ΠΡΟΔΟΤΗΣ Ή ΠΑΛΙΚΑΡΙ ; ΤΟ ΚΚΕ ΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ

64 χρόνια συμπληρώνονται στις 16 Ιούνη από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη και η πολιτική του κληρονομιά,όπως και η υπερήφανη στάση που κράτησε μετά την «προδοτική» όπως τη χαρακτήρισε Συμφωνία της Βάρκιζας,εξακολουθούν να εμπνέουν τη σύγχρονη Αριστερά. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Αρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλικάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό, που τόνε γέννησε». Κ. Βάρναλης. Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ: «Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί». Από τις 26 του Φλεβάρη του ’45 έχει υπογραφεί η επονείδιστη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχουν παραδοθεί τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, ενώ ο Άρης, έχοντας μαζί του μερικές δεκάδες λαϊκούς αγωνιστές, αρνείται να πειθαρχήσει, καταγγέλλει τη συμφωνία ως ξεπουληματική και διακηρύσσει την πρόθεσή του να συνεχιστεί ο αγώνας. Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα τα τελευταία χρόνια, με τη δημοσίευση μέρους του αρχείου του, έχει ετοιμάσει και την ιδρυτική διακήρυξη νέας οργάνωσης, του ΜΕΑ (Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας), και νέου στρατού, του ΕΛΑΣ-Ν (ΕΛΑΣ-Νέος). Η Κ.Ε. του ΚΚΕ τον έχει διαγράψει από τον Απρίλη του ’45, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του και τις καταγγελίες που της προσάπτει, αλλά έκρινε σκόπιμο να κρατήσει μυστική την απόφαση για δύο μήνες περίπου για ευνόητους λόγους… Από τη μια μεριά, φοβούνται τη σχέση του Άρη με τους αγωνιστές και το λαό και, απ’ την άλλη, αισθάνονται πλήρη ασφάλεια μόνον όταν επιστρέφει ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάρης, στα τέλη του Μάη του ’45 από το Νταχάου της Γερμανίας, και αναλαμβάνει αυτός με το κύρος του την εσωκομματική εκκαθάριση. Και απ’ το «ούτε νερό, ούτε ψωμί στον Άρη», εντολή που δόθηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα οργανωμένα μέλη του κόμματος, φτάσαμε στον «δειλό, φοβισμένο, προδότη Άρη»! Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτωριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του! Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής. Κι αν σήμερα, 64 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε αυτή την τεράστια αντίφαση που περικλείουν τα γεγονότα του θανάτου του Άρη, δεν το κάνουμε, ούτε γιατί θέλουμε να δώσουμε τεράστια σημασία σε μικρολεπτομέρειες, ούτε γιατί έχουμε στόχο να ενταχθούμε στην ομάδα των οπαδών του «αρχηγού των ατάκτων». Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα. Η δράση του, η επαναστατική στάση του σε όλες τις δυσκολίες, η προλεταριακή αδιαλλαξία του, η ταύτισή του με τις θυσίες και τα βάσανα του λαού μας, η θέλησή του να μην πειθαρχήσει σε μια συμφωνία που πρόδιδε τα λαϊκά συμφέροντα, ο ηρωικός θάνατός του, αναδεικνύουν τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ σε φωτεινό παράδειγμα άξιου λαϊκού ηγέτη που ζει και θα ζει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά του λαού μας

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΧΊΟΥ “Λάθρα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΎΠΟΥ
Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λέσβο σχετικά με το κλείσιμο του κέντρου κράτησης
“Παγανής” αφορούν άμεσα την Χίο.

Η “Παγανή” έκλεισε με το εύσχημο πρόσχημα των επισκευών μετά τις επαναλαμβανόμενες εξεγέρσεις προσφύγων και μεταναστών. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό κόστος για όλους τους άμεσα εμπλεκόμενους του κολαστηρίου της “Παγανής” στην Ελλάδα αλλά κυρίως στο εξωτερικό ήταν πλέον δυσβάσταχτο. Η “Παγανή” δεν πρόκειται να ανοίξει ξανά και αυτό είναι γνωστό. Όλες οι εκθέσεις διεθνών οργανώσεων προστασίας δικαιωμάτων περιέγραφαν εδώ και χρόνια την μαύρη τρύπα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την κακομεταχείριση, το στοίβαγμα έως και 1200 ανθρώπων (το καλοκαίρι του 2008) σε τέσσερις αποθηκευτικούς χώρους.
Η “Παγανή” δεν είναι παραφωνία ούτε εξαίρεση στην ωμή πραγματικότητα των κέντρων κράτησης. Στην γειτονική Σάμο, στον Έβρο, στην Λέρο, στο “Ελευθέριος Βενιζέλος”, στα δεκάδες κρατητήρια ανά την χώρα συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα.
Γνωρίζουμε ότι μεταναστευτική πολιτική το κράτος δεν έχει. Σήμερα εισπράττει τα αποτελέσματα των δικών του επιλογών. Γνωρίζουμε εδώ και χρόνια ότι χορήγηση ασύλου στην Ελλάδα πρακτικά δεν υφίσταται. Οι γυναίκες, οι οικογένειες, τα παιδιά , οι άρρωστοι, οι βασανισμένοι, δεν προστατεύονται. Φυλακίζονται όλοι και πολλοί επαναπροωθούνται στην Τουρκία (όπως για παράδειγμα συνέβει στην Χίο πριν από τρεις εβδομάδες). Η φυλάκιση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως, σε κανέναν, πλην εκείνων που παρασιτικά κερδίζουν λεφτά από την δυστυχία αυτών των ανθρώπων. Για εμάς ηθικά και πολιτικά είναι απαράδεκτη η φυλάκιση – κράτηση.
Η “Παγανή” είναι το παράδειγμα και η προσεκτική ανάγνωση του τι συνέβη στην Μυτιλήνη προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα και για το κέντρο κράτησης “Μερσινιδίου”. Η βιαστική λύση που έδωσε το κράτος στον πανικό των τοπικών αρχών να μεταφέρονται πρόσφυγες και μετανάστες από τη Λέσβο στο “Μερσινίδι” μόνο ως κακόγουστο αστείο ή φάρσα του Παζολίνι το ακούμε. Αγνοούν ότι πέρυσι από Λέσβο «πέρασαν» περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι και ξεχνούν ότι το “Μερσινίδι” δεν μπορεί να φυλακίσει περισσότερους από 120.
Μαγικές λύσεις δεν μπορούν να υπάρξουν. Πρόσφυγες και μετανάστες θα συνεχίσουν να έρχονται. Αν δεν αντιληφθούν οι τοπικές αρχές σε τι συναινούν με βεβαιότητα πολύ σύντομα για μια νέα «Παγανή» θα πρέπει να δώσουν λύση η οποία μάλιστα δεν υπάρχει. Εμείς λέμε ότι στις παρούσες συνθήκες κρίσης μια μόνο πραγματιστική επιλογή προσφέρεται. Να υποστηριχθεί το αίτημα για αλλαγή του πλαισίου λειτουργίας του “Μερσινιδίου” από κέντρο κράτησης-φυλακή, σε ανοικτό κέντρο φιλοξενίας. Πρόσφυγες και μετανάστες να μπορούν διαμένουν εκεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι τυπικές διαδικασίες καταγραφής τους, ώστε, να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Χωρίς περιορισμό στην πρόσβαση ομάδων και πολιτών, με κοινωνικές δομές, ενημέρωση & περίθαλψη, για όλους, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις ευάλωτες ομάδες, όπως πρόσφυγες, ασυνόδευτα ανήλικα, αρρώστους, γυναίκες με παιδιά.

ΕΚΛΟΓΕ-ΕΥΡΟΕΚΛΟΓΕΣ 2009

ΔΗΜΟΣ ΧΙΟΥ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ
ΟΔΗΓΙΕΣ
ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΚΑΔΟΣ ΠΛΑΣΤΙΚΑ
ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΚΑΔΟΣ ΓΙΑΛΙ
ΜΠΛΕ ΚΑΔΟΣ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ

Υπό καθεστώς πολέμων

Διονύσης Γουσέτης, Η Καθημερινή, 04/11/2009
Στην Ελλάδα ζούμε υπό καθεστώς διαφόρων πολέμων που διεξάγονται με σφοδρότητα. Ένας τέτοιος πόλεμος είναι ο «ταξικός». Για «ταξικό μίσος» γράφει ο Ριζοσπάστης, όπως και το βιβλίο που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων, λίγο πριν την επέμβαση της αστυνομίας. Σύνηθες πεδίο μάχης είναι τα υπό άσυλο τελούντα πανεπιστήμια, όπου το «ταξικό μίσος» κοσμεί τους τοίχους. Ο πόλεμος εκδηλώνεται με βίαιες πράξεις, όπως καταλήψεις ή χτίσιμο γραφείων καθηγητών. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων έχουν συμμάχους μέρος του τύπου και τον εισαγγελέα που τους αθωώνει, φοβούμενος ίσως για τη ζωή και την ακεραιότητά του.Πόλεμο έχουν κηρύξει εναντίον των αστυνομικών σέχτες, συνωμοσίες, ΟΠΛΑ και άλλες επαναστατικές οργανώσεις που απαιτούν την απελευθέρωση των Εξαρχείων και ολόκληρης της χώρας από την αστυνομική κατοχή. Στα θύματα του πολέμου, μέχρι τώρα, μετρώνται 2-3 νεκροί και αρκετοί τραυματίες αστυνομικοί, όπως και καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες. Οι απώλειες της άλλης πλευράς είναι τέσσερις συλλήψεις, για τις οποίες κινητοποιήθηκε άμεσα η «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων». Στους συμμάχους συγκαταλέγεται μερίδα της αριστεράς, υπό τον κ. Τσίπρα, που παρομοίασε τα Εξάρχεια με τη λωρίδα της Γάζας.Ένας τρίτος πόλεμος είναι εκείνος που διεξάγεται για τη σωτηρία του έθνους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς, τους Γυφτοσκοπιανούς, όλους δηλαδή τους γείτονες που μας επιβουλεύονται, καθώς και τον ιμπεριαλισμό, το διεθνή σιωνισμό και την ΕΕ που τους καθοδηγούν. Σ’ αυτό τον πόλεμο συσπειρώνονται στρατιωτικοί εν αποστρατεία, ιερείς και υπερπατριώτες πολιτικοί από όλα τα κόμματα. Σημαντική θέση κατέχει ο διεκδικητής της αρχηγίας της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς.Ένας τέταρτος πόλεμος έχει εκραγεί εναντίον των μεταναστών, που καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, που φτιάχνουν συμμορίες και αποκλείουν περιοχές της Αθήνας τρομοκρατώντας τους περαστικούς, που μας βρομίζουν. Στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών συχνά διεξάγονται μάχες μεταξύ Χρυσής Αυγής και αντιεξουσιαστών.Υπάρχει και ένας πόλεμος που διαφέρει από αυτούς. Είναι ο πόλεμος για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Σ’ αυτό τον πόλεμο είναι συσπειρωμένοι στο ίδιο στρατόπεδο σχεδόν όλα τα εμπόλεμα μέρη των παραπάνω πολέμων. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων, οι οργανώσεις των επαναστατών, οι υπερπατριώτες στρατιωτικοί και πολιτικοί, η Χρυσή Αυγή, οι αντιεξουσιαστές, οι μετανάστες των συμμοριών, αγωνίζονται όλοι μαζί για την καθήλωση της χώρας στην κακομοιριά και την υπανάπτυξη. Στο ίδιο χαράκωμα βρίσκονται οι εργατοπατέρες του δημοσίου, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα παχυλά «κεκτημένα». Αντίπαλοί τους είναι η μειοψηφία της κοινωνίας, η υβριζόμενη ως πράκτορες των Αμερικάνων, του Σόρος, της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων φαντασμάτων της ελληνικής παράνοιας. Σ’ αυτή τη μειοψηφία ήρθε εσχάτως να προστεθεί μια αξιόλογη προσπάθεια. Το ανεξάρτητο περιοδικό The Athens Review of Books. Μακάρι να υπάρξουν και άλλα τέτοια.

Αλ. Τσίπρας: Ενιαίος φορέας με δημοκρατική λειτουργία ή πολιτική συμμαχία

Παπαδόπουλος Α.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/11/2009

Τα πρώτα βήματα ουσιαστικού διαλόγου για την πορεία και τις προοπτικές του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν στη χθεσινή συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, με τον πρόεδρο του ΣΥΝ ν' αναπτύσσει εκτενώς τις θέσεις του γύρω από τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί και να ασκεί κριτική σε μερίδα των συνιστωσών για την επιθετική στάση που έχουν απέναντι στον ΣΥΝ.

Στις 14 και 15 Νοεμβρίου θα συνεδριάσει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ για το θέμα του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έως τότε θα διεξαχθεί διάλογος στις οργανώσεις του κόμματος με βάση τα 4 κείμενα (Φλαμπουράρη, Λυκούδη, Κοκκινοπράσινου Δικτύου και Πρωτοβουλίας) που έχουν κατατεθεί.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η βαρυσήμαντη παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα, καθώς και τα πολιτικά και οργανωτικά διλήμματα-ερωτήματα που έθεσε. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ δεν έκρυψε την ανησυχία του για τη μετεκλογική παρουσία του συμμαχικού σχήματος και την απουσία ιδεολογικής συζήτησης, αλλά και την ενόχλησή του για τις επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΝ από μερίδα των συνιστωσών, κάνοντας λόγο ακόμα και για “μίσος” και φέρνοντας το παράδειγμα των μετεκλογικών άρθρων του κ. Κοροβέση. "Είμαι εξαιρετικά απογοητευμένος από το γεγονός ότι μπαίνουμε σε μια πλατιά και μακρόχρονη διαδικασία ομφαλοσκόπησης, χωρίς ταυτόχρονα να υπάρχει καμία συζήτηση για τον πολιτικό προσανατολισμό για τα κοινωνικά μέτωπα", τόνισε και την ίδια ώρα χαρακτήρισε αδιανότητο το γεγονός "η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να μη θέλει καν να συζητήσει τα πολιτικά μέτωπα, να μη θέλει καν να συζητήσει την απόφαση της ΚΠΕ και τον πολιτικό προσανατολισμό και να έχει μια εμμονή στο οργανωτικό, όπου εκεί έχουν δημιουργηθεί παρατάξεις".




"Οι σύμμαχοι θέλουν δημοκρατία στη βάση και συγκεντρωτισμό στην κορυφή"



Ο Αλ. Τσίπρας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι ο ΣΥΝ έχει 4 κείμενα για τον ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που, όπως είπε, μπορεί να ερμηνευτεί ότι "είναι η δύναμη η οποία σταματάει μια προοπτική κινηματικής και δημοκρατικής εξέλιξης ενός εγχειρήματος". Δεν είναι έτσι, δήλωσε κατηγορηματικά υποστηρίζοντας ότι "αυτοί που πραγματικά θέλουν μια μετεξέλιξη η οποία δεν είναι καθόλου κινηματική και δεν είναι καθόλου δημοκρατική είναι οι σύμμαχοί μας, οι οποίοι απ' ό,τι έχω καταλάβει έχουν συμπαραταχθεί με την άποψη: 'Δημοκρατία στην βάση, συγκεντρωτισμός στην κορυφή'".

Στο πλαίσιο αυτό διαμήνυσε ότι ο ΣΥΝ δεν μπορεί να ανεχθεί "αυτό το παιχνιδάκι". Και εξήγησε τι εννοεί όταν λέει δημοκρατία στη βάση και συγκεντρωτισμός στην κορυφή: "Στο όνομα, ας πούμε, του αντισυστημικού κινηματικού μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ, θα υπάρχει άπλετη δημοκρατία στη βάση". Και αναρωτήθηκε: "Δηλαδή τι; Θα καταργηθεί ο ΣΥΝ ως κόμμα για να έχει οργανώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ που δημοκρατικά θα συναποφασίζουν, αλλά στην κορυφή θα είναι οι 11 αρχηγοί;". Αυτό δεν μπορεί να είναι αποδεκτό, ξεκαθάρισε.



Ευρωπαϊκός προσανατολισμός και δημοκρατικός δρόμος

Ο Αλ. Τσίπρας δήλωσε ότι είναι ανοιχτός στο ενδεχόμενο μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν δημοκρατικό φορέα, αρκεί "να φτιάξουμε ένα κόμμα δημοκρατικό, που θα έχει δημοκρατία στη βάση και δημοκρατία στην κορυφή", προτείνοντας στους επόμενους μήνες να συζητηθεί και ο πολιτικός προσανατολισμός. Συν τοις άλλοις, έθεσε και το (ρητορικό) ερώτημα αν για τον ΣΥΝ αποτελεί επιλογή μεγαλύτερης στρατηγικής σημασίας η συμμετοχή στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) ή η συμμαχία στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Τόνισε ότι "μεγαλύτερη κλίμακα είναι η Ευρώπη και μετά είναι η χώρα μας", υπενθυμίζοντας ότι εγκρίθηκε η συνθήκη της Λισσαβώνας, κάτι που σημαίνει ότι "στις επόμενες ευρωεκλογές θα πάμε ως κόμμα ευρωπαϊκό". Γι' αυτό και εξέφρασε την απορία αν "θα δεχτούν όλοι μία ενιαία ομοσπονδία με τη συμμετοχή στο ΚΕΑ". Και συμπλήρωσε: "Στα στοιχειώδη, κρίσιμα, στρατηγικής σημασίας θα συμφωνήσουμε; Αν συμφωνήσουμε, εγώ δεν έχω αντίρρηση. Σε ένα χρόνο πάμε σε ένα ενιαίο σχήμα, ομοσπονδιακό θα το πείτε, όπως θέλετε να το πείτε, με μία προϋπόθεση όμως: δημοκρατία σε όλες τις δομές, όχι δημοκρατία στη βάση και στην κορυφή να είμαστε όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι που εκπροσωπούμε, ας πούμε, το κίνημα πενήντα χρόνια".

Επισημαίνοντας τις αλλαγές που ετοιμάζει η κυβέρνηση στον εκλογικό νόμο σε συνδυασμό με τη θεσμοθέτηση λίστας, ο Αλ. Τσίπρας απευθυνόμενος στα μέλη της Π.Γ., είπε: "Αν δεν έχεις ένα θεσμικά νομιμοποιημένο δημοκρατικό πλαίσιο, αν δεν υπάρχει δηλαδή εσωκομματική δημοκρατία, ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Εκβιασμοί σημαίνει αυτό. Μέσα σε ένα τραπέζι, όπου ο καθένας, χωρίς να έχει καταθέσει πόσα μέλη έχει, θα λέει 'εγώ με όλους τους άλλους έχω συμφωνήσει και φεύγουμε αν δεν μας δώσετε 5 βουλευτές' και θα διαλυθεί πάλι στο παραπέντε το μαγαζί".



Οι δύο εκδοχές



Τέλος, ο πρόεδρος του ΣΥΝ παρουσιάζοντας τη θέση που πρέπει να έχει το κόμμα του, υπογράμμισε: "Την προοπτική της επανίδρυσης εμείς τη βλέπουμε, αλλά με δημοκρατία με ξεκάθαρο προσανατολισμό, εμείς λέμε Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Εμείς λέμε έχουμε κάποια κεκτημένα, θα τα διεκδικήσουμε σε ένα δημοκρατικό σώμα να τα περάσουμε - που σημαίνει δημοκρατικός δρόμος. Αν αυτό δεν είναι αποδεκτό από τις συνιστώσες, εμείς αυτό που προτείνουμε είναι κάποια άμεσα βήματα τα οποία μπορεί να είναι αποδεκτά, δηλαδή να είναι κίνημα κοινωνικό ο ΣΥΡΙΖΑ. Κίνημα κοινωνικό με μέλη τα μέλη των συνιστωσών και τους ανένταχτους που πρέπει να τους καταγράψουμε. Με κινήσεις που θα παρεμβαίνουν στην κοινωνία, με Γραμματεία η οποία θα συνεδριάζει και θα αποφασίζει στο πλαίσιο της ομοφωνίας και με ανοιχτή όλη τη συζήτηση για τη μετεξέλιξή του σε ένα δημοκρατικό πράγμα".

Με βάση όλα τα παραπάνω, ο Αλ. Τσίπρας διαπίστωσε ότι υπάρχουν δύο εκδοχές για τον ΣΥΡΙΖΑ: "Η εκδοχή ότι μετεξελίσσεται σε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα δημοκρατικό ή η εκδοχή ότι παραμένει συμμαχία, πολιτική συμμαχία,, η οποία αποφασίζει στη βάση της συναίνεσης και συζητά ανοιχτά τη διαδικασία της δημοκρατικής λειτουργίας της".

Συμβολή στη συζήτηση για τον ΣΥΡΙΖΑ

Σπύρος Λυκούδης,
Αυγή, 31/10/2009
Ο ΣΥΝ στις αρχές της δεκαετίας προχώρησε σε μια σημαντική πρωτοβουλία στο πλαίσιο της γενικής μας κατεύθυνσης για τη συνεργασία των δυνάμεων της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς και της Οικολογίας.

Πρωτοστάτησε στη συγκρότηση του Χώρου Διαλόγου και κοινής Δράσης της Αριστεράς. Συγγενείς πολιτικές δυνάμεις προς το ΣΥΝ όπως η ΑΚΟΑ, η ΚΕΔΑ αλλά και ανένταχτοι αγωνιστές ήταν οι πρώτοι και βασικοί εταίροι αυτού του χώρου συνεργασίας.

Αυτή η πρωτοβουλία που στηρίχτηκε με ομοφωνία και συσπείρωση του συνόλου του κόμματος μας είχε ιδιαιτέρως θετικά αποτελέσματα, αφού μετά από πολλά χρόνια έδινε για πρώτη φορά τόπο, χρόνο και χώρο για διάλογο και κοινή δράση σε διάσπαρτες δυνάμεις της σύγχρονης ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα και μπροστά στις εκλογές του 2004 η πλειοψηφία του κόμματός μας προχώρησε στην μετεξέλιξη του ΧΔΚΔΑ σε πολιτικό εκλογικό σχήμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο και δώσαμε τη μάχη των εκλογών.

Αργότερα με αποφάσεις των Συνεδρίων μας, προχωρήσαμε σε περαιτέρω μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτική συμμαχία στην οποία προσχώρησαν και άλλες κινήσεις της Αριστεράς και με την μορφή της οποίας φτάσαμε μέχρι σήμερα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι ένα σχήμα με πολύ μεγάλες εσωτερικές δυσκολίες γιατί συμπράττουν και συμπορεύονται σ΄αυτόν, αριστερές δυνάμεις με διαφορετικές ή ριζικά αντίθετες θεωρήσεις σε ζητήματα ιδεολογίας και πολιτικής πρακτικής.

Θα πείσει ότι μπορεί να υπάρξει ως θετικό εγχείρημα μόνο εάν συνεχίσει την παρουσία και την δράση του με δεδομένη, αναμφισβήτητη και σεβαστή την εσωτερική του διαφορετικότητα, χωρίς μικρομεγαλισμούς αλλά και χωρίς την παιδαριώδη και γραφική αντίληψη ότι αποτελεί ένα μαζικό χώρο κατάλληλο για εισοδισμό.

Σήμερα βρισκόμαστε κατά τη γνώμη πολλών συντρόφων, εντός αλλά εκτός ΣΥΝ, μπροστά σε μια καμπή. Πρέπει να προσδιορίσουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια τον χαρακτήρα και τον τρόπο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά την διαλυτική εικόνα του καλοκαιριού και κυρίως μετά την απίστευτη κατά του ΣΥΝ πολεμική από συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αμφισβήτηση και υπονόμευση του προέδρου του και μετά την γελοιοποιητική απόφαση περί…11 αρχηγών που μας διέσυρε κυριολεκτικά, προφανώς υπάρχει ανάγκη αποσαφήνισης του σημερινού status αλλά και του μέλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ αν θέλουμε να υπάρξει τέτοιο.

Έχουν κατατεθεί στο Κόμμα μας απόψεις, ιδέες και προτάσεις πάνω σ΄αυτό το ζήτημα

Πιο συγκροτημένες και συγκεκριμένες οι προτάσεις στο 8σέλιδο κείμενο του σ. Α.Φ.

Στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου στις πολιτικές του παρατηρήσεις βρίσκουμε πολλά σημεία στα οποία είμαστε σύμφωνοι. Στην πρότασή του όμως για την οργανωτική δομή και την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ είμαστε αντίθετοι. Με βάση αυτή την πρόταση για μέλη που συνέρχονται και ψηφίζουν, εκλέγουν αντιπροσωπευτικά σώματα και αυτά με τη σειρά τους εκλέγουν Γραμματεία δηλαδή ηγεσία και αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα, τρέχοντα ή και κορυφαία με πλειοψηφίες και μειοψηφίες, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται ως ένα κλασσικού τύπου κόμμα.

Σε οργανωτικό επίπεδο τίποτα περισσότερο δεν χρειάζεται για την συγκρότηση ενός κόμματος. Δεν είναι αυτή η πρόθεση βεβαίως της πρότασης Α.Φ. αλλά γι΄αυτό και η σύγχυση θα είναι απόλυτη και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ επισφαλές.

Η ιστορία της Αριστεράς στη χώρα μας και κυρίως η πιο πρόσφατη, είναι άκρως διδακτική γι΄αυτές τις περιπτώσεις.

Τον εκβιαστικό για τα πράγματα βολονταρισμό η ζωή τον αφήνει πίσω της.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αυτό για το οποίο συγκροτήθηκε δηλαδή μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ αυτόνομων κομμάτων και κινήσεων της Αριστεράς. Που σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η προσπάθεια για συνάντηση του με το χώρο των Οικολόγων Πράσινων και πολιτών που αναφέρονται στο Δημοκρατικό Σοσιαλισμό.

