτό ο Ζαχαριάδης ποτέ δεν του το συγχώρεσε.

2. Δεν του συγχώρησε επίσης ο Ζαχαριάδης ότι όταν γύρισε απ΄ το Νταχάου την άνοιξη του 1945, ο Ν. Πλουμπίδης ζήτησε να κάνει έκθεση των ενεργειών και της δραστηριότητας του κατά την περίοδο της κράτησής του από τους Γερμανούς - αίτημα που βεβαίως, η ΚΕ του ΚΚΕ απέρριψε!

3. Ήταν αντίθετος με την επίσημη γραμμή στα Δεκεμβριανά, γι΄ αυτό και τις κρίσιμες εκείνες μέρες το κόμμα τον απομόνωσε, όπως ο ίδιος λέει, στον Τύρναβο.

4. Ήταν αντίθετος στη γραμμή του Ζαχαριάδη για την αποχή από τις εκλογές του 1946, μολονότι πειθάρχησε πλήρως στο κόμμα.

5. Είχε σοβαρές επιφυλάξεις για τη γραμμή Ζαχαριάδη το 1947, ότι ο ένοπλος αγώνας έπρεπε να είναι η μοναδική απάντηση του λαού.

6. Διαφωνούσε με την γραμμή της πολιτικής απομόνωσης και εξόντωσης από το κόμμα των μελών και οπαδών του κόμματος που κάτω από αφόρητες πιέσεις και απάνθρωπα βασανιστήρια υποχρεώθηκαν να κάνουν "δήλωση μετάνοιας".

7. Διαφωνούσε επίσης με την επίσημη γραμμή του κόμματος που απαγόρευε στους δημόσιους υπαλλήλους να υπογράψουν τη δήλωση νομιμοφροσύνης που ζητούσε το κράτος προκειμένου να διατηρήσουν τη θέση τους. Έτσι πολλοί απολύθηκαν και πολλοί περισσότεροι διαχώρισαν τη θέση τους απ΄ το κόμμα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

8. Διαφώνησε με τη στάση του Ζαχαριάδη απέναντι στον Άρη Βελουχιώτη με τον οποίο τον συνέδεαν ισχυροί δεσμοί.

9. Διαφώνησε με τη γραμμή της καθοδήγησης του ΚΚΕ από την ηγεσία που βρισκόταν, μετά την ήττα του 1949, εκτός Ελλάδας.

10. Διαφώνησε με το σύνθημα του Ζαχαριάδη "Τι Πλαστήρας τι Παπάγος", τότε που κυριαρχούσε η γραμμή, "τα όπλα παρά πόδας".

11. Στις εκλογές του 1950 και του 1951, εφάρμοσε μια πιο ευέλικτη τακτική απ΄ αυτήν της επίσημης ηγεσίας. Αυτό θεωρήθηκε μέγα λάθος παρά το πολιτικό κέρδος του κόμματος από το αποτέλεσμα.

Τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα

Όμως η μη - αποκατάσταση του Πλουμπίδη απ΄ το ΚΚΕ δεν αποβλέπει μόνο στο να εμποδίσει το άνοιγμα μιας πραγματικής, πάνω σε αρχές και σε βάθος συζήτησης μέσα στο εργατικό κίνημα για όλα αυτά τα σοβαρά πολιτικά ζητήματα μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής. Αποβλέπει και σε κάτι μεγαλύτερο, που θα βγει αναπόφευκτα στην επιφάνεια σαν συνέχεια όλων αυτών: στη συζήτηση που πρέπει να γίνει για το χαρακτήρα του αγώνα 1941-49. Ήταν ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, όπως διακήρυσσαν σ΄ όλους τους τόνους οι αποφάσεις της ΚΕ του ΚΚΕ ή ήταν και κοινωνικός; ¨Η αλλιώς, η Επανάσταση των ένοπλων εργατών και αγροτών στην Ελλάδα είχε καθαρά αστικοδημοκρατικό χαρακτήρα ή μήπως σοσιαλιστικό; Θα μπορούσε δηλαδή στην πορεία προς το σοσιαλισμό να λύσει και όλα τα άλυτα μέχρι τότε αστικοδημοκρατικά ζητήματα, όπως αποδεικνυόταν στην πράξη, με τη δράση του ΕΛΑΣ; Αυτό δεν έδειχνε η ίδια η ζωή, μέσα από τις κοινωνικές αλλαγές που πραγματοποιούνταν στις περιοχές που απελευθέρωνε ο ΕΛΑΣ, μέσα από τις απαλλοτριώσεις των τσιφλικιών και του μοιράσματος της γης στους ακτήμονες, μέσα από την εγκαθίδρυση των θεσμών της Λαϊκής Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής Δικαιοσύνης, μέσα από τη συγκρότηση αιρετών, άμεσα ανακλητών οργάνων, εργατοαγροτικής εξουσίας; Μ΄ αυτόν τον διαρκή χαρακτήρα της σοσιαλιστικής, στην ουσία επανάστασης δεν ήρθε σε σύγκρουση η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ; Αυτή την κατάσταση δυαδικής εξουσίας δεν ήρθαν να πνίξουν οι προδοτικές συμφωνίες του Λίβανου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας; Και ποιες ήταν οι πολιτικές ευθύνες της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ που υπό την καθοδήγηση του Στάλιν και των ντόπιων σταλινίσκων, οδήγησαν μια μεγαλειώδη επανάσταση στην ήττα και ένα ολόκληρο λαό στη συντριβή και στην πολιτική υποδούλωση;