2. Πολιτική συμμαχία δεν σημαίνει ιδεολογική ταύτιση (άλλωστε αυτή αποκλείεται να υπάρξει μεταξύ των σημερινών συνιστωσών) αλλά απαιτεί ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ στις εκτιμήσεις, τους στόχους και την πολιτική πρακτική της Αριστεράς από τους εταίρους του σχήματος. Επομένως απαιτείται άμεση, σοβαρή, σε βάθος και ειλικρινής πολιτική συζήτηση μεταξύ των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ για την πολιτική πλατφόρμα του σχήματος.

3. Αποσαφήνιση της οργανωτικής του δομής:

α) Μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ έχει τόσα μέλη όσα οι επιμέρους δυνάμεις που την συγκροτούν. πχ Μια συμμαχία 5 κομμάτων ή κινήσεων έχει 5 μέλη. 11 κομμάτων ή κινήσεων έχει 11 μέλη κλπ. Έτσι υπάρχουν τα συμμαχικά σχήματα σε όλες τις εποχές, σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Έτσι συγκροτείται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα μέλη των δυνάμεων που τον συγκροτούν παραμένουν μέλη των αυτόνομων συνιστωσών του. Αν υπάρχουν πολίτες σε οποιονδήποτε χώρο κατοικίας ή εργασίας οι οποίοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται πολιτικοί φίλοι του, δεν είναι ενταγμένοι σε καμμιά συνιστώσα και επιθυμούν να συνδεθούν μαζί του στο πλαίσιο της καθημερινής πολιτική του δράσης, μπορούν να συμπεριληφθούν σε τοπικό κατάλογο ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ και να αποκτήσουν την ίδια ακριβώς σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ που έχουν και όλα τα άλλα μέλη των συνιστωσών του.

Αυτό είναι και μια ευκαιρία για να διευκρινιστεί που και πόσοι ανένταχτοι δηλώνουν την πολιτική τους βούληση για τέτοιου τύπου δραστηριοποίηση.

β) Ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί με την ετήσια πανελλαδική του σύσκεψη και την συντονιστική του Γραμματεία κεντρικά.

Η πανελλαδική σύσκεψη είναι πλουραλιστική και συγκροτείται με αντιπροσωπευτικότητα που αντιστοιχείται στην πανελλαδική του διάρθρωση και στη βάση της δύναμης των συνιστωσών μέσα από τον αριθμό των μελών τους και του καταλόγου των ανένταχτων. Στην Συντονιστική Γραμματεία μετέχουν υποχρεωτικά όλες οι συνιστώσες.

γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί στη βάση της συναίνεσης και της ομοφωνίας. Στα τρέχοντα ζητήματα πολιτικής αν υπάρχουν διαφωνίες αναζητείται μέσα από επανειλημμένες προσεγγίσεις η συναίνεση και η ομοφωνία.

Σε μια πολιτική συμμαχία της οποίας κυρίαρχο στοιχείο είναι ο πλουραλισμός, η αποτελεσματικότητα στις αποφάσεις προϋποθέτει η πραγματικότητα των μεγεθών να σέβεται τον πλουραλισμό και ο πλουραλισμός να σέβεται την πραγματικότητα των μεγεθών.

Εάν παρά την επίμονη προσπάθεια υπάρξουν ζητήματα στα οποία η διαφωνία παραμένει η πολιτική συμμαχία δεν καταργεί ούτε ακυρώνει την αυτοτέλεια των συνιστωσών. Σε θέματα στα οποία υπάρχουν διαφορετικές απόψεις η συμφωνία δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Επομένως η κάθε συνιστώσα μπορεί να εκφράζει και δημόσια την επιμέρους πολιτική της θέση. Κάτι τέτοιο επιτρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις και τη δημόσια δράση του ΣΥΝ στην κοινωνία ως κόμμα μακράς πνοής.

δ) Ο Πρόεδρος του ΣΥΝ είναι επικεφαλής των εκλογικών ψηφοδελτίων και ως Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας είναι και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

Σπύρος Λυκούδης

Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30·"

Για το έλλειμμα της αριστεράς

Σώτη Τριανταφύλλου,Athens Voice, 22/07/2οο9


"Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς;
Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;"

.........................................................................................................

Παρέα της πλατείας Εξαρχείων στήνεται έξω από καφέ που μόλις έχει ανοίξει, σχολιάζοντας:

- «Πολύ κυριλέ είναι... Να του χώσουμε κανένα γκαζάκι;».
Αργότερα, συσπειρωμένοι, εκβάλλουν την επαναστατική φωνή:
- «Γιάπηδες έξω! Να πάτε στο Κολωνάκι!».

Το σύνθημα μού θυμίζει, αναπόφευκτα, εκείνο του φιλήσυχου μικροαστού:
- «Πρεζάκια έξω! Να πάτε στην πλατεία Βάθη!».

Στο μεταξύ, λαμβάνω ένα e-mail που γράφει:
«Άλλαξε μυαλά, θα πάθεις ό,τι έπαθε η Κούνεβα! Ξέρουμε πού μένεις...».

Η προειδοποίηση δεν προέρχεται από τα εγκληματικά αφεντικά, προέρχεται από θερμοκέφαλους «εξεγερμένους»: από εκείνους που κατέστρεψαν τη βιβλιοθήκη της Νομικής, το βιβλιοπωλείο του «Παπασωτηρίου», το πολυκατάστημα «Πλαίσιο».

Δεν είναι οι «περιουσίες» που με απασχολούν, είναι ο συμβολισμός τους:
όταν καις βιβλία, καις το κεφάλι σου. ....

[ ]Περνάω από το απαλλοτριωμένο «πάρκο» στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου: μεγάλη νίκη του κινήματος· το βασίλειο της ασχήμιας. Αλλά μην κάνετε κύματα, μην ενοχλείτε: τα «παιδιά» επαναστατούν. Το γιατί το ξέρω, νομίζω μάλιστα ότι το ξέρω καλύτερα από τα μέλη του «κινήματος». Το πώς (οι μέθοδοι) και το προς τι (με ποιο αίτημα, με ποιο όραμα) με προβληματίζουν.
Επιπλέον, με προβληματίζει η κοινή γνώμη:
Γιατί τόσοι άνθρωποι χαίρονται επειδή καταστράφηκαν μεγάλα, επιτυχημένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί, ακόμα περισσότερο, απειλούν ότι θα τα ξανακαταστρέψουν;
Στην Ελλάδα, οτιδήποτε ωραίο, καλοκουρδισμένο, θριαμβικό, πρέπει να εξολοθρεύεται: κτίρια, άνθρωποι, αντικείμενα, ιδέες, όλα στα σκουπίδια, στα σκουπίδια που καίγονται. Τhe bonfire of the vanities.

Αντιθέτως, το να βάφεις, λόγου χάρη, μια τράπεζα κόκκινη, συνιστά μια συμβολική πράξη· κάτι εκφράζεις με το κόκκινο χρώμα, κάτι διακινδυνεύεις τη στιγμή που ρίχνεις την μπογιά.
Η καταστροφή, η πυρά, παραείναι εύκολη και γρήγορη· ανέξοδη:
στο τέλος της μέρας, τις αποζημιώσεις επωμίζεται ο φορολογούμενος πολίτης. Εξάλλου, το τοπίο μετά τη μάχη είναι θλιβερό: πώς μπορεί να ζει κανείς μέσα σε ερείπια;

Μένω σχεδόν απέναντι από το Πολυτεχνείο. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι: πώς έχει επιτραπεί μια τέτοια καταπάτηση, ένας τέτοιος βιασμός του χώρου, του περιβάλλοντος; Έχω απαντήσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν: οι άνθρωποι –νέοι και λιγότερο νέοι– χρειάζονται νομικό πλαίσιο για να κινηθούν (ή για να ακινητοποιηθούν)· χρειάζονται υποχρεώσεις και δικαιώματα. Ακόμη και η χρήση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι υποχρεωτική (για παράδειγμα, η δωρεάν παιδεία πρέπει να είναι υποχρεωτική).
Ο χώρος του Πολυτεχνείου αποτελεί ένα πεδίο όπου ξεδιπλώνεται η σημερινή Ελλάδα:
Έγκατάλειψη, ανημπόρια, «άσυλο» για ανθρώπους που δεν αξίζουν κανενός είδους ασυλία.
Οι φοιτητές ζουν μέσα στην ελεεινότητα, σ’ έναν αργόστροφο κόσμο, δίπλα σε καθηγητές-δημοσίους υπαλλήλους, κόλακες της νεολαίας και απολογητές ενός βαθιά επαρχιακού «νεοτερισμού».
Το πανεπιστήμιο υπονομεύεται από την παθητική στάση των καθηγητών για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια: εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν.
[ ]
.....Ο αναρχισμός είναι σκληρή δουλειά, δεν εξαντλείται σε τσιτάτα, σαν εκείνα που ξέρουν οι Κνίτες από τον Λένιν κι από τον Μαρξ διασκευασμένο και παραμορφωμένο από τους Σοβιετικούς. Ο αναρχισμός, η επανάσταση, είναι μεγάλες περιπέτειες του ανθρώπινου μυαλού, δεν είναι γιορτές μίσους.

....Έτσι, το κοινωνικό μας κίνημα είναι φτωχό, δογματικό· πρωτόγονο· στερείται φαντασίας, εμφορείται από διεστραμμένη σκέψη· μεταφράζει το λεγόμενο «ταξικό μίσος» σε φθόνο, εκδηλώνει τον φθόνο με πράξεις ασχήμιας και αφανισμού.

Τι συμβαίνει; Βρισκόμαστε ακόμα στη σκοτεινή εποχή πριν από τον Διαφωτισμό;
Και γιατί δεν μιλάει κανείς για όλ’ αυτά από τον χώρο (the horror, the horror!) της αριστεράς;
Γιατί αποδέχονται την ανοησία και την αυθαιρεσία ενός «κινήματος» που δεν ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη εφόσον διακόπτει βιαίως θεατρικές παραστάσεις, απειλεί με τρομοκρατικές επεμβάσεις και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί;

Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από την ποιότητα της αριστεράς: η συνάρτηση είναι απλή.
Η δική μας αριστερά περιγράφεται ακόμα με όρους της δεκαετίας του ’30· λενινιστές, τροτσκιστές, σταλινικοί και αναρχοφασίστες, όλοι μαζί, ενωμένοι, χωρίς συγκεκριμένα ανθρωπιστικά αιτήματα, με τους μεν να επιμένουν στην κομματική συνείδηση, με τους δε να κραυγάζουν με την ορολογία που είχε νόημα (και αίμα) τον καιρό της βιομηχανικής επανάστασης.
Ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει παγωμένος· τα ρολόγια σταματημένα. Γι’ αυτό –και για πολλούς ακόμα λόγους– το αριστερό μας κίνημα, εκτός από την ενάρετη εποχή της ΕΔΑ (ένα κόμμα ξεχασμένο λόγω της γενικευμένης αμνησίας και αμορφωσιάς), παραπαίει ανάμεσα στον οπισθοδρομικό πατριωτισμό και το προλεταριακό όνειρο της ταξικής δικτατορίας.

Η δικτατορία είναι μια πραγματικότητα: η «Νέα Αριστερά» δεν έχει φτάσει ακόμα στις ακτές μας για να αποκαταστήσει τις αληθινές αρχές του ανθρωπισμού. Ίσως να μη φτάσει ποτέ. Κοντολογίς, η αριστερά στην Ελλάδα είναι μια δεξιά που αφαιρεί από τον άνθρωπο την προσωπική του ευθύνη, που τον παρουσιάζει σαν κακορίζικο θύμα των περιστάσεων.
Όσοι από τους ακτιβιστές δεν έχουν άδειο κεφάλι, έχουν γραφειοκρατικές ιδέες, υπεραπλουστευτικές (πλούσιοι-φτωχοί, καταπιεστές-καταπιεζόμενοι, καλοί-κακοί):

Όταν αγνοείς τη σύνθετη φύση της ζωής και της οργανωμένης κοινωνίας, την ανάγκη της πολιτικής πραότητας και της ομορφιάς, δεν είσαι παρά ένας ακόμα βάνδαλος.

Αλ. Τσίπρας: Προγραμματική αντιπολίτευση με εναλλακτικές προτάσεις

Τη σταθερή επιλογή του ΣΥΝ για ουσιαστική και υπεύθυνη αντιπολίτευση με βάση τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνουν τόσο ο Αλ. Τσίπρας όσο και ο Φ. Κουβέλης, αναγνωρίζοντας ότι εξ αντικειμένου υπάρχει μια περίοδος χάριτος για τη νέα κυβέρνηση. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ διευκρίνισε (Mega) ότι τα παραπάνω "δεν είναι τίποτα διαφορετικό από το να καταγγέλλουμε τα κακώς κείμενα αλλά και να αντιπροτείνουμε, γιατί έχουμε προγραμματικό λόγο, το αποδείξαμε προεκλογικά, έχουμε εναλλακτική πρόταση για την οικονομική κρίση, την κοινωνική πολιτική, για την εργασία και την απασχόληση".

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Φ. Κουβέλης τόνισε (Κανάλι 1 Πειραιά) ότι εκείνο που πρέπει να καθορίζει τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι "οι δικές μας προγραμματικές θέσεις", συμπληρώνοντας ότι "αυτές πρέπει να αποτελούν το κριτήριο αξιολόγησης των νομοσχεδίων, των θέσεων, των ρυθμίσεων αλλά και των μέτρων που θα πάρει η κυβέρνηση".

Εκτιμώντας ότι το ΠΑΣΟΚ θα κριθεί από τις επιλογές που θα κάνει στο οικονομικό πεδίο, ο πρόεδρος του ΣΥΝ σημείωσε ότι σύντομα η κυβέρνηση "θα ρίξει τον πήχη των προσδοκιών που η ίδια είχε ανεβάσει προεκλογικά". Σχολιάζοντας τις πρώτες κυβερνητικές κινήσεις, ο Αλ. Τσίπρας διέκρινε σειρά αντιφάσεων. Μίλησε για "θετικές εξαγγελίες στόχων", συμπληρώνοντας ότι "είναι εύκολο να περιγράφεις στόχους, δύσκολο είναι να πεις με ποιον τρόπο θα πραγματοποιήσεις αυτούς τους στόχους". Για παράδειγμα, χαρακτήρισε πολύ θετικό το ότι έγινε Υπουργείο Περιβάλλοντος ότι εξαγγέλλονται στόχοι σοβαροί για την προστασία του περιβάλλοντος και ότι μετονομάστηκε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Από την άλλη τόνισε ότι ήταν "πολύ αρνητικές οι πρώτες ενδείξεις οι οποίες "δεν ήταν ενδείξεις προστασίας, αλλά ήταν ενδείξεις ότι ακολουθούμε την ίδια και ίσως ακόμη πιο σκληρή πολιτική περιστολής, και μάλιστα προληπτικής, δημοκρατικών δικαιωμάτων".

Φ. Κουβέλης: Δεν έχουμε λόγο να μην ψηφίσουμε τον Κ. Παπούλια

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φ. Κουβέλης, ερωτηθείς για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, είπε: "Η γνώμη μου είναι ότι ο Κάρολος Παπούλιας έχει ασκήσει τα καθήκοντά του με τον καλύτερο τρόπο, εξασφαλίζει την αναγκαία συνταγματική ουδετερότητα, και έχει ταυτόχρονα βαθύτατα δημοκρατικό λόγο. Δεν νομίζω ότι έχει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ να μην προσθέσει την ψήφο του για την επανεκλογή του κ. Παπούλια στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας".

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ

Ω γλυκύ μου έαρ
30/10/2009
Στο κοιμητήριο του Άγιο Παντελεήμονα έγινε χθες το μεσημέρι η ταφή της οικογένειας που ξεκληρίστηκε από το ναυάγιο, αφού πνίγηκαν η μητέρα και τα τρία ανήλικα παιδιά της, ενώ αγνοείται ο 33χρονος πατέρας. Στην τελετή παρευρέθηκαν όλοι οι επιζήσαντες από το τραγικό ναυάγιο, για να αποχαιρετήσουν τους ανθρώπους με τους οποίους ξεκίνησαν μαζί αυτό το ταξίδι για τη νέα ζωή, που κατέληξε σε εφιάλτη.

Τραγική φιγούρα ο 14χρονος που έχασε μάνα και αδελφή μέσα στη θάλασσά, ενώ αγνοείται και ο εξάχρονος αδελφός του. Η ταφή της μητέρας και της αδελφής του θα γίνει σήμερα, εκείνος όμως έκλαιγε με λυγμούς για τα τρία παιδιά και τη γυναίκα με τους οποίους δυο μέρες πριν βρισκόταν στην ίδια βάρκα, και χάθηκαν όπως χάθηκαν και οι δικοί του συγγενείς. Ο πατέρας του βρίσκεται στο Ιράν μαζί με έναν ακόμη μικρότερο αδελφό του. Είχαν ξεκινήσει όλοι μαζί από το Αφγανιστάν, στη διαδρομή όμως χάθηκαν. Ήδη οι ανθρωπιστικές οργανώσεις στη Μυτιλήνη έχουν ξεκινήσει διαδικασίες προκειμένου ο 14χρονος να επιστρέψει κοντά στον πατέρα και τον αδελφό του. Και από εκεί, όμως, θα πρέπει να ξεκινήσουν ξανά το ταξίδι της αναζήτησης μιας νέας πατρίδας, αφού η ιρανική κυβέρνηση έχει δώσει τελεσίγραφο σε όλους τους μετανάστες να εγκαταλείψουν το συντομότερο τη χώρα.


Ήρθε ένας πατέρας…
Από τη Γερμανία έφθασε στη Μυτιλήνη ο πατέρας μια άλλης οικογένειας από την οποία χάθηκαν η μητέρα και η κόρη. Ο άνθρωπος αυτός δεν μπορεί να πιστέψει την τραγωδία που βρήκε την οικογένειά του. Είχε εγκατασταθεί στη Γερμανία και ξεκίνησε τις διαδικασίες για να πάρει τη γυναίκα και το παιδί του κοντά του με το νόμιμο τρόπο, όμως διαπίστωσε ότι θα χρειάζονταν χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία και ένας κυκεώνας γραφειοκρατίας που μπορεί να μην είχε και κανένα αποτέλεσμα. Έτσι επέλεξε τον πιο «σύντομο» δρόμο, μέσω των δουλεμπορικών κυκλωμάτων της Τουρκίας. Η γυναίκα και το παιδί του ήταν μέσα στη μοιραία βάρκα και όταν θα έφθαναν στη Μυτιλήνη, θα πήγαιναν στην Αθήνα και από εκεί θα πήγαιναν κοντά του στη Γερμανία. Η μοίρα, όμως, είχε άλλα σχέδια. Ήρθε χθες για να πάρει τις σορούς της γυναίκας και των παιδιών του και να τις κηδέψει στη Γερμανία ή πίσω στην πατρίδα τους το Αφγανιστάν.
Στο κοιμητήριο του Αγίου Παντελεήμονα για το τελευταίο αντίο ήταν χθες όλοι εκεί. Όλοι όσοι έζησαν την τραγωδία της περασμένης Τρίτης. Μια μητέρα με το περίπου ενός έτους παιδί στην αγκαλιά της, και το σύζυγό της, κατάφεραν να επιζήσουν. Δεν μπορεί να πιστέψει την περιπέτεια που έζησε, δεν μπορεί να ξεχάσει τις εφιαλτικές στιγμές, τη μάχη για επιβίωση και τους ανθρώπους δίπλα της που είδε να χάνονται. Κρατώντας το παιδί της στην αγκαλιά της, βρέθηκε στον Άγιο Παντελεήμονα για να αποχαιρετήσει τους ανθρώπους που χάθηκαν.


Το τελετουργικό
Πρώτα έγινε η ταφή των τριών παιδιών και τελευταίας της μητέρας. Για κάθε έναν ακολουθούνταν το ίδιο τελετουργικό. Οι σοροί ήταν τυλιγμένοι σε ένα λευκό σεντόνι, από πάνω τοποθετούνταν ένα άλλο ύφασμα και ακούγοταν οι ευχές και τα λόγια του αποχαιρετισμού για κάθε νεκρό.
Στη συνέχεια τοποθετούνταν μερικά κομμάτια μάρμαρο πάνω από τους νεκρούς και σκέπαζαν τους τάφους με χώμα. Σε μια πλακίτσα οι επιζήσαντες έγραφαν τα ονόματά τους. Ό,τι γνώριζε ο καθένας, ό,τι πρόλαβε να γνωρίζει στο ταξίδι μερικών ωρών που βρέθηκαν μαζί από τα παράλια της Τουρκίας μέχρι τις ακτές της Λέσβου. Ένα κομμάτι ύφασμα ένωνε την πάνω με την κάτω πλευρά του τάφου και ένα λευκό τριαντάφυλλο πάνω από κάθε μνήμα. Η τελετή κράτησε συνολικά δυο ώρες περίπου.
Σήμερα θα πραγματοποιηθεί η ταφή της μητέρας και τους αδελφής του 14χρονου Αφγανού που σώθηκε από το ναυάγιο.
Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις βρίσκονται στο πλευρό των εννιά επιζώντων του τραγικού ατυχήματος και καταβάλλεται προσπάθεια να τους παρασχεθεί κάθε δυνατή βοήθεια και υποστήριξη μέχρι να φύγουν από το νησί. Όλοι τους παραμένουν στο ξενοδοχείο «Ζαΐρα» με ευθύνη της νομαρχίας.
pelg@emprosnet.gr

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΗ

Επερώτηση ΣΥΡΙΖΑ για τα παιδιά των μεταναστών

Επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή αναφορικά με την τύχη των παιδιών που εισέρχονται στην χώρα ως παράνομοι μετανάστες κατάθεσαν σήμερα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Φώτης Κουβέλης.
"Υπολογίζεται ότι το έτος 2009 εισήλθαν στη χώρα μας περίπου 2.500 ασυνόδευτα παιδιά - μετανάστες, τα οποία κατά κύριο λόγο προέρχονται από χώρες που δοκιμάζονται έντονα από ένοπλες συγκρούσεις, και τα οποία είτε παρέμειναν στην Ελλάδα, είτε ταξίδεψαν σε ευρωπαϊκές χώρες, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες", τονίζει στην ερώτησή του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ρωτά δε τους αρμόδιους υπουργούς εάν προτίθενται να υλοποιήσουν την πρόταση για δημιουργία κεντρικού κρατικού φορέα, ο οποίος θα στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς, γιατρούς, μεταφραστές και δικηγόρους και ο οποίος θα συντονίζει δράσεις και υπηρεσίες για την αποτελεσματική βοήθεια και προστασία των ανήλικων προσφύγων - μεταναστών.

Παράλληλα ζητεί να μάθει σε ποιες ενέργειες προτίθενται να προβούν για τη θεσμοθέτηση "δικτύου ασφαλείας" ώστε να προστατεύονται αποτελεσματικά τα ασυνόδευτα παιδιά - μετανάστες, τα οποία κάτω από τραγικές συνθήκες βρίσκουν καταφύγιο στη χώρα.

Το μετέωρο βήμα της δημοκρατικής αριστεράς

Όταν οι πολιτικές του ΣΥΝ καθορίζονται όχι με βάση τη σκληρή πραγματικότητα του μετεκλογικού τοπίου και τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, αλλά την απήχηση τους (!) στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάζοντας την πρόσφατη πολιτική απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ (25/10/2009), προσπάθησα να καταλάβω ποιες είναι οι προτεραιότητες και οι νέες πολιτικές επεξεργασίες της δημοκρατικής αριστεράς, μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.
Δυστυχώς αυτό που κατανόησα είναι μία από τα ίδια. Δηλαδή μια αυτοκριτική και κριτική που περιορίζεται στα γνωστά «οργανωτίστικα» θέματα, στις ατομικές συμπεριφορές κάποιων στελεχών, άντε και στην κακή λειτουργία κάποιων τάσεων. Μια προσέγγιση και ανάλυση που δεν συνάδει ούτε στο ελάχιστο με την ομιλία και το κλείσιμο στο ίδιο σώμα, του ίδιου του προέδρου του ΣΥΝ, που ήταν πολύ πιο τολμηρή και έθεσε πολλά ερωτηματικά και αμφισβητήσεις και καλά έκανε. Στην συνέχεια ήρθε η απόφαση της ΚΠΕ που έκλεισε τα «ανοικτά» θέματα με τις γνωστές βεβαιότητες της αριστεράς. Πουθενά δεν αναφέρεται έστω και ως υποψία, μήπως κάπου φταίει και η ακολουθούμενη πολιτική της προηγούμενης περιόδου, των προηγούμενων χρόνων. Μήπως οι πολιτικές που είχε η αριστερά σε μείζονα και ελάσσονα πολιτικά προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας, για τα οποία έχουμε γράψει πολλές φορές στο παρελθόν, ήταν σε κάποιο βαθμό λάθος. Όλα λοιπόν καλώς καμωμένα με την πολιτική της αριστεράς. Δεν φταίει η πολιτική της όταν σε επανειλημμένες εκλογικές αναμετρήσεις από τη μεταπολίτευση, ο ελληνικός λαός την περιορίζει στα γνωστά εκλογικά ποσοστά της. Όμως στην πολιτική τα θέματα προσεγγίζονται πολιτικά. Και όταν αποτυγχάνεις να πείσεις κάποιον για την πολιτική σου, φταίει κυρίως η πολιτική σου. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Εκτός εάν οι ηγεσίες της αριστεράς έχουν επιλέξει απλά την πολιτική επιβίωσή τους και την αναπαραγωγή τους. Και κάθε φορά να λένε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι για τα περιορισμένα εκλογικά ποσοστά της, εκτός από την πολιτική της.
Ας κάνουμε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε κάποια επί μέρους θέματα της απόφασης της ΚΠΕ του ΣΥΝ.
Κατ’αρχήν όσον αφορά την πολιτική εκτίμηση για την νέα Κυβέρνηση, τις προγραμματικές της εξαγγελίες και προτεραιότητες, λέει η απόφαση (όλα τα αποσπάσματα από την απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ είναι μέσα σε εισαγωγικά) :

«Στο πολιτικό επίπεδο, φαίνεται ότι αυτά που υποστηρίζαμε προεκλογικά για την συμπληρωματικότητα του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ με αυτό της ΝΔ επιβεβαιώνονται πολύ γρήγορα» .

Κάτι ανάλογο αλλά πιο ξεκάθαρα για την ταύτιση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ λέει το ΚΚΕ.
Δηλαδή η γνωστή πολιτική διαπίστωση και ισοπέδωση. Ένα δόγμα που διέπει την πολιτική συνολικά της αριστεράς, μεταπολιτευτικά. Που ταυτίζει απλουστευτικά τη σοσιαλδημοκρατία με τον νεοφιλελευθερισμό και τον νεοσυντηρητισμό. Που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις σημερινές προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας. Την ανάγκη εκδημοκρατισμού του κράτους, την ανάγκη δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, για τις οποίες οι εν δυνάμει σύμμαχοι είναι όχι μόνο η σοσιαλδημοκρατία αλλά ακόμη και δημοκρατικές δυνάμεις της φιλελεύθερης δεξιάς !
Αλλά η αριστερά απ’ότι φαίνεται δεν επιδιώκει την λύση παρόμοιων προβλημάτων σήμερα, αφού τα παραπέμπει όλα σε κάποιο αδιόρατο «σοσιαλιστικό» αύριο. Της αρέσει ίσως περισσότερο σήμερα ο ρόλος της διαμαρτυρίας και της καταγγελίας, παρότι μιλάει για προγραμματική αντιπολίτευση, ένα θετικό στοιχείο της απόφασης.

«Σ’ αυτή τη νέα φάση θεωρούμε πως η τακτική και η ανάλογη πολιτική πρακτική της Ανανεωτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς πρέπει να κινείται στη κατεύθυνση της αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης στο πλαίσιο ενός εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου με ορίζοντα τον σοσιαλισμό. Το εν λόγω εναλλακτικό σχέδιο ορίζει την αριστερά σε ευθεία αντίθεση με το πολιτικό σκηνικό όπως είναι σήμερα»

«Η τακτική μας στο επίπεδο της Βουλής συνίσταται στο ότι κρίνουμε την κυβέρνηση με βάση το δικό μας προγραμματικό σχέδιο, το οποίο βέβαια συμπληρώνουμε με βάση την ανάγκη της στιγμής, πάντα σε αντιστοιχία με το συνολικό μας πρόγραμμα αλλά και τον στρατηγικό μας στόχο»

Το εν λόγω λοιπόν εναλλακτικό σχέδιο ορίζει την αριστερά σε ευθεία αντίθεση με το πολιτικό σκηνικό όπως είναι σήμερα. Βερμπαλισμοί και κούφια λόγια. Η κοινωνία οι πολίτες απαιτούν λύσεις σήμερα. Έστω και μικρά δημοκρατικά βήματα και μεταρρυθμίσεις. Σήμερα, τώρα. Εάν κάθε μέτρο της νέας Κυβέρνησης η αριστερά θα το «μετρά» με κάποιο «συριζόμετρο», τότε ακόμη και απλά μέτρα εκδημοκρατισμού του Κράτους δεν θα τύχουν της στήριξης της αριστεράς, αφού πρέπει να εξυπηρετούν το «σοσιαλισμό» κατά ΣΥΡΙΖΑ. Και αντί η αριστερά να λέει σε όλους τους τόνους ότι, όχι απλά θα στηρίξει κάθε δημοκρατικό μέτρο, κάθε δημοκρατική μεταρρύθμιση, αλλά θα αγωνιστεί με όλες της τις δυνάμεις, με προτάσεις, με πρωτοβουλίες, για να «σπρώξει» τα πράγματα σε πιο προοδευτική και δημοκρατική κατεύθυνση, θέτει όρια. Όμως η κοινωνία και οι πολίτες που εκφράστηκαν στις εκλογές αυτές με τον τρόπο που εκφράστηκαν, θέλουν λύσεις σήμερα. Και για την αριστερά θα ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να συνομιλήσει με τους πολίτες αυτούς, εάν έλεγε ξεκάθαρα ότι θα στηρίξει κάθε δημοκρατικό μέτρο και κάθε πολιτική που θα προωθεί έστω και λίγο την δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη και όχι να δημιουργεί νέες διαχωριστικές γραμμές, λέγοντας ότι βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με το πολιτικό σκηνικό όπως είναι σήμερα. Αυτοί οι πολίτες όμως είναι οι πρωταγωνιστές της δημιουργίας αυτού του πολιτικού σκηνικού. Άρα καμιά γέφυρα επικοινωνίας δεν δημιουργεί με τους πολίτες αυτούς. Αντίθετα με την ισοπεδωτική κριτική τους κρατά απέναντί της και δημιουργεί πολωτικά αντανακλαστικά.

Ακόμη και την θέση της για την καθιέρωση της απλής αναλογικής τη λέει έτσι για να την λέει. Γιατί η καθιέρωση της απλής αναλογικής επιβάλλει πολιτικές συνεργασιών και συμμαχίες. Και η αριστερά δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει συνεργασίες με κανέναν εκτός από τον εαυτό της. Γι αυτό άλλωστε το θέμα το εξαντλεί σε δυο γραμμές ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι το εκλογικό σύστημα είναι από τα θέματα που θα μας απασχολήσουν το επόμενο διάστημα.

«Επαναλαμβάνουμε τη θέση μας υπέρ της απλής αναλογικής, του μόνου εκλογικού συστήματος που εκφράζει τη βούληση των πολιτών στη σύνθεση του κοινοβουλίου»

Όμως διαχρονικά η αριστερά ήταν υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Οι μεγάλες στιγμές της αριστεράς ιστορικά, ταυτίζονται με τις μεγάλες συμμαχίες του ΕΑΜ και της ΕΔΑ, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών. Σήμερα γιατί η αριστερά δεν θέλει τις συμμαχίες με τα δημοκρατικά κοινωνικά και πολιτικά στρώματα του δημοκρατικού φιλελεύθερου κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας ; Γιατί τους βάζει απέναντι ;
Ως και τους Οικολόγους – Πράσινους δεν τους βλέπει ως μια δύναμη συνεργασίας και συμμαχίας. Απλά τους αναφέρει. Πουθενά δεν γράφει ότι θα επιδιώξει συνάντηση μαζί τους ή έστω κοινή δράση στα μεγάλα προβλήματα του περιβάλλοντος.

«Στον κόσμο που ψήφισε Ο-Π με προσδοκία τον οικολογικό μετασχηματισμό της οικονομίας, την περιβαλλοντική προστασία, οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας και δημοκρατικές λύσεις»

Πάλι τα βαρίδια του αριστερισμού έκαναν τη δουλειά τους, αφού σε παλαιότερες αποφάσεις του ο ΣΥΝ θεωρούσε τους Οικολόγους – Πράσινους εν δυνάμει συμμάχους.
Το αποκορύφωμα της πολιτικής του απομονωτισμού και της περιχαράκωσης της αριστεράς, είναι η πολιτική απόφαση του ΣΥΝ για τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 2010.

«Οι δημοτικοί συνδυασμοί που θα υποστηρίξουμε οφείλουν να εκφράζουν τουλάχιστον τον ΣΥΡΙΖΑ»

Αντί η αριστερά να προσπαθήσει να σπάσει την παράδοση του «χρίσματος» των κομμάτων του δικομματισμού, προτείνοντας ενωτικούς και πλατείς συνδυασμούς που θα δημιουργηθούν στη βάση των προβλημάτων και των τοπικών ιδιαιτεροτήτων, ακολουθεί την ίδια κομματική γραμμή. Οι δημοτικοί συνδυασμοί οφείλουν να εκφράζουν τουλάχιστον τον ΣΥΡΙΖΑ !!!. Δηλαδή εάν σε ένα δήμο υπάρχουν δυνάμεις που έχουν συναντηθεί στο παρελθόν σε μεγάλους αγώνες για τα τοπικά προβλήματα και είναι πέρα από το ΣΥΡΙΖΑ και θα ήθελαν να συνεχίσουν το ενωτικό τους εγχείρημα και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν κάνουν για την αριστερά, αφού δεν έχουν πιστοποιητικό ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλη μια φορά, η αριστερά αντί ενός μεγάλου ενωτικού εγχειρήματος στην κοινωνία επιλέγει την κομματική καταγραφή.

Δυστυχώς οι κυρίαρχες ηγεσίες της αριστεράς κάθε έκφανσης με τις πολιτικές τους, επιλέγουν εδώ και δεκαετίες να έχει η αριστερά έναν περιορισμένο ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας μας.
Και αν κάποιος με ρωτήσει ποια είναι η πρόταση σήμερα θα του πω χωρίς καμιά αναστολή αυτό που είχα καταθέσει και πριν τις εκλογές και η οποία συμπυκνωνόταν στο σύνθημα ‘’Επανίδρυση της δημοκρατικής αριστεράς. Τώρα !!!’’
Από πολλούς φίλους εκλήφθηκε ως μια πρόταση σε κάποιες δυνάμεις από το χώρο του Συνασπισμού να αποχωρήσουν από το αδιέξοδο του ΣΥΡΙΖΑ και να δημιουργήσουν ένα άλλο σχήμα της δημοκρατικής αριστεράς. Δεν ξέρω αν αυτή είναι λύση, αλλά σίγουρα αυτή η προοπτική αντιμετωπίζει το θέμα της επανίδρυσης της αριστεράς, ως μια υπόθεση που λύνεται με οργανωτικούς όρους. Είναι γεγονός βέβαια ότι σήμερα στο χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχουν δημιουργηθεί προκαταλήψεις και επικρατούν κυρίως οργανωτικά ρεύματα και όχι πολιτικά και ιδεολογικά, τα οποία δυσκολεύουν αντικειμενικά το εγχείρημα, το αποστειρώνουν από την ουσία του, που είναι ο επανακαθορισμός της δημοκρατικής αριστεράς με σύγχρονους όρους, δηλαδή ουσιαστικά η επανίδρυσή της. Όμως η επανίδρυση της δημοκρατικής αριστεράς δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τους συσχετισμούς στο εσωτερικό του ΣΥΝ ή έστω του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κάτι ευρύτερο, πιο πλούσιο και πιο δημιουργικό. Αφορά κυρίως τη δημοκρατική κοινωνική αριστερά που σήμερα παρακολουθεί τα γεγονότα σχετικά απογοητευμένη, ψηφίζει με συναίσθημα και όχι με πολιτικό ορθολογισμό, αισθάνεται απογοητευμένη και σχετικά απομονωμένη από την θεσμική αριστερά, κάθε τάσης.
Το εγχείρημα λοιπόν της επανίδρυσης της δημοκρατικής αριστεράς δεν είναι υπόθεση μόνο κάποιας ηγετικής ομάδας ή κάποιων πολιτικών παραγόντων. Δεν είναι υπόθεση μόνο κορυφής. Δεν είναι υπόθεση κάποιων προβεβλημένων στελεχών. Είναι κυρίως υπόθεση της κοινωνικής αριστεράς. Των δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών της αριστεράς που βρίσκονται μέσα και κυρίως έξω από τα κόμματα της αριστεράς.
Δεν ξέρω αν σήμερα υπάρχουν οι όροι επανίδρυσης της δημοκρατικής αριστεράς. Εκείνο που μπορώ να πω είναι, ότι η επανίδρυση της δημοκρατικής αριστεράς δεν αφορά τη συγκρότηση ενός νέου κομματικού σχηματισμού, στα πρότυπα των σημερινών κομμάτων της αριστεράς. Η σύγχρονη δημοκρατική αριστερά θα έχει τα χαρακτηριστικά ενός πολιτικού και ιδεολογικού ρεύματος που θα διαπερνά την κοινωνία και θα συγκροτείται μέσα από την κοινωνία και για την κοινωνία. Θα συγκροτείται πολιτικά με όρους κοινωνίας των πολιτών, με άμεση δημοκρατία και ανοικτές δημοκρατικές διαδικασίες. Η συγκρότησή της θα αγκαλιάσει και θα συγκινήσει τη κοινωνία, θα έχει τους ίδιους τους αριστερούς πολίτες, οι οποίοι θα έχουν ουσιαστικό λόγο και συμμετοχή στο εγχείρημα της επανίδρυσης της δημοκρατικής αριστεράς.
Το πώς και το πότε είναι ζητούμενα. Αλλά αυτά δεν απαντώνται σε ένα κείμενο. Αυτά γεννώνται μέσα από τις ίδιες τις ανάγκες της κοινωνίας και τις ιστορικές συγκυρίες.

Κώστας Χαϊνάς
Χαλκίδα 27-10-2009

Κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων προτείνουν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΥΡΙΖΑ
Την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων εισηγούνται με ερώτησή τους προς την υπουργό Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γρηγόρης Ψαριανός και ο Τάσος Κουράκης.

Όπως τονίζουν, το έθιμο των μαθητικών παρελάσεων «καθιερώθηκε στη χώρα επί Μεταξά, αναζωογονήθηκε επί Χούντας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα ως κατάλοιπο μιας άλλης εποχής χωρίς να προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στη σημερινή, σύγχρονη εκπαιδευτική και μαθησιακή διαδικασία».

Προσθέτουν μάλιστα ότι οι μαθητικές παρελάσεις «έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις που αντίκεινται στην 'στρατικοποίηση' των μαθητών».

Όπως τονίζουν οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι για να καλλιεργηθεί η ιστορική μνήμη και για να εμβαθύνουν οι μαθητές στο νόημα των ιστορικών γεγονότων

«Ολόκληρη η μαθητική κοινότητα μπορεί να πραγματοποιεί εκδηλώσεις πολιτιστικού περιεχομένου μέσα στον χώρο του σχολείου και έτσι οι μαθητές με ποικίλες δράσεις βιωματικού χαρακτήρα να έρθουν σε άμεση επαφή με το ιστορικό παρελθόν, ώστε να καλλιεργηθεί η ιστορική τους μνήμη».

Ερωτούν την υπουργό Παιδείας ποιος είναι ο παιδαγωγικός ρόλος των παρελάσεων και εάν προτίθεται να εξετάσει το ενδεχόμενο κατάργησής τους και αντικατάστασής τους με πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες στα σχολεία

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ
Τι υπηρετούν οι παρελάσεις;
Δευτέρα, 26 Οκτώβριος 2009 16:06

Η Ελλάδα είναι πια μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες όπου συνεχίζονται οι παρελάσεις, στρατιωτικές και μαθητικές.

Ελάχιστοι ξέρουν ότι τελετές τέτοιου είδους πρωτοοργανώθηκαν σε όλη την Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου από φασιστικά καθεστώτα, για να μυήσουν τη νεολαία της εποχής στις αξίες τους. Είναι λοιπόν σχήμα οξύμωρο να γιορτάζουμε τη νίκη κατά του φασισμού με τέτοιες τελετές, που έχουν ξεπεραστεί στις λειτουργικές δημοκρατίες εδώ και πολλά χρόνια. Οι εθνικές επέτειοι είναι μια ευκαιρία για συζήτηση και προβληματισμό σχετικά με σημαντικά ιστορικά γεγονότα που καλλιεργεί την ιστορική μνήμα, ωστόσο η συζήτηση αυτή πρέπει να εντάσσεται στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο.

Οι στρατιωτικές παρελάσεις δε διδάσκουν ιστορία. Είναι μια ατελέσφορη επίδειξη δύναμης που μας έρχεται από το παρελθόν. Δεν δείχνει ούτε το επίπεδο ούτε την ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων. Δείχνει μόνο την ικανότητα γυαλίσματος του εξοπλισμού και την δυνατότητα περιορισμένα τμήματα να κάνουν εξαντλητικές πρόβες για να φαίνονται συντονισμένα. Επιπροσθέτως κοστίζουν πολλά εκατομμύρια σε μια περίοδο όπου περιορίζουμε ακόμα και αναγκαίες δαπάνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι μια διακλαδική άσκηση που πραγματικά δίνει χρήσιμα στοιχεία για τις δυνατότητες των ΕΔ έχει το ήμισυ του κόστους μιας παρέλασης.

Οι μαθητικές παρελάσεις στρατιωτικού τύπου είναι ένας ακόμα αναχρονισμός που μεταδίδει στα παιδιά μας τις αγκυλώσεις των παππούδων μας. Σε μια περίοδο που όλοι συμφωνούμε ότι οι αξίες που θα έπρεπε να μεταφέρει η εκπαιδευτική διαδικασία είναι η ανάδειξη της ιδιαιτερότητας και της κριτικής σκέψης, οι παρελάσεις διδάσκουν στα παιδιά μας τη χαρά (;) της ομοιομορφίας και της υπακοής. Η επιβολή της στρατιωτικού τύπου πειθαρχίας υπήρξε καινοτομία των εθνικοσοσιαλιστικών και άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων και δεν έχει καμία σχέση με τις αξίες μιας σύγχρονης κοινωνίας. Ακόμα περισσότερο που τα παιδιά υποχρεώνονται από το τελετουργικό να αποδώσουν χαιρετισμό-υποταγή στις αρχές του τόπου.

Ακόμα και αν θέλουμε να διατηρήσουμε την παράδοση να βλέπουμε τα νιάτα να παρελαύνουν, πρέπει να τους απελευθερώσουμε από το την ομοιομορφία, τη νοοτροπία της αγέλης και την απαίτηση της υποταγής. Παρέλαση μπορεί να γίνει και χωρίς στοιχίσεις, βήμα και στρατιωτικά εμβατήρια. Μπορεί να εμπλουτιστεί με τη συμμετοχή ομάδων εθελοντών και άλλων ομάδων πολιτών που αξίζουν την διάκριση και το χειροκρότημά μας. Αν οι φορείς της εξουσίας το επιθυμούν μπορούν να ενωθούν με τους υπόλοιπους και να παρελάσουν και αυτοί και να διεκδικήσουν το χειροκρότημα αντί να απαιτούν από την εξέδρα να τους αποδώσουν τιμές αυτοί που παρελαύνουν.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καλούμε τη νέα κυβέρνηση να ακολουθήσει τα μηνύματα των καιρών και να αναθεωρήσει τους αναχρονιστικούς αυτούς γιορτασμούς στις εθνικές επετείους.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Περί αξιών και στρατηγικής της Ανανεωτικής Αριστεράς. Πρόσφατες εμπειρίες

Από την παρέμβαση του Μιχάλη Σαμπατακάκη στην ΚΠΕ του ΣΥΝ (25.10.2009)
27/10/2009
Το πρόβλημά μας στην περίοδο πριν τις εκλογές ήταν η διαμάχη για την καρέκλα εντός της πλειοψηφίας, που απαξίωνε το χώρο. Η Ανανεωτική Πτέρυγα για λόγους αρχής, κρατήθηκε μακρυά από μια τέτοια διαμάχη, προστατεύοντας το ήθος αυτής της Αριστεράς. Είναι το ζήτημα που επέμενα στις προηγούμενες συνεδριάσεις της ΚΠΕ: Μάχες για τις ιδέες και την πολιτική και μακρυά από τις μάχες για καρέκλα.

Έτσι έρχομαι στις ιδέες και την πολιτική.

Υπάρχει μια αφανής, συνεκτική της πλειοψηφίας άποψη, που μερικές φορές λέγεται και ευθέως: ότι δηλαδή η απομάκρυνση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ από τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς (που θεωρούνται δεξιές) θα μας δυναμώσει. Αυτή άλλωστε ήταν και η βασική ιδέα, της αλήστου μνήμης αριστερής στροφής.

Τί έλεγε η αριστερή στροφή:

Ο δικομματισμός κατέρρευσε. Στόχος η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Τί έγινε πραγματικά:

Η αριστερή στροφή κατέρρευσε και κυβέρνηση έγινε πάλι στο εκκρεμές του δικομματισμού (Να γιατί η αριστερή στροφή ήταν πολύ δεξιά στροφή).

Θριαμβευτική επάνοδος του ΠΑΣΟΚ με υποχώρηση και των δύο κομμάτων της Αριστεράς και μάλιστα χωρίς να τους κάνει καμία επίθεση ο Παπανδρέου, σε αντίθεση με την παλαιά τακτική του Σημίτη. Ταυτόχρονα άνοδος του ΛΑΟΣ.

Και ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά να παρακαλάνε για αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ, μην τυχόν και πάμε σε επαναληπτικές εκλογές που θα μας συμπίεζαν. Αλλά αυτό είναι μια αντίληψη για την Αριστερά στην γωνία και προφανώς είναι στρατηγικό αδιέξοδο.

Σχετικά τώρα με το προσεχές μέλλον:

Το πολιτικό ζήτημα των 2-3 επόμενων ετών είναι, το πώς η σχεδόν σίγουρη φθορά του ΠΑΣΟΚ και η διάψευση των προσδοκιών, δεν θα οδηγήσει στην επάνοδο της δεξιάς. Στην επαναβεβαίωση του εκκρεμούς.

Απέναντι σ΄αυτά τα ζητήματα, μία μόνο συγκροτημένη απάντηση έχει δοθεί. Είναι οι ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς για τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου και την ανάγκη για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. (Πιο αριστερά από την Ανανεωτική Αριστερά υπάρχει μόνο «τοίχος»).

Οι πρόσφατες εμπειρίες απέδειξαν ότι κάθε φορά που απομακρυνόμαστε προς το άγνωστο από τις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς, έχουμε «πατατράκ». Κάθε φορά που ακολουθούμε μια πορεία κοντά στις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς πάμε καλά.

-Εκλογές το 2007 με προφίλ αντιδεξιό που δεν ταύτιζε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, πήγαμε καλά.

-Με υπεροψία απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τον κόσμο του την περίοδο του 18%, πήγαμε κακά.

-Με αριστερισμό το Δεκέμβρη του 2008, «πατατράκ».

-Με αντι-ευρωπαϊσμό στις ευρωεκλογές του 2009, πήγαμε κακά.

-Χωρίς αριστερισμό στις πρόσφατες εκλογές (και συνέβαλε ιδιαίτερα σ΄αυτό ο Αλέξης), πήγαμε σχετικά καλά, επιτρέποντας στον κόσμο μας να μας δώσει ψήφο επιβίωσης και με δεδομένο ότι το πρόβλημα της κυβέρνησης ήταν λυμένο υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

Για το αμέσως προσεχές διάστημα:

Να μην ξαναβουλιάξουμε στα Εξάρχεια πλησιάζοντας προς τις 6 Δεκεμβρίου. Χρειάζεται να πάρουμε πολιτική πρωτοβουλία για να μην μετατραπεί η Αθήνα σε πεδίο μάχης.

Και για τον πιο πέρα χρόνο:

Να μην βρεθούμε μακρυά από τον κόσμο που εναπόθεσε τις προσδοκίες του στο ΠΑΣΟΚ. Να μην διευκολύνουμε την στροφή αυτού του κόσμου προς την δεξιά και άρα να μην διευκολύνουμε την επιστροφή της δεξιάς. Μας ενδιαφέρει στρατηγικά η λαϊκή ενότητα.

Αυτά λοιπόν διδάσκουν οι πρόσφατες εμπειρίες και οι ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς για τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου και για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Ας είμαστε κοντά σ΄αυτές τις ιδέες.

8 νεκροί στη Μυτιλήνη

8 ΝΕΚΡΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ENA ΠΑΙΔΙ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

ΣΚΑΦΟΣ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΠΕΣΕ ΣΕ ΒΡΑΧΙΑ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ
Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 8 ΝΕΚΡΟΙ 1 ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ

Μια αγωνίστρια της Αριστεράς, μια από τις σημαντικότερες μορφές της αντιδικτατορικής δράσης, έφυγε από τη ζωή. Ο λόγος για την Έλλη Παππά, η οποία «έσβησε» τα ξημερώματα, σε ηλικία 89 ετών.

Η κηδεία της Έλλης Παππά θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ΄ Νεκροταφείο. Η αγωνίστρια Έλλη θα ταφεί δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.

Με τον Νίκο Μπελογιάννη Η Έλλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ου αιώνα.

Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της, όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».

Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που επίσης έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τελείωσε το Γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

Η Έλλη Παππά, αγωνίστρια μέχρι το τέλος
«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε. «Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά.
Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Έλλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο Κ.Κ.Ε.

Διέτρεξε όλo τον εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του Κ.Κ.Ε.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα», έγραψε η ίδια.

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.

Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «Η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Άγρα), κυκλοφόρησαν το 2006. Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

ΑΝ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ «Απαραίτητη μια νέα δυναμική στο Δήμο Χίου»

«Η τραγική κατάσταση στη οποία έχει περιέλθει ο Δήμος της Χίου, με προσωπική ευθύνη του κ. Δημάρχου και των πολιτικών του, προκαλεί την αγανάκτηση των πολιτών της Χίου. Παράλληλα η αντιπολίτευση φαίνεται ότι αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και αναλώνεται σε αδιέξοδους τακτικισμούς. Μάταια οι δημότες αναζητούν όραμα και πολιτικές που θα προωθούν πραγματικά τα συμφέροντα τους μέσα και έξω από το Δήμο. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι απαραίτητη μια νέα δυναμική στο Δήμο της Χίου, η οποία θα ανατρέπει τα σημερινά δεδομένα και θα βάζει νέες προοπτικές
Είναι απαραίτητο ένα ευρύ μέτωπο, το οποίο θα εκφραστεί μέσα από συγκεκριμένες προγραμματικές θέσεις και το οποίο θα ανατρέψει όλο το σαθρό σκηνικό που υπάρχει στον πρώτο Δήμο του νησιού μας.
Πέρα από προσωποπαγείς φθαρμένες και αποτυχημένες επιλογές του παρελθόντος στη βάση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων του λαού μας, με διαφανείς και ξεκάθαρες διαδικασίες είναι χρέος όλων μας να εργαστούμε για την αντιμετώπιση της κατάστασης στο Δήμο

ΚΚΕ: Τσακίζοντας τον ρεφορμισμό στην ΕΣΗΕΑ

ΑΥΓΗ Ημερομηνία δημοσίευσης: 22/10/2009
Έξι μήνες μετά τις εκλογές στην ΕΣΗΕΑ τον περασμένο Μάιο, το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων παραμένει ακέφαλο και εν πολλοίς ανενεργό. Τα μέλη της ΕΣΗΕΑ με την ψήφο τους έδωσαν συγκεκριμένη εντολή: Αποδοκίμασαν την “συγκυβέρνηση” Σόμπολου - Τσαλαπάτη και ενίσχυσαν τις δυνάμεις της δημοκρατικής και αριστερής αντιπολίτευσης. Συγκροτήθηκε μια εν δυνάμει αριστερή πλειοψηφία, η οποία όμως δεν μεταφράστηκε σε πραγματική πλειοψηφία στο Δ.Σ. παρά το γεγονός ότι ο κλάδος πλήττεται οδυνηρά από την κρίση.