Μήπως όλα αυτά δεν είναι παρά μια απελπισμένη προσπάθεια της ηγεσίας του ΚΚΕ να διατηρήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες, που θα διαταραχθούν, όταν αποκαλυφθούν μέσα απ΄ όλη αυτή τη συζήτηση με αφορμή την υπόθεση Πλουμπίδη, οι τεράστιες πολιτικές ευθύνες ζώντων ακόμα ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο εκείνη την εποχή;

Μπορούν όμως μέσα από ένα τέτοιο παιχνίδι πολιτικών συγκαλύψεων να προετοιμαστούν ιδεολογικά και να σφυρηλατηθούν πολιτικά για τους μεγάλους αγώνες που βρίσκονται μπροστά μας οι νεότερες γενιές των αγωνιστών; Η αναστήλωση του καπιταλισμού στην μεταπολεμική Ευρώπη, μέσα από το σχέδιο Μάρσαλ και την εφαρμογή των συμφωνιών του Bretton Woods, δεν θα ήταν δυνατή αν δεν αναχαιτιζόταν η Ευρωπαϊκή Επανάσταση που γεννιόταν μέσα από τα σπλάχνα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και των κινημάτων αντίστασης. Δεν θα ήταν δυνατή αν δεν αφοπλιζόταν το αντάρτικο στη Γαλλία απ΄ τον Τορέζ και στην Ιταλία από τον Τολιάττι. Δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την προδοσία του Λίβανου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τις συμφωνίες του Στάλιν με τον Τσώρτσιλ και τους Αμερικανούς για το μοίρασμα της Ευρώπης σε "ζώνες επιρροής".

Το ΚΚΕ αρνείται να πάρει θέση πάνω σ΄ όλα αυτά τα μεγάλα ζητήματα της Ιστορίας. Και πώς να το κάνει όταν είναι υποχρεωμένο να κρατά στους κόλπους του ανοιχτά φιλοσταλινικές τάσεις - που χρησιμοποιούν ακόμα την κλασσική σταλινική μεθοδολογία της ιστορικής διαστρέβλωσης και της αντιτροτσκιστικής συκοφαντίας - με πρόσφατο δείγμα την ανοικτή συμπάθεια στον Στάλιν της υπεύθυνης της ιδεολογικής επιτροπής του ΚΚΕ.

Όμως η Ιστορία είναι πιο δυνατή απ΄ όλους τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Κανείς δεν μπορεί να κρατήσει κλειστά τα συρτάρια της Ιστορίας, σε μια εποχή σαν τη δική μας, που η παγκοσμιοποίηση σπέρνει θύελλες, θερίζοντας τις ζωές εκατομμυρίων καταπιεσμένων σε κάθε γωνιά του πλανήτη και κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το ιστορικό δίλημμα "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα".

Η υπόθεση Πλουμπίδη με όλα τα ιστορικά ζητήματα που ανακινεί δεν μπορεί πια να μείνει μέσα στα στενά πλαίσια που επιχειρεί να την περιορίσει η ηγεσία του ΚΚΕ. Γιατί όπως λέει ο γιός του στον πρόλογο του βιβλίου: "Ο Ν. Πλουμπίδης πέτυχε μια πολιτική νίκη με τον τρόπο που χειρίστηκε την πορεία του προς το θάνατο, έτσι που η υπόθεσή του να μην μπορεί να "κλείσει" αν δεν συζητηθεί με όρους πραγματικής πολιτικής ανάλυσης".