Η «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος» ανέλαβε από την πρώτη στιγμή προωθητικές πρωτοβουλίες, αντιλαμβανόμενη ότι η παράταση της εκκρεμότητας απαξιώνει την Ένωση, διαλύει την διασωματειακή συνεργασία που με κόπο είχε μπει μπροστά και εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εργοδοτών. Η Συσπείρωση έκανε συγκεκριμένες προτάσεις για τη συγκρότηση του Προεδρείου στη λογική της εντολής του Μαΐου.

Πρότεινε δικό της εκπρόσωπο, (διαδοχικά τον Μπ. Αγρολάμπο, τον Αντ. Νταβανέλλο και την Φανή Πετραλιά), για τη θέση του προέδρου. Όταν καταγράφηκε ο αρνητικός συσχετισμός (5 ψήφοι υπέρ - 4 κατά - 2 λευκά), πρότεινε για τη θέση του προέδρου τη Νανά Νταουντάκη, που έχει εκλεγεί με την παράταξη «Μαχόμενη Δημοσιογραφία», σχήμα που πρόσκειται στο ΚΚΕ. Πέραν πάσης λογικής επαναλήφθηκε το ίδιο αποτέλεσμα (5 ψήφοι υπέρ - 4 κατά - 2 λευκά), αφού το δεύτερο μέλος της «Μαχόμενης Δημοσιογραφίας» στο Δ.Σ., ο κ. Ράμμος, αρνήθηκε να δώσει ακόμα και σε στέλεχος της παράταξής του την κρίσιμη 6η ψήφο.

Διερωτάται εύλογα κανείς τι ρόλο βαράει το ΚΚΕ; Γιατί διατηρεί στα πράγματα το σύστημα Σόμπολου - Τσαλαπάτη; Δεν έχει πληρώσει αρκετά ο κλάδος το "δίδυμο"; Το δομημένο ομολόγο του ΤΣΠΕΑΘ, το σαμποτάρισμα της διασωματειακής συνεργασίας -το μόνο που φοβούνται τα αφεντικά των media- την άρνηση εγγραφής νέων συναδέλφων στην Ένωση, τα έχει ξεχάσει ο Περισσός ή τα θεωρεί φυσιολογική κατάσταση;

ΝΙΚΟΣ ΜΑΒΙΔΗΣ

ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΟ "ΚΟΚΚΙΝΟ"

Και τώρα πως θα γίνει η ανασύνθεση της αριστεράς ?

Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα, εντός ΣΥΡΙΖΑ
18.10.09
29 μέλη που μέχρι πρόσφατα ανήκαν στην οργάνωση Κόκκινο, με κείμενό τους, δημοσιοποιούν την απόφασή τους να συγκροτήσουν την Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα. Στο κείμενο, εξηγούν τους λόγους της αποχώρησής τους από το Κόκκινο, αν και αποφεύγουν χαρακτηρισμούς και αντιπαραθέσεις, ενώ στη συνέχεια αναφέρονται στον ΣΥΡΙΖΑ και την πορεία του.

Θεωρούν ότι έκλεισε ο κύκλος της οργάνωσης, αλλά σημειώνουν ότι «Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όπου οι τίτλοι τέλους μιας πολιτικής προσπάθειας δεν συνομολογούνται απ’ όλους/ες τους πρωταγωνιστές/τριές της, είναι συνηθισμένο να ανταλλάσσονται κατηγορίες και ευθύνες που μικρή σημασία έχουν για το κίνημα και την Αριστερά. Δεν επιλέγουμε να τροφοδοτήσουμε μια τέτοια άγονη, (ιδιαίτερα στην προκειμένη συγκυρία για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις ανάγκες της ταξικής πάλης), συζήτηση...»
Για το οργανωτικό ζήτημα, η Αντικαπιταλιστική Πολιτική ομάδα αναφέρει «Το οργανωτικό ζήτημα προκύπτει από τις πολιτικές επιλογές. Πράξη επανιδρυτική ή μικρές διολισθήσεις και αντίστοιχες επιφανειακές διευθετήσεις στα ώριμα αιτήματα, («κάποιο» μέλος ΣΥΡΙΖΑ), προκειμένου να μακροημερεύσουν οι ισορροπίες εντός του ΣΥΝ; Συσπείρωση με βάση μια νέα πιο προωθημένη, επίκαιρη πολιτική συμφωνία της ριζοσπαστικής αριστεράς για ισχυρή κοινωνική και πολιτική αντιπολίτευση ή ρεαλιστική συμβολή «προγραμματικής αντιπολίτευσης», εντός των παρόντων συσχετισμών και άρα μονιμοποίησή της «εντός κάδρου» του συστήματος;
Εμείς από την πλευρά μας τοποθετούμαστε καθαρά: ΣΥΡΙΖΑ ενιαίος πολιτικός οργανισμός, (ομοσπονδιακός, πολυτασικός), με ενιαίο πολιτικό κέντρο αποφάσεων στην «κορυφή», στη γραμμή της αριστερής ριζοσπαστικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης και ενιαία οργανωτική δομή, με μέλη (με δικαιώματα και υποχρεώσεις, με ορισμό του μέλους και του μη μέλους), που θα διεκδικεί να στρατεύσει στις γραμμές του τα κοινωνικά του ακροατήρια στα οποία απευθυνόμαστε και στοχεύουμε: νέα επισφαλή και ανασφάλιστη καθώς και παλιότερη και πληττόμενη εργατική τάξη, νεολαία, γυναίκες και μετανάστες, κατώτερα λαϊκά στρώματα, φτωχούς και «χωρίς φωνή», όλους και όλες αυτούς/ες που αφήνει πολιτικά ορφανούς η συνολική δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού, όλες τις τελευταίες δεκαετίες».
Για τη συμμετοχή της ομάδας στον ΣΥΡΙΖΑ, το κείμενο αναφέρει «Δηλώνουμε ενεργοί και ενεργές εντός του ΣΥΡΙΖΑ, στην πρώτη γραμμή της μάχης και στην διάθεση του εγχειρήματος της ενωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, σαν ανεξάρτητη ομάδα εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Στο επόμενο διάστημα θα κριθούν κρίσιμα στοιχήματα για την εξέλιξη και την προοπτική της μαζικής, ενωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς καθώς και για τη δυνατότητα και το ρόλο που μπορεί και πρέπει να παίξει εντός αυτής η αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά. Είμαστε αποφασισμένοι και αποφασισμένες να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις».
Οι 29 που υπογράφουν είναι: Αλεξάκης Γιάννης ΣΥΡΙΖΑ Ελευσίνας, Κορυδαλλού, ΔΠ «Πάμε Αλλιώς», Βαλσαμής Σταύρος ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά, Κορυδαλλού, Δημοτική Κίνηση «Πάμε Αλλιώς», υποψήφιος βουλευτής Β΄ Πειραιά, Γεωργέλλη Μαρία ΣΥΡΙΖΑ Αγίων Αναργύρων, Δημοτική Κίνηση «Απόδραση», Γεωργέλλης Λευτέρης ΣΥΡΙΖΑ Αγίων Αναργύρων, Δημοτική Κίνηση «Απόδραση», Γκέγκα Κωσταντία ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Καλαμάτας, ΑΡΕΝ Καλαμάτας, Καβαλιεράτος Νίκος ΣΥΡΙΖΑ Καλλιθέας, Καρτσιώτης Γιάννης ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας, Συσπείρωση Αριστερών Πολιτών,
Καψάλη Σήλια ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φιλαδέλφειας, Καψάλης Παντελής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φιλαδέλφειας, Κοψίνης Γιάννης ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Μπακαλού Χριστίνα ΣΥΡΙΖΑ 7ου Δ, Νικολάου Κώστας ΣΥΡΙΖΑ Ν. Φιλαδέλφειας, Ντάνη Σπυριδούλα ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Επιτροπή Βίλας, Δίκτυο Γυναικών, Ντάνης Σπύρος ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου,
Οικονόμου Ειρήνη ΑΡΕΝ Πανεπιστημίου Καλαμάτας, Παπαδοπούλου Ναταλία ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας, Συσπ. Αριστερών Πολιτών, Παπαναγιώτου Χάρης ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Σαπουνάς Γιώργος Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος βουλευτής Πιερίας, Σεργίου Σταύρος ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Επιτροπή Βίλας, Σταμνάς Νίκος ΣΥΡΙΖΑ Ελευσίνας, Τασιούλας Πέτρος ΣΥΡΙΖΑ 6ου Δ, Τοσονίδου Δέσποινα ΣΥΡΙΖΑ 4ου Δ, Υγείας, Δημοτική Κίνηση «Ανοιχτή Πόλη», υπ.β. Α΄ Αθήνας, Τοσονίδου Ευτυχία ΣΥΡΙΖΑ Καματερού, Τουφεξής Βασίλης ΣΥΡΙΖΑ Λαμίας, ΑΡΕΝ ΤΕΙ Λαμίας, Φαγογένη Εμμανουέλα ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά, Κορυδαλλού, Δημοτική Κίνηση «Πάμε Αλλιώς», Φέτση Όλγα ΣΥΡΙΖΑ Καλλιθέας, Δίκτυο Γυναικών, Χατζόγλου Βαγγέλης ΣΥΡΙΖΑ Πειραιά, Κορυδαλλού, ΑΡΕΝ Ιατρικής. Ψαρρέα Έλενα ΣΥΡΙΖΑ Ελευσίνας, Κορυδαλλού, Δίκτυο Γυναικών, υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας, Ψαρρέας Πέτρος ΣΥΡΙΖΑ Ζωγράφου, Επιτροπή Βίλας, Θεματική Περιβάλλοντος.

Ο ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΛΕΠΡΩΝ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΛΗΘΕΙΑ 8/10/2009
ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΚΩΤΗ
EΠΙ 27 ΧΡΟΝΙΑ - ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ - ΣΤΟ ΛΟΙΜΩΔΩΝ ΝΟΣΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Ο οδοντίατρος των λεπρών
Ο «ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΣ» ΕΛΒΕΤΟΣ ΖΟΥΛΙΕΝ ΓΚΡΙΒΕΛ

Aν η ανιδιοτελής προσφορά στο κοινωνικό σύνολο αποτελεί «πλούτο» ο ελβετός οδοντίατρος Ζουλιέν Γκριβέλ είναι πάμπλουτος. Από τα πρώτα κιόλας βήματά του ως οδοντίατρος στη Γενεύη αποφασίζει να θέσει εαυτόν στην υπηρεσία των Ελλήνων λεπρών. Ταξιδεύει επί 27 χρόνια δύο φορές το χρόνο για να χαρίσει ένα χαμόγελο στους χανσενικούς που νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων στην Αθήνα. Εις πείσμα της προκατάληψης που απομονώνει τους λεπρούς ως επικίνδυνους ο Ζουλιέν Γκριβέλ τούς πλησιάζει για να αποκαταστήσει τη ζημιά στα δόντια τους, καθώς τα ακρωτιασμένα χέρια τους δεν μπορούν να τα πλύνουν. Στα αλλοιωμένα τους χαρακτηριστικά ανακαλύπτει την αληθινή ομορφιά, την εσωτερική...
Για την ανιδιοτελή προσφορά του βραβεύεται από την Ακαδημία Αθηνών... Μιλήσαμε μαζί του, μοιραστείτε αυτή τη χαρά και την τιμή.

Πώς ήλθατε σε επαφή με τους χανσενικούς στην Ελλάδα;
Έχω μια πολύ ωραία, συγκινητική, παράξενη και σπαραχτική ιστορία.
Το 1972 τελείωσα τις σπουδές οδοντιατρικής στη σχολή στη Γενεύη, μετά από 3 χρόνια ως βοηθός ενός οδοντιάτρου, άνοιξα το δικό μου ιατρείο. Από τότε η ζωή θα είχε κυλήσει ομαλά, χωρίς εκπλήξεις, με μονοτονία, αλλά ευτυχώς που υπήρξε ένας φίλος μου κοινωνιολόγος που μιλούσε πολύ καλά τα ελληνικά ο οποίος είχε συμμετάσχει στην ταινία «Η τάξη για τη Λέπρα» και με ρώτησε αν μπορώ να έλθω στην Ελλάδα να φτιάξω τα δόντια ενός χανσενικού φίλου του. Ένιωσα έκπληξη, πρώτα από όλα, επειδή νόμιζα ότι ήταν πολύ πιο κοντά μας. Κατά το τέλος του 18ου αιώνα η εξάπλωση της λέπρας αυξήθηκε στην Ευρώπη. Το πρώτο διάταγμα για τη λέπρα ήταν το 1836 που πρότεινε την απομόνωση των λεπρών.
Δε φοβηθήκατε ότι θα μπορούσατε να κολλήσετε από τους λεπρούς;
Περίεργο, αλλά δε φοβήθηκα καθόλου. Όταν μου το ζήτησε ο φίλος μου, ένιωσα ότι ταιριάζει πολύ με τον εσωτερικό μου κόσμο...
Πότε ήλθατε στην Ελλάδα για πρώτη φορά;
Ήλθα τότε για πρώτη φορά, μετά μου άρεσε να φτιάχνω τα δόντια του πρώτου μου ασθενή, έτσι ζήτησα την άδεια του υπ. Υγείας Σπύρου Δοξιάδη για να έρχομαι. Στην αρχή ερχόμουν 3 φορές το χρόνο για δύο εβδομάδες την κάθε φορά. Μετά ένας φίλος μου Ελβετός με ρώτησε αν μπορούσε να έρχεται μαζί μου κι έτσι ερχόμουν εγώ δύο φορές κι εκείνος μία.
Πού συναντούσατε τους άρρωστους για να τους προσφέρετε τις υπηρεσίες σας;
Από το 1957 όλοι οι λεπροί της Ελλάδας, πήγαιναν στον Αντιλεπρικό Σταθμό στο χώρο του νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων στην Αγ. Βαρβάρα.
Όταν έκλεισε η Σπιναλόγκα;
Ναι, το 1957. Ο προορισμός του Νοσοκομείου ήταν για περίθαλψη, επιμόρφωση και για να έχουν ένα εξιτήριο να βγουν στην κοινωνία.
Ποια ήταν η πιο συγκλονιστική εμπειρία που ζήσατε μαζί τους; Σας μιλούσαν, σας έλεγαν τα προβλήματά τους; Πώς επικοινωνούσατε μαζί τους, ενώ δεν ξέρατε τη γλώσσα;
Αυτό ήταν το μαρτύριο στην αρχή για μένα, επειδή δεν ήξερα καλά τα ελληνικά αλλά τα έμαθα σιγά-σιγά αρκετά για να συνεννοηθούμε. Μου είπανε πολλές μαρτυρίες.
Τι είναι εκείνο που κάνει αυτή την επαφή συγκλονιστική; Σας έβλεπαν σαν φίλο; Έναν άνθρωπο που μπορούσαν να εμπιστευθούν, ενώ η κοινωνία τούς γύριζε την πλάτη;
Ναι, έγινα φίλος τους, με έλεγαν «ο γιατρός μας έρχεται», ήταν μια πολύ συγκινητική συνάντηση.
Τι εικόνες, τι συμπεριφορές έχετε κρατήσει από αυτούς τους ανθρώπους;
Το κουράγιο, την αξιοπρέπειά τους, πώς έχουν υποφέρει τόσες δοκιμασίες από παιδιά… Η πίστη τους μου έχει κάνει εντύπωση.
Μέχρι πότε συνεχίσατε να επισκέπτεστε τους χανσενικούς για να φροντίζετε τα δόντια τους;
Μέχρι το 1998. Από τότε δεν είχε και πολλή δουλειά. Νομίζαμε ότι η νόσος είχε εξαφανιστεί. Ήταν γέροι, δεν είχε νέα κρούσματα. Το πρόβλημα ήταν ότι ήταν ακρωτηριασμένοι, πως δεν είχαν χέρια να πλυθούν. Τα δόντια τους ήταν χαλασμένα. Και τους έφτιαξα τα χαρακτηριστικά τους, το κοινωνικό διαβατήριο, ένα χαμόγελο.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν τη δύναμη να χαμογελούν;
Αυτό ήταν το περίεργο, φανταστικό, ότι μπορούσαν να χαμογελούν ακόμα. Μια φορά ένας φίλος μου, που ήταν χανσενικός και ζει ακόμα, μου είπε: «Ξέρεις με αυτές τις δοκιμασίες βγαίνει όμορφα σμιλεμένη η ψυχή του ανθρώπου». Πώς μπορεί να το πει αυτό μετά από τόσες δοκιμασίες;…
Είδατε, δηλαδή, όμορφους ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά;
Είδα τη ψυχική ομορφιά. Μαζί τους έμαθα την ουσία της ζωής.
Υπήρξε κάποια περίπτωση, κάποιος χανσενικός, που να σας συγκίνησε περισσότερο από τους άλλους;
Ναι, αυτοί που έμειναν θετικοί. Δηλαδή που… Είναι δύσκολο να σας εξηγήσω· όσοι είχαν τη νόσο γι’ αυτούς δεν ήταν στιγματισμένοι, ήταν θεραπευμένοι. Η προκατάληψη είχε φύγει, αλλά στην αρχή, 50 ολόκληρα χρόνια, ήταν γραμμένο ότι έπρεπε να στείλουμε τους λεπρούς στα λεπροκομεία. Και μετά όταν ήλθε το φάρμακο… Α, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το 1941 ένας γιατρός στην Αμερική βρήκε την προμίνη, μια ουσία στην οικογένεια των σουλφόνων. Οι πρώτες κλινικές δοκιμές ήταν πολύ ενθαρρυντικές. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί επιτέλους αντιμετωπίστηκε ο σωματικός εκφυλισμός που προκαλεί η νόσος μετά από 55 αιώνες συμφοράς. Πολύ σημαντική ανακάλυψη. Μετά από 50 χρόνια με απόρριψη και προκατάληψη πώς να γυρίσουν εύκολα στα χωριά; Τότε ήταν αθεράπευτη νόσος και όταν πήγαινε κάποιος στο λεπροκομείο ήταν σαν νεκρός. Κι όταν κάποιος αρρώσταινε τον διέγραφαν από τα μητρώα του χωριού του.
Σαν να μην υπήρχε;…
Δεν υπήρχε πια. Φοβερό… Επειδή δεν είχε καμιά ελπίδα επιστροφής.
Έχετε γνωρίσει και παιδιά χανσενικά;
Έχω γνωρίσει παιδιά των χανσενικών που είναι πολύ καλά. Δεν είχαν πρόβλημα και γι’ αυτό το θέμα π.χ. στη Σπιναλόγκα επιτρεπόταν ο γάμος εκεί. Τα παιδιά έπρεπε να πάνε στον παιδικό σταθμό στο Λοιμωδών Νόσων. Αλλά για φανταστείτε πως μια μητέρα έπρεπε να δώσει το παιδί της για να πάει στον παιδικό σταθμό.
Δε θα το ξαναέβλεπε ποτέ;
Όχι, είχανε νέα από τα παιδιά και από το 1950 μπορούσαν να πάνε τα παιδιά να τους δουν. Φανταστείτε τον τρομερό αγώνα μεταξύ της λογικής και της αγάπης. Μια μητέρα έπρεπε να δώσει το παιδί, να φύγει από τα ακρωτηριασμένα της χέρια και της πληγές της. Ο νόμος και η λογική το ήθελαν αλλά η αγάπη δεν το ήθελε, οδυνηρός αγώνας.
Μιλήστε μας για αυτά τα παιδιά.
Τα έχω δει αλλά τότε πια υπήρχε θεραπεία, δεν είχε πια ακρωτηριασμούς.
Τι σήμαινε για σας η βράβευσή σας από την Ακαδημία Αθηνών, ήταν αναμενόμενη;
Ήταν ένα δώρο. Δεν το περίμενα, τι να περιμένω;… Ήταν μια ωραία αναγνώριση.
Οφείλω να υπογραμμίσω ότι όλα αυτά τα χρόνια η προσφορά σας στους χανσενικούς γινόταν αφιλοκερδώς. Ήταν μια προσφορά στον Άνθρωπο. Στη χώρα σας έχετε βραβευθεί για το έργο σας;
Ναι, για τη διδακτορική διατριβή μου που ήταν για τη «Νόσο του Χάνσεν στην Ελλάδα και την Κρήτη του 20ού αιώνα».
Έχετε πάει στη Σπιναλόγκα;
Ναι, πολλές φορές.
Τι μπορείτε να μας μεταφέρετε για τον τόπο αυτό; Μέσα από το βιβλίο «Το Νησί» έχουμε διαμορφώσει μια εικόνα. Ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Όχι, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ήταν πάρα πολύ πιο δύσκολα, δεν είχε φάρμακα. Είχε ένα γιατρό που πολύ σπάνια πήγαινε εκεί. Δε ζούσε μαζί τους, έμενε απέναντι στην Πλάκα. Ήταν δράμα.
Κάθε φορά που πηγαίνετε στη Σπιναλόγκα, τι νιώθετε;
Μεγάλη συγκίνηση ακόμη και σήμερα. Πέρυσι πήγα με φίλους και τους έδειξα τη Σπιναλόγκα και τους είπα την ιστορία. Ήταν πολύ συγκινητικό.
Έχετε επισκεφθεί το δικό μας Λωβοκομείο, ξέρετε την ιστορία του;
Ξέρω πιο λίγα από ό,τι γνωρίζω για την Σπιναλόγκα. Είχα επισκεφθεί το Λωβοκομείο πριν από 10 χρόνια, αλλά πήγα και χθες.
Να σημειώσουμε ότι γνωρίζετε τον Ανδρέα Μιχαηλίδη που έχει αναλάβει σε ένα μεγάλο βαθμό μαζί με μία Επιτροπή την προσπάθεια ανάδειξης του χώρου. Αλήθεια, τι είδατε εκεί κατά την επίσκεψή σας;
Είδα ένα μέρος με όλα ανοικτά, σπασμένα, χαλασμένα, με σκουπίδια και βρομιές. Κατά τη γνώμη μου είναι κρίμα. Είναι οι μνήμες των ανθρώπων που έζησαν ολόκληρη ζωή στη σκιά και κλεισμένοι εκεί.
Τι θα περιμένατε να γίνει εκεί; Πώς φαντάζεστε το χώρο;
Τι να αποφασίσω εγώ, τίποτα. Αλλά κατά τη γνώμη μου πρέπει να αποκατασταθεί για τη μνήμη τους. Το μέρος αυτό αξίζει σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Αν συγκρίνουμε τα δύο μέρη τι μπορούμε να πούμε; Ήταν το Λωβοκομείο η Σπιναλόγκα της Χίου;
Νομίζω ότι ήταν το ίδιο. Ήταν κλεισμένοι, η απομόνωση ήταν σκληρή, υπήρχε απόρριψη και θα ήθελα να σας πω μια μαρτυρία που άκουσα από ένα χανσενικό: «Μπορεί να φανταστεί κανείς τι σήμαινε να είσαι λεπρός τότε, χωρίς φάρμακα, χωρίς ελπίδα θεραπείας, περιμένοντας το τελικό στάδιο της αρρώστιας, αυτό της ολοκληρωτικής σου καταστροφής. Η απέχθεια για τον ίδιο σου τον εαυτό. Καταραμένη ασθένεια. Ο φόβος…». Δεν αξίζουν σεβασμό αυτοί;
Εμείς αυτή την άποψη την υποστηρίζουμε χρόνια και προσπαθούμε μέσα από τη δουλειά μας να αναδείξουμε ότι αυτός ο τόπος χρειάζεται να διασωθεί καθώς και η μνήμη των ανθρώπων που έζησαν εκεί. Γίνονται κάποιες προσπάθειες, ας ελπίσουμε ότι γρήγορα θα τελεσφορήσουν…
Το ελπίζω κι εγώ…
Αν ξαναρχίζατε τη ζωή σας πάλι τον ίδιο δρόμο θα επιλέγατε, πάλι κοντά στους χανσενικούς - ακόμη κι αν είχατε πληρώσει ένα βαρύ τίμημα ή αν θα είχε επηρεαστεί η ζωή σας απ’ αυτούς;
Σίγουρα! Δεν ξέρω με τους χανσενικούς, γιατί ελπίζω ότι δε θα έχει πια αυτή τη νόσο. Τέτοια αποστολή, αυτό αξίζει στη ζωή. Είναι… Αισθάνομαι πλούτο με όσα κέρδισα στο δρόμο, όπως λέει ο Καβάφης στο πολύ σημαντικό του ποίημα για την «Ιθάκη».
Κι εμείς νιώθουμε ότι ήταν μεγάλη τιμή και χαρά μας που σας φιλοξενήσαμε. Σας ευχαριστώ πολύ.

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΚΩΤΗ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Αριστερίτιδα

Με το γιατρό μου γνωριζόμαστε από το Ρήγα Φερραίο. Είχαμε πολλά χρόνια να συναντηθούμε, αλλά όταν βρέθηκα στην ανάγκη, ένας άλλος παλιός σύντροφος με έφερε σ’ επαφή μαζί του. Κάτι έχει μείνει ζωντανό από την παλιά αλληλεγγύη. Ο γιατρός αρνείται πεισματικά να μου πάρει λεφτά, από την πρώτη φορά που με εξέτασε.
- Μα είναι πάρα πολλοί οι παλιοί Ρηγάδες εκεί έξω, πώς θα ορθοποδήσεις;
- Μη σε νοιάζει, αγόρι μου, είναι πολλοί περισσότεροι οι άλλοι.

Θα μου πεις τώρα εσύ τι τον θέλω το γιατρό. Κάτσε και μέτρα: Διαβήτης, τενοντίτιδα, πέτρες στα νεφρά. Η αλήθεια είναι ότι δεν μ’ έχουν πάρει τα χρόνια, κατά βάθος όμως ξέρω καλά τι μου συμβαίνει κι ας μην το λένε καθαρά οι γιατροί, εγκλωβισμένοι ο καθένας στη στενή του ειδικότητα. Το πρόβλημά μου είναι συστημικό, όπως και πολλών άλλων στις μέρες μας. Ο οργανισμός μας φτιάχτηκε για να περπατάει, να τρέχει, να οργώνει τη γη, να μαζεύει καρπούς, πότε σκύβοντας και πότε σκαρφαλώνοντας. Να τρώει όταν πεινάει, και μόνο τότε, αν βρει δηλαδή κάτι να φάει, συνήθως λιτά. Να κοιμάται όταν σκοτεινιάζει και να ξυπνάει με τα κοκόρια, στο πρώτο φως, να ρίχνει κι έναν υπνάκο το μεσημέρι άμα τύχει.

Κι εγώ τι κάνω; Γράφω, διαβάζω, ξενυχτάω, καπνίζω, πίνω, κάθομαι με τις ώρες πίσω από ένα βολάν ή από μια οθόνη. Ακόμα και τις διαδηλώσεις, που ήταν μια κάποια γυμναστική, τις έχω περιορίσει από καιρό στο μίνιμουμ. Ο οργανισμός, με τη σειρά του, αντιδρά. Σχηματίζει κρυστάλλους από ασβέστιο, ή από κάποιο άλλο ιζηματικό υλικό, αρνείται να παραγάγει την απαραίτητη φυσική ινσουλίνη, κάνει τους τένοντές μου κόμπο μήπως και πάρω το μήνυμα.

Αυτό ακριβώς, γιε μου, συμβαίνει και με την Αριστερά. Συστημικό είναι κι αυτηνής το πρόβλημα. Το κομμουνιστικό κόμμα φτιάχτηκε για να εκπροσωπεί προλετάριους, εργάτες γης, φτωχούς μικροαστούς, φωτισμένους δασκαλάκους και άλλους διανοούμενους. Οργανώθηκε για να υπερασπιστεί το ψωμί και τις στοιχειώδεις ελευθερίες των λαϊκών στρωμάτων. Έστησε τους μηχανισμούς και τις άμυνές του για να αντέχει σε Ακροναυπλίες, σε φυλακές, σε εξορίες, σε δικτατορίες. Γαλουχήθηκε για να υπερασπιστεί -δεν το αξιολογώ εδώ- τη μεγάλη σοβιετική πατρίδα, αργότερα και τους δορυφόρους της, και τους δορυφόρους των δορυφόρων της. Εκπαιδεύτηκε για να στέκεται θαρραλέα μπροστά στο απόσπασμα, και αργότερα για να αποβάλλει από τις γραμμές της τα βδελυρά οπορτουνιστικά υποκείμενα, ή να αποβάλλεται απ’ αυτές με την κατηγορία του βδελυρού οπορτουνιστικού υποκειμένου. Έμαθε να χρησιμοποιεί το χωνί, κι αργότερα την ντουντούκα, να κολλάει αφίσες, να μοιράζει προκηρύξεις, να πουλάει τον κομματικό Τύπο, να οργανώνει συσσίτια, να πραγματοποιεί οικονομικές εξορμήσεις, να στρατολογεί νέα μέλη. Να φτιάχνει παράνομες γιάφκες, να οργανώνεται σε τριάδες, να μην ομολογεί, να μην υπογράφει, να μη διαφωνεί με την καθοδήγηση.

Σήμερα, όμως, η Αριστερά, καλείται να ασκήσει εντελώς άλλα καθήκοντα που δεν είναι μέσα στο DNA της. Δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει δημοσκοπήσεις, να επικοινωνεί μέσω Ίντερνετ, να παίζει στην τηλεόραση, να επεξεργάζεται προγράμματα διαρθρωτικών αλλαγών, να ασκεί δομική αντιπολίτευση, να συμμετέχει σε διάλογο, να σχεδιάζει το αύριο κι όχι ένα μεταφυσικό σοσιαλιστικό μέλλον, να διεκδικεί ρεαλιστικές λύσεις τώρα, και όχι απλώς να αθροίζει απογοητεύσεις, έχοντας την αυταπάτη ότι κάποτε θα τις μεταπλάσει σε επαναστατική συνείδηση. Να μελετάει με επιστημονικό τρόπο κοινωνικά φαινόμενα που ήταν φύσει αδύνατον να προβλέψει και να αναλύσει ο Μαρξ, με την απόσταση εκατόν πενήντα χρόνων και με δεδομένες τις καταιγιστικές μεταλλάξεις και τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του καπιταλιστικού συστήματος.

Η αριστερά πονάει, αλλά προτιμάει να τρέχει στους γιατρούς παρά ν’ αλλάξει τους όρους της ύπαρξής της. Προτιμάει να παίρνει φάρμακα και να καταφεύγει σε περιστασιακές τακτικές κινήσεις, παρά να βρει μέσα της τη δύναμη να αναλύσει τις καταστροφικές της ρουτίνες, να τις αποτινάξει, πολύ περισσότερο να συνεχίσει το δρόμο της χωρίς νέες ρουτίνες.

Η Αριστερά, όπως κι εγώ, φοβάται κατά βάθος την αναμέτρηση με το κύμα, το αεράκι στο μάγουλό της, τον ιδρώτα της, τον ιδρώτα των άλλων, το πάθος αλλά και τον ρεαλισμό - ακόμα και τους έντιμους συμβιβασμούς, επειδή απαιτούν ξεβόλεμα και εσωτερικό ρίσκο.

Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάει μέσα της το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και καταλαβαίνει ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει για να επιβιώσει, και πάλι στην εύκολη λύση θα καταφύγει, κατά κανόνα. Θα προτιμήσει την πισίνα από τη θάλασσα, την επαναστατική γυμναστική από τα κινήματα (αλλά εν ονόματι, φυσικά, των κινημάτων), το διάδρομο από το πεζοδρόμιο, τη λάμπα από τον ήλιο. Θα καταφύγει με περισσή ευκολία στο μακιγιάζ, στο λίφτινγκ, στο μπότοξ, στο μασκάρεμα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι συχνά όταν πρέπει να κινηθεί μένει στάσιμη, όταν πρέπει να επιτεθεί κάθεται στ’ αυγά της, κι όταν πάλι πρέπει να κάνει μια τακτική υποχώρηση καταφεύγει στον τζούφιο μαξιμαλισμό. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, αυτά τα έκανε και στις «καλές» εποχές. Για διαφορετικούς λόγους ίσως, αλλά τα έκανε – ή, μήπως, δεν ήταν δα και τόσο διαφορετικοί;

Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Οργή για τον δήμο σχετικά με την εγγυητική επιστολή
Οργή υπάρχει στον Παναθηναϊκό από την επιστολή που του έστειλε η εταιρεία ειδικού σκοπού (Ε.Ε.Σ) και με την οποία αρνείται να δώσει την εγγυητική επιστολή ύψους 20 εκ. ευρώ - όπως προβλέπεται από την σύμβαση μεταξύ δήμου Αθηναίων-ΠΑΕ Παναθηναϊκός για την ονοματοδοσία του γηπέδου - ούτε τώρα αλλά πιθανότατα ούτε ποτε.

Η επιστολή για τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού έχει και ειρωνική προέκταση στο τέλος και είναι εντελως αβάσιμη νομικά για τους "πράσινους" με βάση την σύμβαση που έχει υπογραφεί.

Στον Παναθηναϊκό και στους νομικούς της ΓΗΠΕΛ δεν υπάρχει καμία διχογνωμία και η σύμβαση είναι απολύτως καθαρή για αυτά που λέει. Αν ο δήμος δεν θέλει να τα τηρήσει, τότε οι άνθρωποι του "τριφυλλιού" είναι "προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο", όπως τόνιζαν χαρακτηριστικά.

Η σύμβαση του δήμου Αθηναίων με την ΠΑΕ Παναθηναϊκός προβλέπει ότι:

"10.1. α Ο Δ.Α/Ε.Ε.Σ. διατηρεί για χρονικό διάστημα εξι μηνών από την υπογραφή της παρουσας το δικαίωμα να προσκομίσει εγγυημένη προσφορά 10ετούς διάρκειας σχετικά με την ονοματοδοσία του γηπέδου. Στην περίπτωση αυτή η ΠΑΕ δικαιούται να λαμβάνει για το ανωτερω χρονικό διάστημα των δέκα (10) ετών μια εγγυημένη από αναγνωρισμένο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ετήσια καταβολή εξ ευρώ δυο εκατομμυρίων (2.000.000) και το οποιοδήποτε επιπλέον ποσό από την προσφορά αυτή θα αποτελεί έσοδο του Δ.Α./ Ε.Ε.Σ".

Σχετικό απόσπασμα επιστολής ΕΕΣ στον Παναθηναϊκό:

"Το περιεχόμενο που αποδίδεται με την επιστολή σας στο αρθρο 10.1.α της μεταξύ μας σύμβασης είναι εσφαλμένο και το αίτημα σας να σας παραδώσουμε <εγγυητική επιστολή> υπέρ της ΠΑΕ Παναθηναϊκός αξίας 20.000.000 Ευρω και χρονικής διάρκειας 10 ετών στερείται βάσης αφού καμία τέτοια υποχρέωση δεν προκύπτει από την μεταξύ μας σύμβαση.

Τέλος σημειώνουμε ότι επιθυμία μας είναι να υλοποιήσετε απρόσκοπτα το εργο της κατασκευής του γηπέδου της ΠΑΕ ΠΑΟ και προθεσή μας να σας διευκολύνουμε στα πλαίσια της μεταξύ μας σύμβασης".

ΚΚΕ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008

Ο Όσκαρ Λαφονταίν στο επίκεντρο της προσοχής...

Κάκη Μπαλλή, Κυριακάτικη Αυγή, 18/10/2009
«Γιατί μισούν όλοι τον Όσκαρ Λαφονταίν»; Το ερώτημα έθετε την περασμένη Δευτέρα στο πρωτοσέλιδό της, η λαϊκή συντηρητική εφημερίδα "Bild", αρθρογράφος της οποίας ήταν επί χρόνια ο Λαφονταίν. Την ώρα που στο Βερολίνο και στις πρωτεύουσες τεσσάρων ομόσπονδων κρατιδίων τρέχουν οι διαπραγματεύσεις για σχηματισμό κυβερνήσεων, την ώρα που όλοι ανταγωνίζονται με όλους προσπαθώντας να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερες προγραμματικές θέσεις τους στις τελικές συμφωνίες της ομοσπονδιακής ή τοπικής διακυβέρνησης, οι προβολείς της δημοσιότητας στη Γερμανία είναι περισσότερο στραμμένες προς τον Όσκαρ Λαφονταίν παρά προς την καγκελάριο Άγγελα Μέρκελ ή τον νέο εταίρο της Γκίντο Βέστερβελε. Αυτό το -σε πρώτη ανάγνωση δυσανάλογο- ενδιαφέρον έχει την εξήγησή του.Κατʼ αρχήν ο Όσκαρ -«η καρδιά μου χτυπάει αριστερά»- Λαφονταίν είναι αυτή τη στιγμή η πιο έντονη πολιτική προσωπικότητα στη Γερμανία. Είτε τον μισούν, είτε τον λατρεύουν. Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια που πρωταγωνιστεί -με διαλείμματα- στη γερμανική πολιτική σκηνή, ελάχιστοι πολιτικοί προκάλεσαν σε εχθρούς, φίλους, οπαδούς και αντιπάλους τόσο έντονες θετικές ή αρνητικές αντιδράσεις όσο ο αγαπημένος πολιτικός «εγγονός» του Βίλι Μπραντ. Ο «Ναπολέοντας του Ζάαρ», όπως αποκαλούσαν οι δημοσιογράφοι τον Λαφονταίν, απηυδισμένοι από την αλαζονεία του, όταν κυβερνούσε επί δεκατρία χρόνια με απόλυτη πλειοψηφία το κρατίδιο, όπου γεννήθηκε, ποτέ δε δίσταζε να εκφράσει την άποψή του, συχνά κόντρα στο κόμμα του, ενίοτε κόντρα στο λαϊκό αίσθημα. Και κανείς -εκτός ίσως από τη γυναίκα του- δεν ήταν ποτέ σε θέση ούτε να προβλέψει ποια θα ήταν η επόμενή του κίνηση, ούτε εκ των υστέρων να την ερμηνεύσει. Όχι επειδή είναι αλλοπρόσαλλος -ούτε ο χειρότερος εχθρός του δεν του το έχει καταλογίσει-, αλλά επειδή τις μεγάλες αποφάσεις τις παίρνει πάντα -σχεδόν- μόνος. Από τη στάση του ενάντια στη γερμανική ενοποίηση και στην ελεύθερη μετακίνηση Ανατολικογερμανών προς τη Δύση το 1989 –για την οποία δικαιώθηκε εκ των υστέρων στο οικονομικό επίπεδο, ωστόσο κανείς Γερμανός δεν σκεφτόταν τότε με το πορτοφόλι του και δικαίως- μέχρι την απόφασή του να τα βροντήξει το 1999 από την προεδρία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και από την κυβέρνηση Σρέντερ, αφήνοντας «ορφανά» όχι μόνο την αριστερή πτέρυγα του SPD, αλλά όλο το κόμμα.Ο καταλύτηςΌμως το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τον Λαφονταίν αυτή την εποχή δεν έχει να κάνει μόνο με την προσωπικότητα και τη φορτισμένη ιστορία του. Στον σημερινό πρόεδρο του κόμματος της Αριστεράς η γερμανική κοινωνία βλέπει έναν καταλύτη για ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Χωρίς τον Λαφονταίν και την επιλογή του να ενταχθεί το 2005 στο δυτικογερμανικό μόρφωμα της WASG -της Πρωτοβουλίας για την Εργασία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη- και να συμμαχήσει με το ανατολικογερμανικό PDS -Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού- πολύ δύσκολα θα μπορούσε το σημερινό κόμμα της Αριστεράς να φτάσει το 12% σε ομοσπονδιακό επίπεδο και να γίνει κοινοβουλευτικό κόμμα στα δυτικά ομόσπονδα κρατίδια. Όμως ο Λαφονταίν δεν έπαιξε καταλυτικό ρόλο μόνο για την Αριστερά. Η παρουσία του -ή η απουσία του- αλλάζει τα δεδομένα και για τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους.Η νέα έκπληξηΜετά την ανακοίνωση του Λαφονταίν, το περασμένο Σαββατοκύριακο, ότι δεν θα θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για τη συμπροεδρία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Αριστεράς -μοναδικός πρόεδρος εξελέγη ο Γκρέγκορ Γκίζι- όλοι προσπαθούν να μαντέψουν γιατί το έκανε. Δύο είναι οι επικρατέστερες ερμηνείες:Πρώτον, ότι θέλει να ρίξει όλο το βάρος του στη Δύση, όπου η Αριστερά έχει και οργανωτικά και προγραμματικά προβλήματα, κυρίως στο πολυπληθέστερο κρατίδιο της χώρας -όσο δύο Ελλάδες-, τη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία. Εκεί επίκεινται εκλογές τον επόμενο Μάιο. Η μοναδική ελπίδα της αντιπολίτευσης να φρενάρει την παντοδυναμία της νέας κυβέρνησης Μέρκελ- Βέστερβελε στο Βερολίνο είναι να κερδίσουν όλοι μαζί - SPD, Πράσινοι, Αριστερά- αυτές τις εκλογές και να καταφέρουν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Μόνο τότε δεν θα έχει πλειοψηφία στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και θα αναγκάζεται να βάζει νερό στο κρασί της σε μια σειρά σημαντικούς τομείς της πολιτικής της. Για να επιτευχθεί αυτός ο διπλός στόχος -εκλογική νίκη, αλλά και συνεργασία των τριών- ο Λαφονταίν πρέπει αφενός να ενισχύσει τα μάλλον άπειρα στελέχη της Αριστεράς στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία, αφετέρου να τους τραβήξει πολιτικά τα γκέμια. Στην τοπική οργάνωση της Αριστεράς τον τόνο δίνουν αναρχικοί, αριστεριστές και λίγοι κομμουνιστές, που δεν έχουν καμία διάθεση για υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.Η επίφοβη απώλειαΑντίθετα, η τοπική οργάνωση της Αριστεράς στο Ζάαρ -όπου ο Λαφονταίν έγινε και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας- επιθυμούσε διακαώς να κυβερνήσει μαζί με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους. Αριθμητικά ήταν εφικτό, πολιτικά αποδείχθηκε ανέφικτο. Οι Πράσινοι στο Ζάαρ προτίμησαν να στηρίξουν το αστικό στρατόπεδο, με μοναδική αιτιολογία ότι δεν εμπιστεύονται τον Λαφονταίν -ο οποίος προεκλογικά τους κατηγορούσε ότι έχουν πουληθεί στη δεξιά. Πιθανά να είναι κι έτσι. Όμως το κυβερνητικό πείραμα στο Ζάαρ -μετά και την παραδόξως σταθερή κυβερνητική συμμαχία Χριστιανοδημοκρατών- Πρασίνων στο μίνι κρατίδιο του Αμβούργου- μπορεί να αποδειχθεί καταλυτικό για όλη τη Γερμανία. Αίφνης οι Πράσινοι δεν είναι πλέον δεδομένοι για το αριστερό στρατόπεδο, κάτι που και τους ίδιους διχάζει -έξαλλη ήταν η μισή ηγεσία του κόμματος για την επιλογή της τοπικής οργάνωσης του Ζάαρ- αλλά και καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την επίτευξη μιας αριστερής κυβερνητικής πλειοψηφίας.Βάλσαμο στην πληγή;Η δεύτερη ερμηνεία για την αποχώρηση Λαφονταίν από τα μπροστά έδρανα της ομοσπονδιακής Βουλής είναι πιο… ψυχολογική. Πολλοί εικάζουν ότι ο Λαφονταίν στα 66 του χρόνια θέλει κάποια στιγμή να ενώσει και πάλι την αριστερά στη Γερμανία, αφού έχει πρώτα λειτουργήσει ως καταλύτης ώστε να μετακινηθεί αριστερότερα το πρώην κόμμα του, το SPD. Όπως και ο Γκίζι, έχει επανειλημμένα πει δημοσίως ότι πρέπει να «επανασοσιαλδημοκρατικοποιηθεί» η Σοσιαλδημοκρατία. Γι’ αυτό, ίσως, επιλέγει να μην εμφανίζεται συχνά στην κεντρική πολιτική σκηνή και να μην είναι πια το κόκκινο πανί για τους Σοσιαλδημοκράτες, ώστε μέχρι τις επόμενες εκλογές, το 2013, να είναι εφικτή μια κυβέρνηση συνασπισμού του αριστερού στρατοπέδου. Άλλωστε οι μεν νεότεροι στο SPD δεν κουβαλούν την ανοιχτή πληγή της «προδοσίας» του Λαφονταίν, οι δε περισσότεροι από τους παλιότερους είναι σε φάση αποστράτευσης και λόγω των καταστροφικών εκλογικών αποτελεσμάτων που έφερε το SPD επί των ημερών τους.Πάντως, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αριστεράς ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει τις ανωτέρω ερμηνείες. Στην τελευταία συνέντευξή του προσπερνάει τα περί προσωπικού, υποστηρίζει ότι το παν είναι οι πολιτικές επιλογές, δηλώνει ότι προτεραιότητα έχει η μάχη για τη θέσπιση εγγυημένου κατώτατου μεροκάματου και την αναστροφή των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες -γι’ αυτό και δηλώνει ικανοποιημένος από τη συμφωνία για κυβέρνηση συνασπισμού στο Βρανδεμβούργο μεταξύ SPD και Αριστεράς- και καλεί το πρώην κόμμα του να ακούσει τους ψηφοφόρους του.

Ομιλία ΔΗΜΗΤΡΗΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ για τις ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ της Κυβέρνησης

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι Υπουργοί, διαδέχεστε μία αποτυχημένη Κυβέρνηση και σας συνοδεύουν προσδοκίες, προσδοκίες και πολιτών που δεν σας ψήφισαν. Σας συνοδεύει όμως και μία απαίτηση, απαίτηση και πολιτών που σας ψήφισαν. Να αλλάξει όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και η ουσία της ασκούμενης πολιτικής. Και θα κριθείτε στο τέλος της τετραετίας από τα έργα σας και όχι από τα λόγια σας. Και θα κριθείτε με στόχους μετρήσιμους σε όλους τους τομείς.Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν σε όλη τη διάρκεια αυτής της θητείας, μέσα και έξω από τη Βουλή μια δύναμη θετικών, προοδευτικών αλλαγών και διεκδικήσεων. Όπως είπε χθες και ο πρόεδρος μας Αλέξης Τσίπρας θα ασκήσουμε αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση. Προγραμματική και όχι καιροσκοπική. Προγραμματική και όχι μηδενιστική. Πράγμα που σημαίνει όχι μόνο αναμονή, για να κριτικάρουμε τις πράξεις μας, αλλά και πρωτοβουλία. Θα σας βομβαρδίσουμε με προτάσεις. Θα σας μαρκάρουμε με διαρκή έλεγχο και όσα λένε οι υπουργοί και στις προγραμματικές δηλώσεις και στη συνέχεια, θα τα ελέγχουμε βήμα - βήμα, βδομάδα – βδομάδα, για να κρίνουμε την αξιοπιστία των λόγων, συγκρίνοντάς τα με τα έργα σας.»Για την αναβάθμιση της Βουλής και των βουλευτών:«Είπατε για παράδειγμα και ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Βουλής, ότι θέλετε να ενισχυθεί ο ρόλος της Βουλής και των βουλευτών. Ερωτώ, θα αλλάξει αυτή η αναχρονιστική και αντιδημοκρατική διαδικασία ψήφισης του Προϋπολογισμού από τη Βουλή; Και οι 300 βουλευτές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να μειωθεί ένα κονδύλι, για τους εξοπλισμούς, για να αυξηθεί ένα κονδύλι για την εκπαίδευση ή για τη δημόσια υγεία είναι αδύνατον να γίνει. Θα αλλάξει αυτό ή θα συνεχίσει να έρχεται, όπως έρχεται για δεκαετίες, ένα πακέτο, το οποίο δεν μπορεί να το αλλάξει η Βουλή και είναι υποχρεωμένος ο βουλευτής να λέει ναι ή όχι μόνο. Αυτή η αλλαγή, η ψηφοφορία γραμμή – γραμμή γίνεται και στο Ευρωκοινοβούλιο και στη συντριπτική πλειοψηφία των εθνικών κοινοβουλίων. Θα τα αλλάξετε; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.»Για την οικονομία:«Ο Πρωθυπουργός είπε στις προγραμματικές δηλώσεις του, ότι το έλλειμμα για το 2009 θα είναι ίσως διπλάσιο απ’ αυτό που έλεγε η απελθούσα κυβέρνηση, δηλαδή 12% και παρακολουθήσαμε με έκπληξη τον κ. Προβόπουλο αμέσως μετά τις εκλογές να λέει πότε κοντά στο 10, πότε 10, πότε 12 και το ίδιο συνέβαινε και με τις διαρροές από τα Υπουργικά γραφεία.Ερώτηση, πρόκληση και πρόσκληση, πότε θα φτιάξετε με πρόταση του Προέδρου της Βουλής, ένα γραφείο στελεχωμένο από ανεξάρτητους επιστήμονες, παρακολούθησης του προϋπολογισμού από τη Βουλή και της εκτέλεσής του; Για να μην μπορούν να γίνονται κόλπα από τον κ. Κοντοπιράκη ή από το διάδοχό του ή από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;Είπατε όχι στους αιφνιδιασμούς στην οικονομική πολιτική.Ερώτηση: Θα πάρετε έκτακτα φορολογικά μέτρα μέσα στο 2009 για να συμμαζέψετε το έλλειμμα που λέτε ότι έχει φτάσει σε σημεία εκτροχιασμού; Ναι ή όχι; Θέλουμε μια σαφή απάντηση σ’ αυτό και ελπίζω ο Υπουργός Οικονομικών και ο Πρωθυπουργός στις ομιλίες τους σήμερα να πάρουν μια θέση σ’ αυτό. Δεσμεύεστε ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας που θα υποβάλετε στην Commission για διαπραγμάτευση, θα συζητηθεί πριν υποβληθεί στην Ελληνική Βουλή; Όπως ζητούσατε και σωστά από την Κυβέρνηση της Ν.Δ.;Μιλήσατε για δικαιοσύνη στην Οικονομία. Για δίκαιη κατανομή των βαρών και για δίκαιη μοιρασιά των οφελών.Ερώτηση: Θα επιβάλετε έκτακτη εισφορά στα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, όπως ζητούσατε και σωστά να κάνει η Κυβέρνηση της Ν.Δ. πριν ένα χρόνο; Αν φορολογηθούν αυτά τα κέρδη των 200 μεγάλων επιχειρήσεων του 2008, τα δημοσιευμένα, τα επίσημα με 10%, αυτό σημαίνει ένα δις ευρώ πρόσθετα φορολογικά έσοδα. Διπλάσια, από όσα απέδωσε το πάγωμα μισθών και συντάξεων που αποφάσισε ο κ. Καραμανλής για το ’09.Τι θα κάνετε με τον ΟΤΕ; Θα τηρήσετε όσα λέγατε ως Αντιπολίτευση ή θα κάνετε άλλα; Σ’ αυτό οι προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού δεν είπαν τίποτα.Τι θα κάνετε με την Ολυμπιακή;Μας είπατε ωραία πράγματα για την ανεργία, αλλά πολύ γενικά. Πώς θα τα κάνετε όταν ο Προϋπολογισμός δίνει τέσσερεις φορές λιγότερα για τη στήριξη των ανέργων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, απ’ ό,τι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος; Θα το αλλάξετε αυτό;»Για τον εκλογικό νόμο:«Μιλήσατε για την ενίσχυση της δημοκρατίας. Γιατί νοθεύετε την αναλογικότητα του γερμανικού μοντέλου; Το γερμανικό μοντέλο προβλέπει πλήρη αντιστοιχία ψήφων και εδρών. Εσείς λέτε μπόνους 40 έδρες, σύμφωνα με τις διαρροές και είσαστε έτοιμοι, κλείνοντας το μάτι προς τη Ν.Δ,, να πάτε και στις 50 έδρες μπόνους. Τί σχέση έχει αυτό με την συνταγματική επιταγή περί ισότητας της ψήφου όλων των πολιτών και ακόμη με δεδομένο τον αρχηγικό χαρακτήρα των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, γιατί οι μισοί βουλευτές να είναι διορισμένοι από τους αρχηγούς στις περιφέρειες με λίστα και όχι εκλεγμένοι από τους πολίτες;»Για την διάκριση εκκλησίας κράτους και υπουργείο περιβάλλοντος:«Υπάρχει μια δέσμη προτάσεων για τη διάκριση των ρόλων εκκλησίας και κράτους που είναι δυνατόν να εφαρμοστεί άμεσα και με το υπάρχουν Σύνταγμα. Η γνωστή δέσμη προτάσεων Αλιβιζάτου. Ο Πρωθυπουργός δεν είπε λέξη γι’ αυτά τα θέματα. Τί θα κάνετε; Περιμένω από την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων να μας πει στην ομιλία της.Τί θα κάνετε με τα καρτέλ που ροκανίζουν και το λαϊκό εισόδημα και την ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών;Τί θα κάνετε με την αδειοδότηση των καναλιών;Καταλήγοντας μια λέξη για τη νέα Υπουργό Περιβάλλοντος. Είναι θετικό βήμα η δημιουργία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, το ζητούσαμε εδώ και χρόνια. Περιμένουμε όταν αποσαφηνιστούν επιτέλους οι αρμοδιότητες του Υπουργείου να είναι κι ένα ισχυρό Υπουργείο Περιβάλλοντος.Ακούσαμε σήμερα θετικές εξαγγελίες. Το ζητούμενο είναι να γίνουν πράξη. Σ’ αυτή την προσπάθεια και θα σας ελέγχουμε και θα σας πιέζουμε».