Η Κατερίνα Μάτσα είναι η υπεύθυνη και η ψυχή του 18Ανω. Αγωνίστρια με κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες εκλέγεται πάντα στα συνδικαλιστικά όργανα των γιατρών, είναι Εκδότης και Υπεύθυνη σύνταξης στα "ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ" και παράλληλα είναι στέλεχος στο ΕΕΚ - Τροτσκιστές και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίδας ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Επίσης είναι συγγραφέας βιβλίων και πολλών άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά, ελληνικά και ξένα.

Ησυχία θα τους ξυπνήσετε.

Τον Σεμπτέβρη με Οκτώβρη που θα ξυπνήσουμε θα δείτε τι έχει να γίνει.

Μέχρι και οι ροταριανοί διαφωνούν με την μεταναστευτική πολιτική της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

SERVICE ABOVE SELF
ΡΟΤΑΡΙΑΝΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΧΙΟΥ
CHIOS ROTARY CLUB
DISTRICT 2470

«ΣΗΜΕΡΑ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ»

Πριν από λίγες ημέρες, όπως πληροφορηθήκαμε από τον τοπικό Τύπο, κάποιοι από τους οικονομικούς μετανάστες που ήρθαν παράνομα στη χώρα μας μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Στο λιμάνι βρίσκονταν συμπολίτες μας που προσπάθησαν να ματαιώσουν το ταξίδι ή έστω να καλυτερεύσουν τις συνθήκες κράτησης των λαθρομεταναστών. Η ενέργειες και η συμπεριφορά αυτής της ομάδας συμπολιτών μας, μας έκανε περήφανους που είμαστε Χιώτες, που ξέρουμε να δείχνουμε αλληλεγγύη σ’ αυτούς που τη χρειάζονται, που αντιστεκόμαστε στον παραλογισμό των σύγχρονων κρατών.
Διότι μόνο παράλογες μπορούν να χαρακτηριστούν οι συνθήκες μεταγωγής των μεταναστών. Διαβάσαμε πως ήταν δεμένοι με χειροπέδες ανά δύο. Όπως οι σκλάβοι και οι εγκληματίες. Προφανώς στη σημερινή Ευρώπη όποιος δεν είναι πλούσιος είναι κακοποιός.
Τι έγκλημα έκαναν αυτοί οι άνθρωποι; Τι παραπάνω έκαναν από αυτό που έκαναν οι Έλληνες στις δεκαετίες του 50 και του 60; Γεννήθηκαν σε χώρες όχι μόνο φτωχές αλλά και επικίνδυνες για την ανθρώπινη ζωή. Και θέλησαν να πάνε κάπου αλλού να επιβιώσουν.
Βέβαια η Ευρώπη δεν τους θέλει. Η Ευρώπη και η Αμερική που υποκινούν τις αναταραχές σε όλες αυτές τις χώρες, που ανακατεύονται στην εσωτερική πολιτική τους ώστε να τις εκμεταλλευτούν όσο το δυνατόν περισσότερο, που πουλάνε όπλα σε κυβερνήσεις και πάσης φύσεως αντάρτες και που επιθυμούν να συνεχίσουν το αισχρό αυτό εμπόριο στο διηνεκές δεν δέχονται μετανάστες. Ανθρώπους που αγωνίζονται να επιβιώσουν, ανθρώπους σαν κι εμάς, γονείς, αδέλφια, παιδιά.
Είναι τόσο δύσκολο και τόσο πιο ακριβό αντί να τους φυλακίζουμε σε στρατόπεδα να τους εκπαιδεύουμε και να τους προσφέρουμε δουλειά

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Προς όλα τα μέλη του ΣΥΝ που είχαν προβληματισμούς για το ψηφοδέλτιο και για την κατάσταση που επικρατούσε στον ΣΥΡΙΖΑ
Τους προτρέπω να υπογράψουν μια δήλωση προς την ΚΟΕ που να αναφέρει αν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και αν δούλεψαν για το καλό του.
Άντε και καλή Σιβηρία σύντροφοι

Επιστολή 18 μελών της Π.Κ. ΣΥΝ Χολαργού

ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΣΩΚΡΑΤΗ
04/08/2009
Με επιστολή τους προς τον Αλέξη Τσίπρα, Πρόεδρο του ΣΥΝ, τον