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

ΣΥΡΙΖΑ - «μαϊμού»

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
Ενα ποσοστό του 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε επιτυχία στις πρόσφατες εκλογές.
Το 4,7% που πήρε ο ίδιος πολιτικός οργανισμός στις ευρωεκλογές χαρακτηρίστηκε ταπεινωτική ήττα. Η έκφραση αυτή ανήκει στον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς, τον Λεωνίδα Κύρκο. Υποκλίνομαι μπροστά στον Λεωνίδα, «και το αίμα του φιλώ», αν μου επιτρέπει ο Διονύσης Σαββόπουλος να χρησιμοποιήσω τον στίχο του (και δεν ξέρω τι θα κάνει η ΑΕΠΙ με τα δικαιώματα). Αλλά από κει και πέρα έχω δικαίωμα σε μια προσωπική γνώμη. Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν ο ιδρυτής ενός αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ και σε όλη την πολιτική του διαδρομή μετά το '74 δεν είχε άλλο πολιτικό προσανατολισμό από το να κολλήσει αυτό το αποτυχημένο «ΠΑΣΟΚ» στο πραγματικό ΠΑΣΟΚ, που κατάφερε να γίνει κόμμα εξουσίας.
Μπορεί να μοιάζουν σκληρές αυτές οι φράσεις, αλλά για μας τους αριστερούς πολίτες, το πρόταγμα είναι η ελευθερία του λόγου. Και βρεθήκαμε σε μηχανισμούς και οργανώσεις που το μόνο που μισούσαν ήταν αυτήν ακριβώς την ελευθερία του λόγου. Σε αυτούς τους μηχανισμούς, οι πιο ασήμαντοι άνθρωποι, που δεν είχαν κάνει τίποτα στη ζωή τους, με την τακτική του καρκίνου, διέβρωναν έναν υγιή και ρομαντικό θα έλεγα οργανισμό, που τον είχαν δημιουργήσει άλλοι. Τα παραδείγματα από την ιστορία είναι πολλά, αλλά το πιο εκπληκτικό από όλα είναι ότι αυτό το σενάριο επαναλαμβάνεται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές τα πήγε καλά. Εχασε μόνο έναν από τους δεκατέσσερις βουλευτές και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα κάνουν μια καλή κοινοβουλευτική δουλειά. Και παράλληλα οι του ΣΥΝ θα κάνουν και την καριέρα τους, περιμένοντας τη σύνταξή τους και ενδιαμέσως να παίζουν σε κάποιο τηλεοπτικό παραθυράκι, προβάλλοντας την καράφλα τους, μια και άλλη αξία δεν είχαν. Αυτό δεν ισχύει για όλους. Κάποιους αγάπησα και εμπιστεύθηκα. Και ο κόσμος της Αριστεράς πού είναι; Είναι διάχυτος σε όλη την κοινωνία που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί και ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί. Και αυτό είναι το επόμενο στοίχημα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ - «μαϊμού».
Και αυτό να το εξηγήσουμε. Εκτός από τον Μουλόπουλο που δεν εκλέχθηκε, αλλά ήρθε μπόνους, οι υπόλοιποι δώδεκα είναι ΣΥΝ. Υπάρχουν βέβαια και οι ανεξάρτητοι. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει φανεί αυτή τους η ιδιότητα. Εχουν βολευτεί στο κυρίαρχο ρεύμα και δεν έχουν σκοπό να χαλάσουν την καλή τους πορεία. Αρα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν «τραβεστί» ΣΥΝ στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ. Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας.
Εντούτοις, έχω μια αισιοδοξία για την Αριστερά. Για ποιο λόγο; Δεν δημιουργείται από μας. Τη δημιουργεί η ίδια η κοινωνία και μεις στρατευόμαστε σε αυτήν. Ερχόμαστε και παρερχόμαστε. Αλλά η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Σε όλο τον πλανήτη και σε όλη την ιστορία της. Φτάνει μονάχα να καταλάβουμε πως ο Βάγκνερ ήταν ένα παιδί των οδοφραγμάτων και ίσως κάποιος δικός μας μουσικός μπορεί να ήταν το Δεκέμβρη στους δρόμους.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Ν.Ε ΧΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Έφυγε επί τέλους η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης , όμως οι συνέπειες της πολιτικής είναι εδώ .
Αισίως το αεροπορικό εισιτήριο για την Αθήνα μετ επιστροφής πέταξε στα 320 ΕΥΡΩ .
Μια ολόκληρη σύνταξη, ένα επίδομα ανεργίας για ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα.
Και όμως η δικομματική εκποίηση της Ο.Α παρουσιάστηκε ως ωφέλιμη μεταρρύθμιση για την κοινωνία .
Ο περίφημος ανταγωνισμός που θα έριχνε τις τιμές πήγε περίπατο, όπως ακριβώς και στις θαλάσσιες μεταφορές ,με τα απλησίαστα ναύλα.
Οι πολίτες της Χίου ,όπως και των άλλων νησιών είναι δέσμιοι των συμφερόντων μιας φούχτας εταιριών μεταφοράς, με το κράτος στην καλλίτερη περίπτωση θεατή αν όχι συνεργό και διαχρονικά συνυπεύθυνο.
Επί τέλους ποτέ θα ελεγχθούν οι όποιες εταιρίες για τις αυθαίρετες αυξήσεις και την γενικότερη τιμολογιακή πολιτική,
Αυτή η πολιτική ασυλία που παρέχεται , πέρα από το χαράτσι στους μόνιμους κατοίκους ( διόδια Αιγαίου),καθιστά τα νησιά μας απρόσιτα και ασύμφορα σε περίοδο που τα πάντα υπολογίζονται.
Ζητούμε λοιπόν να σταματήσει αυτός ο τζόγος και το χρηματιστήριο με τις τιμές των εισιτηρίων ,το κράτος επιτέλους να πάψει να αποποιείται των ευθυνών του και να αναλάβει δράσεις για την προστασία του πολίτη τουλάχιστον στα βασικό δικαίωμα της μετακίνησης του, από και προς το νησί μας.

ΧΙΟΣ 11-10-2009

Το γραφείο τύπου

Εκλογές στη Χίο. Τι είχες Γιάννη…

Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα πολίτες- από όσους τουλάχιστον ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές στη Χίο- επέλεξαν τα κόμματα του δικομματισμού. Με το αποτέλεσμα αυτό σε συνδυασμό με την πρασινογάλαζη κυριαρχία στην τοπική αυτοδιοίκηση διασφαλίζεται απόλυτα για το Νομό μας η αδιάλειπτη συνέχεια στη ρότα μιας καθημερινότητας για την οποία κανένας μας δεν πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος.
Η πολλά υποσχόμενη εναλλαγή προσώπων συμβάλει ενδεχομένως στην αισθητική αναβάθμιση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης των κομμάτων εξουσίας, αφήνει όμως αναλλοίωτη την ουσία της πολιτικής τους που παραμένει σταθερά σε αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.
Πρακτικά για το Νομό μας αυτό σημαίνει διαιώνιση των πληγών που ταλανίζουν τους πολίτες, περιστέλλουν τα κοινωνικά δικαιώματα, καταστρέφουν το περιβάλλον και υπονομεύουν τον πολιτιστικό μας πλούτο.
Το πελατειακό σύστημα διακυβέρνησης πανίσχυρο θα συνεχίσει να συνθλίβει τις συνειδήσεις των νέων, με την ανεργία σε εφιαλτικές διαστάσεις να σκιάζει τα όνειρά τους και η επισφάλεια των ελαστικών μορφών απασχόλησης να υπονομεύει το μέλλον τους.
Η ποιότητα ζωής των πολιτών σε σταθερή πορεία υποβάθμισης με την πόλη της Χίου εγκαταλελειμμένη στα προβλήματά της και τα χωριά έρημα εγκαταλελειμμένα από τους κατοίκους τους.
Τα σκουπίδια ανεξέλεγκτα θα μολεύουν το περιβάλλον, το ακατάλληλο νερό θα μολύνει ανθρώπους και γεωργικά προϊόντα, η γη θα συνεχίζει να σφραγίζεται και να οικοπεδοποιείται άναρχα, ο Κάμπος μαραμένος θα πεθαίνει και το Κάστρο αβοήθητο θα βουλιάζει μαζί με την υπόλοιπη πολιτιστική μας κληρονομιά.
Οι βουλευτικές εκλογές τελείωσαν μα η ζωή στον τόπο μας συνεχίζεται και η καθημερινότητα πιέζει. Οι κοινωνικές ανάγκες εξελίσσονται και απαιτούν λύσεις.
Οι μονόδρομοι των κομμάτων εξουσίας αποδείχτηκαν αδιέξοδοι και στη Χίο.
Η πολιτική και κοινωνική αριστερά έχει το λόγο παρά τα προβλήματα και τις δικές της αυταπόδεικτες αδυναμίες.
Στους ενωτικούς αγώνες με τα κινήματα των πολιτών η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο κόντρα στην παθητικότητα και την αποστράτευση που καλλιεργεί το σύστημα.
Να τελειώνουμε οριστικά με το τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα.
Να αλλάξει επιτέλους κάτι με τις εκλογές και στη Χίο.

Αλέκος Γαϊτάνος
Επικεφαλής του Νομαρχιακού Συνδυασμού Χίου «Ενωτική Αριστερή Κίνηση». (Ε.Α.Κ)

Εξετάζει η Κομισιόν την σύμβαση ελληνικού δημοσίου-Cosco για το λιμάνι του Πειραιά

Απάντηση του Επιτρόπου Ταγιάνι στον ευρωβουλευτή Ν.Χουντή
Ενώ συνεχίζεται για όγδοη μέρα η απεργία των λιμενεργατών στο λιμάνι του Πειραιά η Κομισιόν απαντώντας στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν.Χουντή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο η σύμβαση Cosco – ελληνικού δημοσίου για την παραχώρηση του δεύτερου προβλήτα του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων του (ΣΕΜΠΟ) Πειραιά να είναι αντίθετη με το κοινοτικό δίκαιο.
Ο Έλληνας ευρωβουλευτής στην ερώτησή του, αναφερόταν στις φοροελαφρύνσεις, που περιλαμβάνονται στην σύμβαση παραχώρησης και ζητούσε από την Επιτροπή να εξετάσει αν έρχονται σε αντίθεση με το κοινοτικό δίκαιο. Οι φοροελαφρύνσεις, στις οποίες αναφερόταν η ερώτηση είναι μεταξύ άλλων:
• η απαλλαγή της Cosco από τον φόρο εισοδήματος επί των δεδουλευμένων τόκων, ουσιαστικά, για ακαθόριστο χρονικό διάστημα
• οι χαριστικές προβλέψεις επιστροφής φόρου από εκπτώσεις του ΦΠΑ ενώ σε περίπτωση καθυστέρησης απόδοσης από το δημόσιο της επιστροφής, αυτό θα οφείλει τόκο υπερημερίας
• ότι οι ενδεχόμενες συσσωρευμένες ζημίες της Cosco, θα μπορούν να μεταφέρονται προς συμψηφισμό με φορολογητέα κέρδη επομένων χρήσεων, χωρίς χρονικό περιορισμό, κατά παράβαση των κοινών φορολογικών διατάξεων
• ότι παρέχεται στην Cosco με βάση το ν.δ. 2687/1953 (ΦΕΚ Α' 317) η «εξαιρετική προστασία κεφαλαίων εξωτερικού», η οποία είναι πλήρως ασύμβατη με το κοινοτικό δίκαιο.
Ο Επίτροπος για τις μεταφορές στην απάντησή του, τονίζει ότι: «το ερώτημα κατά πόσον οι πιθανές φοροελαφρύνσεις που παραχωρούνται στον ανάδοχο (Cosco) περιλαμβάνουν στοιχεία κρατικής ενίσχυσης και, στην περίπτωση αυτή, κατά πόσον τέτοια στοιχεία συνάδουν με την κοινή αγορά, δεν έχει εξετασθεί …. η Επιτροπή θα ζητήσει από τις ελληνικές αρχές περαιτέρω πληροφορίες, προκειμένου να είναι σε θέση να εκτιμήσει κατά πόσον οι διατάξεις σχετικά με τη φορολόγηση, τις οποίες περιέχει η σύμβαση παραχώρησης με τον ανάδοχο, συμβιβάζονται με τους κοινοτικούς κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις. Εάν η Επιτροπή διαπιστώσει ότι οι εν λόγω διατάξεις ενδεχομένως συνεπάγονται πιθανή ασύμβατη κρατική ενίσχυση που χορηγείται στον ανάδοχο, θα διευρύνει το πεδίο της επίσημης διαδικασίας έρευνας, αποσκοπώντας να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτά.”
To Γραφείο Τύπου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η Κεντρική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ σε σημερινή συνεδρίασή της συζήτησε τα αποτελέσματα των Εθνικών εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, ζητήματα λειτουργίας της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, θέματα προοπτικής του ΣΥΡΙΖΑ και σημειώνει τα ακόλουθα:

1. Η Γραμματεία, θέλει πρώτ’ απ’ όλα να ευχαριστήσει θερμά τον κόσμο της Αριστεράς για την στήριξη που έδωσε με την ψήφο του στο ενωτικό εγχείρημα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Το αποτέλεσμα των εκλογών κρίνεται ιδιαίτερα θετικό για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ενωτική προοπτική του, δεδομένων των δύσκολων συνθηκών, μέσα στις οποίες δόθηκε αυτή η μάχη.

Κύριο χαρακτηριστικό των εκλογών, η συντριβή της Νέας Δημοκρατίας, η οποία δεν αποτελεί ήττα προσώπων, αλλά συντριβή της αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής της.

Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε, κυρίως, όχι από την πειστικότητα του πολιτικού του σχεδίου, αλλά από τη συντριβή της πολιτικής της Ν.Δ., γεγονός που υπογραμμίζει ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης θα κριθεί από το περιεχόμενό της, χωρίς αυταπάτες και φρούδες ελπίδες. Πολύ γρήγορα θα βρεθεί μπροστά σε έντονα προβλήματα.

Η αντι-ενωτική πολιτική του ΚΚΕ, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, φθάνει στα όριά της, κάτι που πρέπει να συνειδητοποιήσει η ηγεσία του, σε όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, που πλήττονται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Ο ΛΑΟΣ δεν κατάφερε να καρπωθεί μεγάλο μέρος από την κατάρρευση της Ν.Δ., ωστόσο φαίνεται να εδραιώνεται στο πολιτικό σκηνικό, ως μια δύναμη της ακραίας λαϊκιστικής δεξιάς, με τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Οι Οικολόγοι – Πράσινοι, παρότι έμειναν εκτός Βουλής είχαν μια αξιοσημείωτη εκλογική απήχηση. Παραμένει για μας ανοικτό το ζήτημα της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.

2. Η πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, καθορίζεται από την απόκρουση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, το μέτωπο στον δικομματισμό και την προώθηση της ενωτικής προοπτικής μέσα στην Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει την εκλογική του δύναμη για να κάνει πιο αποτελεσματική την πολιτική του στήριξη στους κοινωνικούς αγώνες, αλλά και για την άσκηση μιας ουσιαστικής και Αριστερής αντιπολίτευσης εντός και εκτός Βουλής, με εναλλακτικές προτάσεις, ενταγμένες στο συνολικό πρόγραμμα του.

Η ισχυρή παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη Βουλή από θέση αριστερής αντιπολίτευσης διεκδικεί όχι μόνο αποδυνάμωση της δικομματικής εναλλαγής και αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, αλλά κυρίως ενίσχυση της Αριστεράς που αντιστέκεται, διεκδικεί και καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις, με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας και των εργαζομένων, την ενεργητική προστασία του περιβάλλοντος, τη δημιουργία μιας κοινωνίας ελεύθερων και ίσων πολιτών και την υπεράσπιση της δημοκρατίας.



3. Η Γραμματεία αποφάσισε, ομόφωνα, να εισηγηθεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, την εκλογή του σ. Αλέξη Τσίπρα, στη θέση του Προέδρου της Κ.Ο.

4. Τέλος η Γραμματεία, αποφάσισε την σύγκληση της Οργανωτικής Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης στο τέλος του Νοέμβρη 2009, με θέμα την πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Γράφει ο Γρηγόρης Ψαριανός

Κάποιος φίλος μας αριστερός έγραψε κάπου ότι το σκορ στην κοινοβουλευτική ομάδα των 13 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι 8-5 υπέρ των αριστερών. Που σημαίνει ότι οι 5 μάλλον είναι δεξιοί. Τι ανήκεστος βλάβη!
Υπάρχουν αριστεροί ανάμεσά μας που σκέφτονται έτσι; Νόμιζα ότι μόνο στο ΚΚΕ και στις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες αριστερούτσικων υπήρχαν. Τι ανοησία! Κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει βλακόμετρο, ποιος ανακάλυψε και χειρίζεται το αριστερόμετρο;

Επίσης, διαβάζουμε στις εφημερίδες για προσκείμενους στο Ρεύμα, για προσκείμενους στους Ανανεωτικούς, για ανένταχτους και υπερτασικούς. Και όσο διαβάζεις τέτοια, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να γίνεις υπερτασικός με την ιατρική έννοια του όρου. Η καλή εφημερίδα «Τα Νέα» π.χ. είχε κι αυτή σκορ …5-5-3.


Αγαπητοί μου αριστεροί και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, δεν υπάρχουν σκορ εδώ. Δεν έχουμε γκολ, οφσάιντ, τρίποντα, βολές και καρφώματα. Δεν πρόκειται για ματς ή για κατς. Ούτε κάποιο παράξενο σπορ παίζεται εδώ, όπως σκουός, χόκεϋ με ελέφαντες ή μπάντμιντον. Και οι συσχετισμοί των αριστερών δυνάμεων και στη νέα Κ.Ο., αν θέλουν να ξέρουν μερικοί-μερικοί, είναι 13-0, όπου μηδέν είναι αυτοί που δεν χρειάζονται και δεκατρείς αυτοί που θα τραβήξουν κουπί ως ίσως η μόνη πραγματική πάλι αντιπολίτευση στις δεξιές διαχειριστικές λογικές της νέας κυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών. Και θα πιέζουν και θα αγωνίζονται για τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν και θα τις στηρίζουν, αν και εφόσον γίνονται.


Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι και συνοδοιπόροι, θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους αριστερούς που στήριξαν σε αυτή την πολύ δύσκολη στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον ΣΥΝ, από συνιστώσες ή είναι ανένταχτοι. Θα ήθελα να ξαναπώ ότι η μεγάλη δημοκρατική και ελεύθερη Αριστερά θα μπορούσε να μετράει ήδη διψήφια εκλογικά αποτελέσματα, αν δεν υπήρχαν διάφορες εμμονές, ιδεοληψίες, ιδεολογικές καθαρότητες και μονάδες μέτρησης αριστεροσύνης.


Η μεγάλη ελεύθερη δημοκρατική Αριστερά δεν γίνεται με άθροισμα ομάδων, ομαδούλων, γκρουπούσκουλων και με συγκολλήσεις και συμφωνίες ηγετικών στελεχίσκων που δεν έχουν εκλεγεί από πουθενά. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά έχει πολύ δρόμο ακόμα. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν πρωτίστως πολιτικές και δευτερευόντως πρόσωπα. Αν υπάρχουν συνιστώσες με μηδενική επιρροή στο λαό και στα κινήματα και με κανέναν εκλεγμένο εκπρόσωπο, να το κοιτάξουν. Είναι δικό τους πρόβλημα. Και να μην κατηγορούν το "λαό" ότι ψηφίζει λάθος. Αυτοί είναι, αυτά έχουν.

Το 4,6% των αριστερών που μας ψήφισε είναι σκληρό καρύδι, φάνηκε πιο σοφό από τις ηγεσίες μας και δείχνει το δρόμο. Είναι ο αποφασισμένος σκληρός πυρήνας για τη μεγάλη Αριστερά. Ας μην το απογοητεύσουμε με τον ιδρυματισμό μας και ας μην το μολύνουμε με τις ενδοαριστερές μας λοιμώξεις.

Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαζικός χώρος για στρατολόγηση οπαδών, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομαδούλες που περιμένουν απλώς τις επιχορηγήσεις από το αστικό κράτος για να το γκρεμίσουν, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΝ είναι κάτι σαν ΚΚΕ β΄, παραλλαγή εκ Περισσού, ή σταλινοδογματικό εργαστήριο, κάνουν λάθος.

Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι είμαστε παράρτημα ή δεκανίκι του πανελλήνιου σοκ ή ευρωλιγούρηδες έτοιμοι να γλείψουμε το κοκαλάκι της σοσιαλδημοκρατίας, κάνουν λάθος. Το μόνο που κάνουν σωστά όλοι αυτοί είναι να δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές και χάσματα. Ας το καταλάβουν πριν γίνουν εντελώς γραφικοί και ας το καταλάβουμε και όλοι εμείς πριν πέσουμε στη μαύρη τρύπα της ανυπαρξίας. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους που με ψήφισαν, όπου κι αν ανήκουν. Venceremos! No pasaran!

Το μέλλον είναι Αριστερά.

Γρηγόρης Ψαριανός

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας, που δεν ανήκει σε καμία συνιστώσα και σε καμία τάση.

(προγραμμένος και κατασυκοφαντούμενος, όχι μόνο από χρυσαυγίτες και ακροδεξιούς, αλλά και από συντρόφους μας της "αντισυστημικής" και "αντικαπιταλιστικής" Αριστεράς, οι οποίοι σε δεκάδες άθλια blog και site διασπείρουν χυδαιότατες και φτηνιάρικες φήμες ότι είμαι ιδιοκτήτης Ferrari, ότι έχω καταθέσεις στην Ελβετία, ότι είμαι ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, ότι είμαι αριστοκράτης των Β.Π., ότι μένω στου Παπάγου (!), ότι έχω βίλα -όχι όπως το εννοούν οι Κύπριοι-, ότι είμαι εκπρόσωπος του αριστερού lifestyle, ένας άσχετος με την Αριστερά ραδιοφωνατζής, ένας κατά λάθος και από σπόντα βουλευτής -το έχουν πει και νεολαίοι του ΣΥΝ αυτό...-, ότι είμαι σεξιστής, αντιδραστικός, ότι παρενοχλώ σεξουαλικά συντρόφισσες-συνεργάτιδες στη Βουλή και ότι είμαι ενδεχομένως πράκτορας ξένων δυνάμεων, χαφιές της ασφάλειας, μίσθαρνο όργανο των ΜΜΕ, λακές της αστικής τάξης και άλλα τέτοια ωραία.)

Υ.Γ Με την ευκαιρία θα ήθελα όλους να μας παρακαλέσω να γελάμε περισσότερο, να αποκτήσουμε πιο τρυφερή σχέση με το χιούμορ και να απαλλαγούμε από τη σκυθρωπή σοβαροφάνεια και την πεποίθηση ότι κάθε ένας μας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας. Η αγέλαστη Αριστερά δεν πάει πουθενά, δεν έχει έμπνευση, προοπτική και μέλλον, όπως έλεγε ο αγαπημένος μας Μέντης Μποσταντζόγλου (ο Μποστ), που μάλλον δεν γνωρίζουν κάποιοι αγέλαστοι νεοαριστεροί. Επίσης, να υπενθυμίσω ότι ο Λένιν γέλαγε από το πρωί έως το βράδυ, σε αντίθεση με κάτι αριστερούς μουρτζούφληδες και η Ρόζα Λούξενμπουργκ και η Πασιονάρια δεν έμοιαζαν καθόλου με κάποιες σκυθρωπές δικές μας μεγαλοκοπέλες.

-Αν το κείμενο το διαβάσουν και από το ΚΚΕ, καλό θα τους κάνει

Ανανεωμένη και δυναμική η νέα Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ έδειξαν με την ψήφο τους την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσουμε, εκλέγοντας με πολιτικά κριτήρια αυτούς που θα τους αντιπροσωπεύσουν στο κοινοβούλιο.
Από τα έδρανα λείπουν φυσικά κάποια ονόματα, όπως των συντρόφων Παπαγιαννάκη, Αλαβάνου, Δραγασάκη, Φιλίνη και μερικών ακόμα.
Αλλά νομίζω ότι η κοινοβουλευτική μας ομάδα είναι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ
Ο Αλ. Τσίπρας και άλλοι 4 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγονται για πρώτη φορά στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Η ανανεωμένη Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελείται από 13 βουλευτές, έχει πανελλαδική διάρθρωση, ανταποκρίνεται δηλαδή στην ομοιογενή γεωγραφικά εξάπλωση του σχήματος.
Αναλυτικά εκλέγονται:
Α' Αθήνας, Αλέξης Τσίπρας
Β' Αθήνας, Φώτης Κουβέλης ,Δημήτρης Παπαδημούλης, Γρηγόρης Ψαριανός
Ν. Αττικής Θανάσης Λεβέντης
Α' Πειραιά Θοδωρής Δρίτσας
Β' Πειραιά Παναγιώτης Λαφαζάνης
Α' Θεσσαλονίκης Τάσος Κουράκης
Β' Θεσσαλονίκης Λίτσα Αμμανατίδου- Πασχαλίδου
Ν. Αχαΐας Νίκος Τσούκαλης
Ν. Ηρακλείου Κρήτης Μιχάλης Κριτσωτάκης
Ν. Λάρισας Ηρώ Διώτη
Επικρατείας Βασίλης Μουλόπουλος

Τηλεφώνημα Χριστόφια στον Τσίπρα

Ένα σημαντικό τηλεφώνημα δέχτηκε χθες ο Αλέξης Τσίπρας. Ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος θέλησε να τον συγχαρεί προσωπικά για το επιτυχημένο εκλογικό αποτέλεσμα. "Ήταν πολύ σημαντική η προσπάθεια που κάνατε", του είπε, χαιρετίζοντας και τη δική του προεκλογική παρουσία. Ο Δ. Χριστόφιας ζήτησε από τον Αλ. Τσίπρα "να μεταφέρει σε όλους τους συντρόφους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ τις δικές του ευχές, αλλά και του ΑΚΕΛ". Οι δύο άνδρες συνομίλησαν και για τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό και συμφώνησαν ότι θα πρέπει να τα πουν διά ζώσης.

ΑΠΟ ΤΟΝ Α.ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΗ

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ !

Τριπλάσια σε μέγεθος από αυτή των ευρωεκλογών ήταν η χθεσινή προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στη ΧΙΟ

ΤΟ ΠΑΜΕ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕ !

Χθες ήταν η πρώτη μέρα, τύποις, της εγκατάστασης της Cosco Pacific Ltd στο λιμάνι του Πειραιά, στην προβλήτα ΙΙ. Η αντίδραση των εργαζομένων του ΟΛΠ ήταν ηχηρή με την καθολική συμμετοχή τους στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Εκατοντάδες εργαζόμενοι ήταν συγκεντρωμένοι στην είσοδο και στο κτίριο του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων, στο κέντρο μηχανοργάνωσης του ΟΛΠ και στα γραφεία της εταιρείας.

Το ΚΚΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ?

Η συντρόφισσα Αλέκα στη δεξίωση για τη πώληση του λιμανιού στη Κινέζικη Cosco Pacific Ltd

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ο Ριζοσπάστης ανακάλυψε τώρα νέα ορολογία οπού τον συμφέρει γράφει σωματείο και όπου δεν τον συμφέρει πλειοψηφία του σωματείου.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1/10/2009 ΣΕΛ 3
ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΝΙΚΑΙΑΣ
Ανακοίνωση - λίβελος για τη δημοτική αρχή και το ΚΚΕ

Η απάντηση του σωματείου εργαζομένων του Δήμου Νίκαιας

Αποστομωτική απάντηση στην γ.γ. του ΚΚΕ Αλ.Παπαρήγα, δίνουν οι εργαζόμενοι του Δήμου Νίκαιας σχετικά με τη μονιμοποίηση των 220 εργαζομένων οι οποίοι απολύθηκαν το 2003 από τον δήμαρχο του ΚΚΕ Στ. Μπενετάτο, ως "τεμπέληδες και χούλιγκαν" και κατάφεραν να επαναπροσληφθούν πανηγυρικά όλοι το 2007 μετά από προσφυγή και απόφαση του ΑΣΕΠ. Ακόμα περιγράφουν τα... έργα και τις ημέρες της διοίκησης Μπενετάτου, την "απαράδεκτη πολιτική των ομαδικών απολύσεων, του εκφοβισμού και της τρομοκράτησης των εργαζομένων" τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας ότι σήμερα οι εργαζόμενοι "παραμένουν απλήρωτοι, μετατίθενται και περικόπτονται τα μεροκάματά τους"!

Απαντώντας στην επίθεση του ΚΚΕ και της γ.γ. Αλ. Παπαρήγα κατά του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή την μονιμοποίηση των εργαζομένων στον Δήμο Νίκαιας, το Σωματείο Εργαζομένων κάνει λόγο για "κατάφορη διαστρέβλωση της πραγματικότητας από την πλευρά της κ. Παπαρήγα".

Παραθέτοντας αυτούσια τα γεγονότα, "επειδή είμαστε οι μόνοι που βιώσαμε την πολιτική του ΚΚΕ στο ζήτημα των συμβασιούχων σας παραθέτουμε τα στοιχεία και την μοναδική αλήθεια στον Δήμο της Νίκαιας", το Σωματείο σημειώνει:

*Το 2003 με την ανάληψη των καθηκόντων της η προσκείμενη στο ΚΚΕ διοίκηση της Δημοκρατικής Ενότητας απέλυσε τους 220 συμβασιούχους του Δήμου (παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις της για στήριξη των εργαζομένων).

*Ο Σύλλογος των εργαζομένων αμέσως προσέφυγε στην Δικαιοσύνη κερδίζοντας τα ασφαλιστικά μέτρα κατά του Δήμου και πέτυχε την άμεση επαναπρόσληψή τους .

*Η διοίκηση του Δήμου μπροστά σε αυτήν την εξέλιξη προσέλαβε ειδικό εργατολόγο και προσπάθησε με όλα της τα μέσα να αναιρέσει αυτή την απόφαση που δικαίωνε τους συναδέλφους μας. Χαρακτηριστικές ήταν οι καταθέσεις των αντιδημάρχων και μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ κ. Αγγελινιάδη και κ. Στρίγκου, ότι δεν τους χρειάζεται ο Δήμος τους εργαζομένους κατηγορώντας τους ως τεμπέληδες (!!!) και πρέπει να αποχωρήσουν από τις τάξεις του!!! Η προκλητική σιωπή της κ . Παπαρήγα και της κομματικής γραφειοκρατίας του Περισσού ήταν μνημειώδης….

*Εμείς με τη σειρά μας προσφύγαμε στο ΑΣΕΠ και απαιτήσαμε την δικαίωση των εργαζομένων, όπως και το επιτύχαμε πανηγυρικά το 2007. Σε αυτά τα 4 δύσκολα χρόνια είχαμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία της διοίκησης, τις διώξεις κατά εργαζομένων και εκλεγμένων συνδικαλιστών, τις παράνομες περικοπές των ημερομισθίων μας σε νόμιμες επισχέσεις εργασίας. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε όλο τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ που προπαγάνδιζε δεξιά και αριστερά ότι οι εργαζόμενοι είναι σκοτεινοί μηχανισμοί, τραμπούκοι και χουλιγκάνοι (επίσημη ανακοίνωση του Δήμου Νίκαιας και της αχτίδας Κοκκινιάς-κορυδαλλού)!!!

*Η αλήθεια είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ! Οι εργαζόμενοι μονιμοποιήθηκαν με τους αγώνες κατά της κυβέρνησης (απεργιακές κινητοποιήσεις ΠΟΕ-ΟΤΑ) και των κινητοποιήσεων κατά της αντιδραστικής διοίκησης του Δήμου Νίκαιας. Ο κ. Μπενετάτος αναγκάστηκε να υποστηρίξει τους εργαζόμενους κάτω από το βάρος των απεργιακών κινητοποιήσεων (απεργίες κατά του Δήμου Νίκαιας από την ομοσπονδία μας την ΠΟΕ-ΟΤΑ ), από τις επισχέσεις εργασίας και τις καταλήψεις εργασιακών χώρων (Δημαρχείο, γκαράζ).

Η καθολική αποδοκιμασία οδήγησε τον κ. Μπενετάτο να θυμηθεί τις «αριστερές» του ρίζες και να στηρίξει τους εργαζόμενους. Οι συνάδελφοί μας μονιμοποιήθηκαν μέσω του ΑΣΕΠ. Αν η κ. Παπαρήγα ξέρει άλλο τρόπο ή έχει άλλη γνώμη, να μας την καταθέσει για να βοηθήσουμε και άλλους εργαζόμενους σε άλλους Δήμους. Ποια πρακτική εκτός ΑΣΕΠ ακολούθησε; Αν δεν τοποθετηθεί δημόσια, τότε κινδυνολογεί με αοριστίες, και χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους για άλλη μια φορά για τις κομματικές της επιδιώξεις…

Τι απαντάτε, κ. Παπαρήγα;

Οι εργαζόμενοι καλούν το ΚΚΕ και την Αλ. Παπαρήγα να πάρουν θέση:

*Για τις μισθώσεις έργου που υπάρχουν σήμερα στα νομικά πρόσωπα του Δήμου Νίκαιας.

*Για τους επί μήνες απλήρωτους εργαζόμενους.

*Για τις διώξεις κατά των εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων.

*Για τις πολιτικές μεταθέσεις που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι.

*Για τις παράνομες περικοπές των μεροκάματων των νομίμων επισχέσεων εργασίας.

*Για την καταστρατήγηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών στον Δήμο Νίκαιας.

*Για τις δεκάδες αναφορές κατά των εργαζομένων από μέλη της διοίκησης με παράλληλη περικοπή των μεροκάματων.

*Για την ενοικίαση εργαζομένων από την ΔΕΠΑΚ του Δήμου Κορυδαλλού στον Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου.

Το ΚΚΕ υπέρ της μερικής απασχόλησης;
Πρόσληψη πέντε εργαζομένων στον δήμο με πρόγραμμα μερικής απασχόλησης αποφάσισε η δημοτική αρχή της Αγιάσου, στη Λέσβο, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφούσας παράταξης (ΚΚΕ) και την υπογραφή του δημάρχου, Χρυσάνθου Χατζηπαναγιώτη, επίσης στελέχους του ΚΚΕ. Και αυτό, την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ υπερασπίζεται με σθένος ότι τάχθηκε με συνέπεια κατά αυτών των μορφών απασχόλησης, όπως τα stages, ενώ ταυτόχρονα διατείνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που τις εφαρμόζει σε δήμους.
Ήταν στις 30 Νοεμβρίου του 2006, όταν συνήλθε σε τακτική συνεδρίαση το Δημοτικό Συμβούλιο Αγιάσου, καθώς είχαν συμπληρωθεί 18 μήνες απασχόλησης πέντε εργαζομένων, που είχαν προσληφθεί από τον δήμο το 2005, βάσει του Ν. 3250/2004, “Μερική απασχόληση στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ και στα ΝΠΔΔ”, δηλαδή τα γνωστά προγράμματα stage, για να στελεχώσουν κοινωνικούς τομείς του δήμου.
Έτσι, προτάθηκε και υπερψηφίσθηκε η πρόσληψη πέντε νέων εργαζομένων, πάλι σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, αφού, όπως σημειώνεται στα πρακτικά: “Είναι γεγονός ότι ο νέος αυτός θεσμός ενίσχυσε την παροχή υπηρεσιών κοινωνικού χαρακτήρα του Δήμου Αγιάσου”

Κεντρική του προεκλογική συγκέντρωση στην Πλατεία Βουνακίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ Χίου διοργανώνει, την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, στις 7.30 μ.μ, την Κεντρική του προεκλογική συγκέντρωση στην Πλατεία Βουνακίου.
Ομιλητής θα είναι ο καθηγητής Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου και υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, σ. Αλκης Ρήγος.
Θα χαιρετίσουν οι υποψήφιοι βουλευτές Χίου του ΣΥΡΙΖΑ:
Μαρίκα Ιωάννου - Φραγκάκη
Παντελής Καβύρης
Τούλα Τσαρτσάλη - Καλογερά

ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

Μήνυση για τις διαφημίσεις των κολεγίων κατέθεσε το Πανεπιστήμιο Πατρών

Ακολουθεί το κείμενο της μήνυσης:

Του Πανεπιστημίου Πατρών, ν.π.δ.δ. με έδρα την Πάτρα, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Πρύτανη αυτού Καθηγητή Σταύρο Κουμπιά

Αξιότιμε Κύριε Εισαγγελέα,

Οι Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Πατρών εκφράζοντας την αγωνία των μελών της ακαδημαϊκής μας κοινότητας για την προάσπιση και διαφύλαξη της ερευνητικής, εκπαιδευτικής αλλά και διοικητικής λειτουργίας του Δημόσιου Πανεπιστημίου, όπως κατοχυρώνεται από το άρθρο 16παρ. 5 του Συντάγματος, επιθυμούν να καταγγείλουν την συστηματική παραπλανητική προσπάθεια από μέρους ιδιωτών να εμφανίσουν στην ελληνική κοινωνία τα ιδρυθέντα από μέρους τους «κολλέγια» ως δήθεν νόμιμα λειτουργούντα ιδιωτικά κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.

Γινόμαστε θεατές μιας έντονης διαφημιστικής δραστηριότητας με σωρεία παραπλανητικών καταχωρήσεων στον ημερήσιο και όχι μόνο τύπο πανελλαδικής εμβέλειας, με προφανή στόχο τους αποφοίτους λυκείου. Σ’ αυτούς και τις οικογένειες τους εμφανίζεται παραπλανητικά και αντισυνταγματικά ότι τα ιδρυθέντα από ιδιώτες φυσικά και νομικά πρόσωπα «κολλέγια» και μη κατέχοντα ακόμη την υπό του ν. 3696/2008 προβλεπόμενη άδεια λειτουργίας ότι δήθεν νομίμως λειτουργούν ως «αναγνωρισμένα ιδιωτικά πανεπιστήμια» ενόψει της έναρξης της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς με μηνύματα όπως «…το Πανεπιστήμιο σου, το Μέλλον σου», «…ακαδημαϊκό έτος 2009-2010 προπτυχιακά προγράμματα …. μεταπτυχιακά προγράμματα» κ.λ.π.. Θεωρούμε ότι ακόμα και η χρήση του όρου «κολλέγια», πέραν αυτού του «πανεπιστημίου», είναι παραπλανητική, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν σχετικές άδειες λειτουργίας. Στόχος όλων αυτών των διαφημίσεων με αναφορές σε ποιοτικά χαρακτηριστικά των προγραμμάτων σπουδών και των απονεμομένων πτυχίων είναι η παραπλάνηση των νέων που δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν την πρόσβαση στα ελληνικά πανεπιστήμια, παρέχοντας προς ίδιο όφελος εκ προθέσεως τη ψευδή διαβεβαίωση ότι προσφέρουν δήθεν πανεπιστημιακή τυπική εκπαίδευση και εγγυώνται τίτλους εφάμιλλης ακαδημαϊκής αξίας και πανεπιστημιακές σπουδές. Επιμελώς αποσιωπάται το ισχύον νομικό καθεστώς ότι πρόκειται για αδιαβάθμητα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια τα οποία, όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν διαθέτουν ακόμη την από του νόμου προβλεπόμενη αντίστοιχη άδεια λειτουργίας. Μάλιστα, ρητώς στο Άρθρο 17 του ισχύοντος για τα κολλέγια νόμου προβλέπεται ότι «οποιαδήποτε άλλη προσθήκη, αφαίρεση ή αλλοίωση στον καθιερούμενο τίτλο απαγορεύεται. Απαγορεύεται στα Κολλέγια να χαρακτηρίζονται Πανεπιστήμιο, Σχολή, Οργανισμός, Ινστιτούτο, Ακαδημία ή να φέρουν οποιαδήποτε άλλη προσωνυμία η οποία δύναται να παραπλανήσει ως προς τις προσφερόμενες υπηρεσίες».

Ενόψει των παραπάνω και για τη διαφύλαξη της νομιμότητας και την προστασία του κύρους του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου αλλά και την προστασία των νέων και των οικογενειών τους, παρακαλούμε να διερευνήσετε τη νομιμότητα όλων αυτών διαφημιστικών καταχωρήσεων ασκώντας τα νόμιμα κατά των υπευθύνων.

Προσάγουμε και επικαλούμεθα:
1. Φωτοαντίγραφα των δημοσιευμάτων
2. Ακριβές αντίγραφο του από 14-9-2009 Πρακτικού του Πρυτανικού Συμβουλίου Πατρών το οποίο εμπεριέχει, την απόφαση για την υποβολή μηνυτήριας αναφοράς.

Μάρτυρες προτείνουμε τους:
1.Χρήστο Κίττα, Καθηγητή και Πρύτανη Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
2.Βασίλειο Αναστασόπουλο, Καθηγητή
και Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών
3.Δημήτριο Δουγένη, Καθηγητή και Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών
4.Κων/νο Ραβάνη, Καθηγητή και Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών
5.Αντώνιο Μανιτάκη, Καθηγητή του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
6.Νικόλαο Σταυρακάκη, Καθηγητή του ΕΜΠ και Πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ
7.Αβραάμ Ζεληλίδη, Καθηγητή και Κοσμήτορα Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών
8.Νικόλαο Σπύρου, Καθηγητή και Κοσμήτορα Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών
9.Γεώργιο Νικηφορίδη, Καθηγητή και Κοσμήτορα Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Πατρών
10.Χρήστο Τερέζη, Καθηγητή και Κοσμήτορα Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών

Πάτρα, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΠΡΥΤΑΝΗΣ
Καθηγητής Σταύρος Κουμπιάς

Η κυριαρχία της αγοράς και στον έλεγχο των τραπεζών

Της ΜΑΡ. ΦΡΑΓΚΑΚΗ

ΥΠΟΨ. ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑ ΧΙΟΥ

Συμμετέχει στην Πρωτοβουλία των Ευρωπαίων Οικονομολόγων για την Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική της Ευρώπης.

Από το 1985 και μετά η ολοκλήρωση του τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση προχώρησε με ταχύ ρυθμό.
Μεγάλα τμήματά του να έχουν ήδη ενοποιηθεί σημαντικά, ενώ για τα υπόλοιπα, όπως είναι η τραπεζική λιανική αγορά, καταβάλλονται ιδιαίτερες προσπάθειες. Αντίθετα, η ρύθμιση και εποπτεία του εν λόγω τομέα παραμένει μέχρι σήμερα κυρίως εθνική υπόθεση, δημιουργώντας έτσι μια ασυμμετρία.
Το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε τη δημιουργία δύο νέων οργάνων, στα οποία ανατίθεται η εποπτεία του χρηματοπιστωτικού τομέα της Ε.Ε.: του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Συστημικών Κινδύνων (ΕΣΣΚ) και του Ευρωπαϊκού Συστήματος Χρηματοπιστωτικής Εποπτείας (ΕΣΧΕ).
Ειδικότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικών Κινδύνων συγκροτείται υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και αποτελείται από τους κεντρικούς τραπεζίτες των 27 χωρών-μελών της Ε.Ε., εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΕΣΧΕ, τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της ΕΚΤ. Σημειώνεται ότι οι εποπτικές και οι οικονομικές αρχές των χωρών-μελών συμμετέχουν με την ιδιότητα του παρατηρητή, δηλαδή χωρίς δικαίωμα ψήφου. Το ΕΣΣΚ δεν διαθέτει νομική προσωπικότητα.
Οι αρμοδιότητες του ΕΣΣΚ περιλαμβάνουν τα εξής: διαχείριση πληροφοριών για τις εξελίξεις στην οικονομία και στον χρηματοπιστωτικό τομέα, εντοπισμός και ανάλυση δυνητικών απειλών κατά της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, έκδοση προειδοποιήσεων και υποβολή συστάσεων για ανάληψη μέτρων, συντονισμός με διεθνείς οργανισμούς, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Για την άσκηση πίεσης σε περίπτωση μη εφαρμογής των συστάσεών του, το ΕΣΣΚ δύναται να παραπέμψει το θέμα στο Συμβούλιο της Ε.Ε., καθώς και να δημοσιοποιήσει τις προειδοποιήσεις του. Τέλος, υποχρεούται στην υποβολή εξαμηνιαίων εκθέσεων προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Αντίθετα με το ΕΣΣΚ, το Ευρωπαϊκό Σύστημα Χρηματοπιστωτικής Εποπτείας αφορά στην αναβάθμιση τριών υφιστάμενων σε ευρωπαϊκό επίπεδο επιτροπών -σχετικά με τον τομέα των τραπεζών, των επενδυτικών εταιρειών και των ασφαλιστικών οργανισμών, αντίστοιχα- οι οποίες συστάθηκαν το 2005 και το 2006, στο πλαίσιο του «Σχεδίου Δράσης για την Ολοκλήρωση των Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών», προκειμένου να παράσχουν τεχνική στήριξη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τις επιτροπές συνθέτουν εκπρόσωποι των εποπτικών αρχών των χωρών-μελών της Ε.Ε.
Οι εν λόγω επιτροπές αποκτούν τώρα νομική προσωπικότητα και ίδιους πόρους, μετονομάζονται «Ευρωπαϊκές Εποπτικές Αρχές» (ΕΕΑ) και θα λαμβάνουν δεσμευτικές αποφάσεις στη βάση της αρχής της πλειοψηφίας, εγκαταλείποντας τη μέχρι σήμερα προϋπόθεση ομοφωνίας. Οι αρμοδιότητές τους περιλαμβάνουν την αναβάθμιση της συνοχής της εποπτείας των χωρών-μελών, την ενίσχυση της επιτήρησης των διασυνοριακών ομίλων, την εποπτεία των οργανισμών αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και την εκπόνηση ενιαίου ευρωπαϊκού «εγχειριδίου κανόνων».
Σημειώνεται ότι μέτρα τα οποία ενδέχεται να έχουν δημοσιονομικό αντίκτυπο παραμένουν εθνικού χαρακτήρα. Τέλος, οι ΕΕΑ, όπως και το ΕΣΣΚ, υποχρεούται στην υποβολή εξαμηνιαίων εκθέσεων προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Συνολικά, θεωρούμε ότι το νέο θεσμικό πλαίσιο αποτελεί πρόπλασμα ευρωπαϊκού συστήματος εποπτείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η εμβέλειά του όμως περιορίζεται από ορισμένα δομικά χαρακτηριστικά του, τα οποία απορρέουν από τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη της υπεροχής, αν όχι της κυριαρχίας, της αγοράς. Αυτά είναι:
* «Ανεξαρτησία» από την πολιτική εξουσία. Τόσο η ΕΚΤ όσο και οι κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών της Ε.Ε. λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς να λογοδοτούν στις πολιτικές αρχές των εν λόγω χωρών. Κεντρικός γνώμονας των αποφάσεων αυτών είναι η διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλό επίπεδο (2% ή λιγότερο). Η μονοσήμαντη αυτή προσήλωση οδήγησε, π.χ., την ΕΚΤ να αυξήσει το βασικό της επιτόκιο τον Ιούλιο 2007, παραμονές της χρηματοπιστωτικής κρίσης! Η συγκρότηση του ΕΣΣΚ αναβαθμίζει τον ρόλο της ΕΚΤ στην ευρωπαϊκή οικονομία. Οσο όμως η εντολή της ΕΚΤ παραμένει στενά προσδιορισμένη και η ίδια μακριά από κάθε έννοια δημοκρατικού ελέγχου, η αναβάθμιση αυτή δεν μπορεί παρά να είναι περιορισμένης εμβέλειας και άρα αποτελεσματικότητας.
* Απουσία των πολιτών από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Οι τρεις τομεακές επιτροπές, οι οποίες σήμερα συνθέτουν τις Ευρωπαϊκές Εποπτικές Αρχές, είχαν κατά τη σύστασή τους ως μέλη εκπροσώπους του ιδιωτικού τομέα. Αντίθετα, δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι άλλων κοινωνικών ομάδων, όπως είναι οι εργαζόμενοι και οι καταναλωτές. Εάν αυτό ισχύσει και για τις νέες ΕΕΑ, τότε εμφανίζεται μια σοβαρή ασυμμετρία εκπροσώπησης. Σε κάθε περίπτωση, όμως, όπως ανέδειξε η τρέχουσα κρίση, το φαινόμενο της επίδρασης του ιδιωτικού τομέα στους εποπτικούς μηχανισμούς μέσω της άσκησης πίεσης (lobbying) και του άμεσου επηρεασμού των εποπτών (regulatory capture) είναι σύνηθες.
* Συνοχή και εμπιστοσύνη μεταξύ των εποπτικών αρχών των χωρών-μελών της Ε.Ε. Η έκθεση Delarosiere, η οποία εξέτασε το πλαίσιο ρύθμισης και εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα στην Ε.Ε., επισήμανε ότι ένα από τα προβλήματα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των εκπροσώπων των εποπτικών αρχών των κρατών-μελών. Δεδομένου ότι ο τομέας αυτός έχει παραμεληθεί πλήρως μέχρι σήμερα, το γεγονός αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Εκφράζονται όμως σοβαρές επιφυλάξεις εάν και κατά πόσο η λήψη αποφάσεων με πλειοψηφία θα θεραπεύσει το συγκεκριμένο πρόβλημα.
* Κατακερματισμός πολιτικής και εποπτικών εξουσιών. Η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. χαρακτηρίζεται από τη διχοτόμηση μεταξύ της νομισματικής πολιτικής (ασκείται αποκλειστικά από την ΕΚΤ) και τη δημοσιονομική πολιτική (ασκείται από τα κράτη-μέλη στο ασφυκτικό πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας). Η σύσταση του ΕΣΣΚ δεν θεραπεύει τη διχοτόμηση αυτή, αφού ο ρόλος της ΕΚΤ δεν μεταβάλλεται ουσιαστικά. Επιπλέον, δημιουργείται ένα πλέγμα επιτροπών, ο συντονισμός των οποίων απαιτεί τη δημιουργία και άλλων επιτροπών, ομάδων εργασίας κ.λπ.! Πρόκειται δηλαδή για ένα οικοδόμημα, που από τη σύστασή του εμφανίζει δυσχέρειες αποτελεσματικής λειτουργίας!
Συνολικά, θεωρούμε ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σημαίνει την απαρχή αντιμετώπισης ενός σοβαρότατου προβλήματος του χρηματοπιστωτικού τομέα της Ε.Ε. Το γεγονός δηλαδή ότι επιδιώχθηκε η ολοκλήρωσή του, χωρίς την ταυτόχρονη λήψη μέτρων για τη διαφύλαξη της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, την οποία η ανεξέλεγκτη λειτουργία της αγοράς θέτει αναπόφευκτα σε κίνδυνο. Στο βαθμό όμως που οι ηγεσίες της Ε.Ε. παραμένουν σταθερές σε αρχές που η τρέχουσα κρίση απαξίωσε στην κοινωνική συνείδηση, οι προοπτικές επιτυχίας του εγχειρήματος εμφανίζονται περιορισμένες.