Αλέκο Αλαβάνο, Πρόεδρο Κ. Ο. ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιάννη Θεωνά, συντονιστή της Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ως ακολούθως:

«Αγαπητοί σύντροφοι,

Με την παρούσα επιθυμούμε να σας ενημερώσουμε για ένα ζήτημα, από τα πολλά, που η σ. Ελένη Μηνακάκη έθεσε με την επιστολή της προς εσάς καθώς και με την παρέμβασή της στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Προβαίνουμε στην ενέργεια αυτή τώρα. Είχαμε θεωρήσει σκόπιμο - λάθος όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- να μη δώσουμε κατηγορηματική απάντηση σε μια σειρά κατηγορίες για πολλούς και πολλές από εμάς, που εκτοξεύτηκαν στη μετεκλογική συνέλευση της Τ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί μας έχει κουράσει ψυχικά και ηθικά η πρακτική και η μεθοδολογία μελών του κόμματος που σήμερα έχουν την ευθύνη της Π.Κ. Χολαργού. Δεν πιστεύαμε ότι σε «ώτα μη ακουόντων» έχει την οποιαδήποτε σημασία ο αντίλογος!

Ούτε και με την παρούσα σκοπεύουμε με τον οποιονδήποτε τρόπο να αντικρούσουμε τις όποιες κατηγορίες εναντίον μελών της Π.Κ. Χολαργού, που πρόσκεινται στην Ανανεωτική Πτέρυγα.

Επιθυμούμε μόνο να αποκαταστήσουμε μια αλήθεια που πρέπει να είναι απολύτως σαφής. Ό, τι δηλαδή σχετίζεται με τον σ. Δημήτρη Χατζησωκράτη, τον οποίο και ανέλαβε να σύρει σε… «δημόσια δίκη» η ΚΟΕ, από τη Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και πέρα.

Εξηγούμαστε: Στη σύσκεψή που έγινε προεκλογικά μελών και φίλων της Αν. Πτέρυγας-τέτοιες συσκέψεις γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται – ο παρευρισκόμενος Δημήτρης Χατζησωκράτης ουδεμία στιγμή, έθεσε, καθ΄ οιονδήποτε, τρόπο την μη ψήφιση του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν προέτρεψε δηλαδή κανένα και καμία να ψηφίσει Οικολόγους –Πράσινους και πολύ περισσότερο δεν μας δήλωσε τι αυτός πρόκειται να ψηφίσει! Προφανώς το παρευρισκόμενο μέλος, στο οποίο και αναφέρεται η σ. Μηνακάκη ότι της κατήγγειλε τα διαδραματισθέντα, στην πιο …άδολη περίπτωση, θα παρεννόησε και θα μπέρδεψε αναφορές και συζητήσεις γύρο από το πρόβλημα του κακού ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με αυτό του ψηφοδελτίου των Οικολόγων-Πρασίνων, που τονίζονταν ότι θα επηρεάσει πολλούς και πολλές από τον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Και αυτή ακόμη η αναφορά δεν προήλθε από τον σ. Χατζησωκράτη…

Θα επιθυμούσαμε, τέλος, να υπογραμμίσουμε ότι τόσα χρόνια ενταγμένοι και ενταγμένες στο χώρο της Αριστεράς δεν φανταζόμασταν πως κάποια στιγμή θα αναγκαζόμασταν να προβούμε σε τέτοια ενέργεια, δηλαδή δημόσιας «υπεράσπισης» συντρόφου με τον οποίο συμπορευόμαστε, πολλοί και πολλές, δυό ή και τρεις δεκαετίες…

Με συντροφικού χαιρετισμούς,

Αθανασίου-Ζηρώ Κωστούλα, Αναγνωστοπούλου Γεωργία, Αναγνωστόπουλος Νίκος, Γαροφαλίδου Ελπίδα, Γραμμένου Αντιγόνη, Γραμμένος Θανάσης, Γρατσία Μόσχα, Γρατσίας Νίκος, Καλένη Όλγα, Κοντολέων Έλια, Μοσχοβάκης Θόδωρος, Μούσιου Άννα, Μούσιος Δημήτρης, Μπασιάκος Γιάννης, Νικόλης Νίκος, Παππά Μαρία, Παραλίκας Απόστολος, Στραγαλινός Αποστόλη.ς

Χολαργός, 04/08/09

Υ.Γ. Η καθυστέρηση σύνταξης και υπογραφής της επιστολής μας μετά τη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, να θεωρήσετε ότι οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο …ελληνικό καλοκαίρι .»