Οι συνεργασίες δεν είναι αυτοσκοπός

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΜΜΑΧΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ
Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στη ΝτόραΝταϊλιάνα, Ελευθεροτυπία, 17/09/2009

Εντός ή εκτός Κοινοβουλίου, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να αποσαφηνίσει τη λειτουργία του συμμαχικού σχήματος και του περιεχομένου της πολιτικής του, πιστεύει ο Φ. Κουβέλης.Ο υποψήφιος στη Β’ Αθήνας θεωρεί επίσης ότι για να μετακινούν οι συγκλίσεις την πολιτική ζωή από τη συντηρητική στην προοδευτική κατεύθυνση, χρειάζονται προϋποθέσεις προγραμματικού χαρακτήρα και αυτές σήμερα απουσιάζουν.Πέρασαν από 40 κύματα ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ ώσπου να βγουν στα ρηχά. Θα περάσουν και το φράγμα του 3% ώστε να μπουν στη Βουλή;«Η κοινοβουλευτική παρουσία της σύγχρονης Αριστεράς είναι αναγκαία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας, την απόκρουση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, τη διεκδίκηση διεξόδου από την ασφυκτική κατάσταση του τόπου. Οι πολίτες αναζητούν αλλαγή πολιτικής και όχι δικομματική αλλαγή. Με αυτή την επιδίωξη των πολιτών θα είμαστε παρόντες στη Βουλή. Με σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης μαζί τους, για το πρόγραμμά μας, τις θέσεις μας, τους αγώνες μας».Μη εξασφάλιση συμμετοχής στο Κοινοβούλιο εγκυμονεί κίνδυνο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και διάσπασης του ΣΥΝ;«Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι αναγκαία η αποσαφήνιση της λειτουργίας του συμμαχικού σχήματος και του περιεχομένου της πολιτικής του. Θέλουμε να διαφυλάξουμε την ενότητα του κόμματος, με επιμονή για τον ανανεωτικό του χαρακτήρα και την εναλλακτική προγραμματική πρόταση για τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας».Εντεκα αρχηγοί δεν είναι πολλοί για έναν πολιτικό σχηματισμό και δη του μεγέθους του ΣΥΡΙΖΑ;«Η απόφαση, με την οποία διαφώνησα, δεν καθορίζει συλλογική ηγεσία, αλλά συλλογική εκπροσώπηση. Στο πλαίσιο αυτής της απόφασης, έγιναν όμως ρυθμίσεις που καθιστούν αποτελεσματικότερη την παρουσία του στον προεκλογικό αγώνα».Γιατί όχι σε κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ;«Η Αριστερά οφείλει να είναι παρούσα στις εξελίξεις, όχι για να εκχωρήσει την αυτονομία της και να προσχωρήσει σ’ έναν αδιάφορο για την κοινωνία κυβερνητισμό, αλλά για να επηρεάζει αποφασιστικά, με το περιεχόμενο των προγραμματικών της θέσεων και διεκδικήσεων, την ασκούμενη πολιτική και το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας».Σε ποια περίπτωση θα καθίστατο αναγκαία η κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ;«Οι συνεργασίες δεν είναι αυτοσκοπός. Οι συγκλίσεις, για να μετακινούν την πολιτική ζωή από τη συντηρητική θέση που βρίσκεται προς ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση, χρειάζονται προϋποθέσεις προγραμματικού χαρακτήρα. Αυτές οι προϋποθέσεις απουσιάζουν σήμερα».Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο λάθος του Κ. Καραμανλή;«Την πολιτική του».Θεωρείτε πιθανή την κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. στο πρότυπο σοσιαλδημοκρατών-χριστιανοδημοκρατών Γερμανίας;«Κρατώ, προς το παρόν, τη δημόσια διατυπωμένη άρνησή τους για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν αποκλείω όμως να υπάρχουν πιέσεις ποικιλώνυμων κέντρων για μια τέτοια συνεργασία. Εκτιμώ πάντως ότι δύσκολα θα θελήσουν να καταργήσουν τις μεταξύ τους διαχωριστικές γραμμές».Εχει τις προϋποθέσεις να βγάλει τη χώρα από την οικονομική και θεσμική κρίση μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ;«Οι διακηρύξεις και τα προγράμματα κρίνονται και δοκιμάζονται στην υλοποίησή τους. Εκεί όπου αναδεικνύεται η ανάγκη ρήξεων και συγκρούσεων. Η οικονομία και η κοινωνία δεν είναι ουδέτερα μεγέθη. Υπάρχουν με αντιθέσεις και αντιπαλότητες, οι οποίες είναι ιδιαίτερα σφοδρές, με παρούσα την οικονομική κρίση και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα να επιμένουν στην πολιτική που τα εξυπηρετεί».

Εφιάλτες , του Βασίλη Μουλόπουλου, ΒΗΜΑ 10/6/09

Αν κάποιος κάτσει και μετρήσει τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων που γράφτηκαν για το «μήνυμα των ευρωεκλογών», θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωποι όλου του πολιτικού φάσματος και διαμορφωτές της κοινής γνώμης αφιερώνουν τον χρόνο τους και τη φαιά ουσία τους σε ποσοστά δυσανάλογα με τη δύναμή του. Λες και την περασμένη Κυριακή δεν είχαμε ευρωεκλογές αλλά δημοψήφισμα για τον Τσίπρα.Και μια και μιλάμε για μηνύματα, ένα που εγώ λαμβάνω, όχι από την κάλπη, αλλά από τους καρδινάλιους των μέντια και τους μανδαρίνους των κομμάτων, είναι το αίσθημα ανακούφισης.Την ίδια ανακούφιση που εκφράζει και η Ανν Απλμπάουμ στη χθεσινή «Washington Ρost», διαπιστώνοντας ότι «η σύγκρουση της Ευρώπης με τη Δεξιά και την αγορά δεν υπήρξε».Τα κακά παιδιά χάσανε, η αμφισβήτηση στο οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο ηττήθηκε, το φάντασμα εξορκίστηκε. Ναι, ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οχι γιατί πήρε 4,7%, δηλαδή 0,4% λιγότερο από τις εκλογές του 2007, αλλά γιατί η εκλογική του καθήλωση επιτρέπει στο σύστημα να κοιμάται χωρίς εφιάλτες.Ή μάλλον να απελευθερώσει τους δικούς του ακροδεξιούς και νεοφιλελεύθερους εφιάλτες και να τους βγάλει στο σεργιάνι της πολιτικής και της κοινωνίας.Αλλά για να αγωνιούν τόσο πολλοί για το παρόν και το μέλλον ενός κόμματος του 4,7% κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Για να ενδιαφέρονται τόσο πολλοί να το αγοράσουν, να το κατεδαφίσουν, να το υπενοικιάσουν ή να αναλάβουν το μάνατζμεντ με κάνει να υποψιάζομαι ότι κάτι εξακολουθούν να φοβούνται. Και αυτό πράγματι είναι ένα μήνυμα αισιόδοξο για την επόμενη ημέρα του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό παιχνίδι τώρα αρχίζει. Η ύφεση και οι κοινωνικές συγκρούσεις ανακατεύουν συνεχώς την τράπουλα στο τραπέζι της πολιτικής. Το παιχνίδι θα είναι βρώμικο.Τα χτυπήματα στον ΣΥΡΙΖΑ θα πολλαπλασιαστούν, οι απόπειρες εξαγοράς του και ενσωμάτωσής του θα ενταθούν, οι προσπάθειες πολιτικής και ηθικής εξόντωσης της ηγεσίας του θα πληθύνουν. Γι΄ αυτό χρειάζεται ευφυΐα και ψυχραιμία.Στην πολιτική υπάρχουν κερδισμένες και χαμένες μάχες. Αλλά τον πόλεμο τον χάνεις όταν δεν διδάσκεσαι από τις ήττες σου. Ή όταν αφήνεις τους Εφιάλτες να ανοίξουν μονοπάτι στους Πέρσες για να σε χτυπήσουν πισώπλατα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: παλαιότερα άρθρα
Θα ήταν ωραίο 11/12/2005
Το lifestyle κόμμα 4/12/2005
Ανήθικη πόλη 20/11/2005
Οι Αθλιοι της Ευρώπης 13/11/2005
H Δημοκρατία στα παράθυρα 30/10/2005
Μαυραγορίτες... 23/10/2005
Το τέλος του δυτικού πολιτισμού 16/10/2005

Ο Β. Μουλόπουλος νέος πρόεδρος στην ΠΟΕΣΥ
Wed, Jun 18, 2008
Συνδικαλιστικά

Συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ) και νέος πρόεδρος εξελέγη ο Βασίλης Μουλόπουλος της Συσπείρωσης – Δούρειος Τύπος που εργάζεται στο ΒΗΜΑ.
Αναλυτικά τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έχουν:
Πρόεδρος Βασίλης Μουλόπουλος (7 υπέρ – 3 κατά – 1 λευκό)Α’ Αντιπρόεδρος Κλέαρχος Τσαουσίδης (7 υπέρ – 4 κατά)Β’ Αντιπρόεδρος Άγγελος Ασβεστάς (5 υπέρ – 1 κατά – 5 λευκά)Γενικός Γραμματέας Σταμάτης Νικολόπουλος (7 υπέρ – 4 κατά)Οργανωτικός Γραμματέας Αθηνά Moss-Σύψα (7 υπέρ – 4 κατά)Ταμίας Γιάννης Πλαχούρης (8 υπέρ – 2 κατά – 1 λευκό)Έφορος Λουκάς Μαστής (10 υπέρ – 1 κατά)Μέλη: Βασίλης Βασιλόπουλος, Γιάννης Ζαγγανάς, Νατάσα Μποζίνη, Γιώργος ΣτεφανήςΤο νέο Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα νέα συνεδρίαση την Τρίτη 24/6, για προγραμματισμό δράσης, απέναντι στα προβλήματα του κλάδου και συγκρότηση επιτροπής για την αλλαγή του Καταστατικού σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του 5ου Τακτικού Πανελλαδικού Συνεδρίου της Π.Ο.Ε.ΣΥ.
* για όσους δεν τον αναγνωρίζουν στη φωτογραφία, ας κάνουν ένα κλικ εδώ.

Τα κροκοδείλια δάκρυα του Νομάρχη.

Με έγγραφο που απέστειλε και κοινοποίησε στα ΜΜΕ ο Νομάρχης Χίου , εγκαλεί τον ΟΑΕΔ για ασυνέπεια στην εκπλήρωση των οικονομικών υποχρεώσεων του οργανισμού έναντι των εργαζομένων στα προγράμματα STAGE που υλοποιεί η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου.
Αρκετά αποκαλυπτικός μάλιστα στην επιστολή του προς την Διοίκηση του ΟΑΕΔ ο Νομάρχης δεν παραλείπει να εκφράσει την πλήρη αποδοχή του στα προγράμματα ανασφάλιστης εργασίας που ο ίδιος κατά κόρον εφαρμόζει και τα οποία δημιουργούν συνθήκες επισφάλειας για δεκάδες νέους ανθρώπους εργαζόμενους στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου.
Ασχημονεί και προκαλεί με τη στάση του ο Νομάρχης. Τη λαϊκή ρήση να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι μας θύμισε. Σημαίνον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ οι κυβερνήσεις του οποίου νομοθέτησαν τις ελαστικές μορφές απασχόλησης ο Νομάρχης αποδεικνύεται ο καλύτερος μαθητής των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας που ανέλαβαν να συνεχίσουν και να επεκτείνουν τα αντεργατικά αυτά εκτρώματα.
Με έναν οργανισμό με δεκάδες κενές θέσεις μονίμων υπαλλήλων, σε ένα Νομό που η ανεργία βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου κατακλύζεται από εργαζόμενους με κάθε μορφή ελαστικής απασχόλησης.
Ανασφάλιστοι, εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης, συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, εργαζόμενοι συμβάσεων μίσθωσης έργου, εργαζόμενοι χωρίς όνειρα και ελπίδα για το αύριο. Εργαζόμενοι επισφαλούς εργασίας σε καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα και ιδιότυπης ομηρίας στη Νομαρχία της Χίου.
Εργαζόμενοι που το μόνο που θέλουν είναι μόνιμη και σταθερή δουλειά και όχι τα κροκοδείλια δάκρυα του Νομάρχη…

Επικεφαλής του Νομαρχιακού Συνδυασμού Χίου «Ενωτική Αριστερή Κίνηση». (Ε.Α.Κ)

Η εξαφάνιση του Αλέκου Αλαβάνου

Του Στέλιου Κούλογλου
Πρόκειται για την πιο ηχηρή απουσία από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ που ανακοινώθηκαν χθες. Η απόφαση του Αλ. Αλαβάνου είναι η τελευταία μιας σειράς αντιφατικών ενεργειών που ξεκίνησαν από την παράδοση της προεδρίας στον Αλέξη Τσίπρα, παρά τις επιφυλάξεις του τελευταίου.
Την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου το βράδυ, λίγο μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα για τις πρόωρες εκλογές, ο Αλέκος Αλαβάνος δήλωσε στον διευθυντή της «Αυγής», Ν. Φίλη, ότι δεν θα ήταν υποψήφιος. Μέχρι τότε δεν είχε τεθεί θέμα μη συμμετοχής του προέδρου της απερχόμενης Κοινοβουλευτικής Ομάδας στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό η πληροφορία είχε ιδιαίτερη σημασία. Πρόσθεσε ότι η εφημερίδα ήταν ελεύθερη να δημοσιεύσει την «τελική του απόφαση».

Τα πράγματα άλλαξαν δυο μέρες αργότερα, στη συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνιστώσες απέρριψαν την πρόταση του Συνασπισμού να ηγηθεί της εκστρατείας ο Αλέξης Τσίπρας με τον Αλαβάνο σε ένα “διακριτό ρόλο” και ορισμένοι αντιπρότειναν ο τελευταίος να παραμείνει επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και το όλο θέμα να επαναξεταστεί στο εξάμηνο μετά τις εκλογές. Ο Αλ. Αλαβάνος συμφώνησε με την πρόταση και αργότερα εξήγησε ότι άλλαξε θέση επειδή του το ζήτησαν “οι σύντροφοι από τις συνιστώσες” στη συνεδρίαση.

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Οταν σχεδόν δύο χρόνια πριν ο Αλ. Αλαβάνος πρότεινε στον Αλ. Τσίπρα την προεδρία του κόμματος, ο τελευταίος εξέφρασε επιφυλάξεις, επειδή δεν αισθανόταν απολύτως έτοιμος να αναλάβει την προεδρία ενός “δύσκολου οργανισμού” όπως είναι ο Συνασπισμός. Ο Τσίπρας αντιπρότεινε στον Αλαβάνο να παραμείνει πρόεδρος για ένα χρονο ακόμη και η αλλαγή σκυτάλης να γινόταν όχι το 2008 αλλά λίγο καιρό πριν από τις Ευρωεκλογές του 2009, οπότε θα είχε και μεγαλύτερο εκλογικό αντίκτυπο.

Ο Αλ. Αλαβάνος είπε ότι αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και θα έφευγε σε κάθε περίπτωση. “Αν δεν το πάρεις (το κόμμα) εσύ, θα το πάρει ο Χουντής” του είπε σε μια συνομολία. “Ηταν ένας γλυκός πολιτικός εκβιασμός” λέει ένας γνώστης των εξελίξεων στην πλατεία Κουμουνδούρου. Τελικώς ο Τσίπρας ανέλαβε την προεδρία το 2008. Τα προβλήματα υγείας ποτέ δεν διευκρινίστηκαν και ο Αλαβάνος παρέμεινε επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Η συνύπαρξη συνεχίστηκε χωρίς προβλήματα τους επόμενους μήνες. Οι δύο άνδρες συναντιόνταν συχνά για να συζητήσουν τα προβλήματα του κόμματος ή την πολιτική κατάσταση, χωρίς να υπάρξουν ποτέ άξιες λόγου διαφωνίες. Ολα άλλαξαν στις 10 Μαΐου του 2009, το βράδυ που ο Τσίπρας παρουσίαζε το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος σε ανοιχτή συγκέντρωση στον Πειραιά. Ο Αλαβάνος του τηλεφώνησε και του ζήτησε να συναντηθούν στο γραφείο του. Στη συνάντηση ζήτησε να ηγηθεί ο ίδιος της προεκλογικής εκστρατείας για τις Ευρωεκλογές.

Μετά την πρώτη έκπληξη, ο Τσίπρας είπε ότι ήταν ένα θέμα που δεν μπορούσαν να αποφασίσουν οι δύο τους και πρότεινε να αποφασιστεί από κάποιο κομματικό όργανο, του ΣΥΝασπισμού ή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλαβάνος επέμεινε στο αίτημά του και στο τέλος δήλωσε ότι, από τη στιγμή που δεν γίνεται δεκτό, δεν θα πάρει μέρος στην προεκλογική εκστρατεία. Τις επόμενες ημέρες ρωτήθηκε αν θα έπαιρνε μέρος στο debate των πολιτικών αρχηγών και απάντησε αρνητικά.

Πράγματι, τις επόμενες μέρες ο Αλαβάνος δεν πήρε μέρος στην εκστρατεία. Ελάχιστοι προβληματίστηκαν από την απουσία του, οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι πρόκειται για ένα ακόμη στάδιο του... ειρηνικού πέρασματος της εξουσίας από τον ένα στον άλλο. Η ρήξη σημειώθηκε 10 μέρες αργότερα, όταν οι συνεργάτες του Αλ. Τσίπρα διαπραγματεύονταν για λογαριασμό του προέδρου τους το debate των πολιτικών αρχηγών με τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων. Το γραφείο του Αλ. Αλαβάνου διαμήνυσε στη διακομματική επιτροπή ότι ήταν ο ίδιος που θα συμμετείχε στην αναμέτρηση των πολιτικών αρχηγών. Ηταν μια σαφής κίνηση υποβάθμισης του Τσίπρα στα μάτια των τρίτων και από τότε οι δύο πρόεδροι σταμάτησαν να μιλούν ο ένας στον άλλο.

Η μετεκλογική συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Αλ. Αλαβάνος δήλωσε εμμέσως ότι είχε μετανιώσει για την επιλογή Τσίπρα και στις 17 Ιουνίου παραιτήθηκε από την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας καθώς και από βουλευτής, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να αλλάξει απόφαση: “Δεν θέλω να είμαι με τον ΣΥΝ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θέλω να είμαι με τάσεις εναντίον άλλων τάσεων”. Λίγες μέρες αργότερα ανακάλεσε την απόφαση του.

Το καλοκαίρι κύλησε ήρεμα αλλά οι πρόωρες εκλογές αναζωπύρωσαν τη διαμάχη. Ο Αλ... Αλαβάνος ζήτησε να υποβάλει ο ίδιος το εκλογικό ψηφοδέλτιο του κόμματος στον Άρειο Πάγο, πράγμα που σύμφωνα με το Σύνταγμα θα του εξασφάλιζε την προεδρία και της επόμενης Κοιν. Ομάδας, απορρίπτοντας οποιαδήποτε συμβιβαστική πρόταση. Η διαμάχη δεν άργησε να πάρει διαστάσεις αντιπαράθεσης ΣΥΝασπισμού- ΣΥΡΙΖΑ, με τις συνιστώσες του τελευταίου να προτείνουν από Αλαβάνο μέχρι συλλογική ηγεσία, χωρίς όμως τον Αλ. Τσίπρα.

“Ηταν ακριβώς αυτό που ήθελε ο Αλέκος”, λέει ένα έμπειρο στέλεχος του χώρου. Γι αυτό πρότεινε κάποια στιγμή ακόμη και την Νάντια Βαλαβάνη. Οποιοσδήποτε εκτός του Τσίπρα... Ο Αλέκος είναι ενας χαρισματικός άνθρωπος, αλλά στη συμπεριφορά τέτοιων ανθρώπων η ψυχολογία παίζει πολλές φορές μεγαλύτερο ρόλο απ' ό,τι η πολιτική. Για κάποιο λόγο τα έχει βάλει με τον Τσίπρα, παρότι ο τελευταίος κρατάει διαλλακτική στάση. Μονο με ψυχολογικούς όρους μπορεί να εξηγηθουν οι συνεχείς αλλαγές θέσεων και η συμπεριφορά του όλο το προηγούμενο διάστημα ”.

Οταν τελικά- σε έναν αποδυναμωμένο από μια διαμάχη χωρίς πολιτικό διακύβευμα- ΣΥΡΙΖΑ αποφασίστηκε ένα ειδος συλλογικής ηγεσίας αλλά με συμμετοχή Τσίπρα, ο Αλαβάνος επέλεξε να απέχει τελείως από τα ψηφοδέλτια και την εκλογική μάχη. Ενας από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τον ρώτησε τις προηγούμενες μέρες γιατί δεν δέχεται να συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο ή έστω σε κάποια τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας που θα βοηθούσε τη μάχη του κόμματος να μπει στην Βουλή. “Του είπα ότι έχει και ο ίδιος ευθύνη για τη διαμάχη που έκανε τόσο μεγάλη ζημιά στο κόμμα και τώρα πρέπει να βοηθήσει, λέει ο βουλευτής. Μου απάντησε ότι αυτές οι εκλογές είναι των μηχανισμών… Του αντέτεινα ότι ο ίδιος από τους μηχανισμούς έβγαινε βουλευτής τόσα χρόνια αλλά επέμεινε”.

Το εκλογικό αποτέλεσμα των “μηχανισμών” θα κρινει και το πολιτικό μέλλον του Αλ. Αλαβάνου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρει να μπει στην Βουλή, δεν αποκλείεται να αναλάβει δράση εν ονόματι των μαζών της αριστεράς. Σε διαφορετική περίπτωση, το στοίχημα θα έχει κερδίσει ο νεαρός αντίπαλος του, που ο ίδιος πίεσε να αναλάβει την προεδρία αλλά αργότερα άλλαξε γνώμη.

Ανακλήθηκαν οι απολύσεις των δυο δημοσιογράφων της εφημερίδας "Ελευθεροτυπίας''

Ανακλήθηκαν οι απολύσεις των δυο δημοσιογράφων της εφημερίδας "Ελευθεροτυπίας'', Στάθη και Γρηγόρη Ρουμπάνη. Την απόλυσή τους είχε αποφασίσει η ιδιοκτήτρια της εφημερίδας, Μάνια Τεγοπούλου λόγω της υποψηφιότητας τους με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για να ανανακληθούν οι απολύσεις και να αποσοβηθεί μια νέα κρίση στην εφημερίδα έγιναν διαβουλεύσεις που διακόπηκαν αργά χθες το βράδυ. Όπως δήλωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό o πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας Γρηγόρης Ρουμπάνης, "στις 01:15 το βράδυ της Τρίτης του τηλεφώνησε η Μάνια Τεγοπούλου και του ανακοίνωσε πως αν κατέβει με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ θα απολυθεί από την εφημερίδα", για να λάβει την απάντηση από το δημοσιογράφο πως "είναι συνταγματικό του δικαίωμα να είναι υποψήφιος".

Η ίδια σαφής προειδοποίηση απευθύνθηκε και προς το σκιτσογράφο Στάθη Σταυρόπουλο, ο οποίος -επίσης με τηλεφώνημα της εκδότριας- ενημερώθηκε πως αν εκλέγει βουλευτής θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη θέση του. Ο Στάθης έχει αποδεχθεί την θέση του επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην διάρκεια της ημέρας ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με την εκδότρια της εφημερίδας, με την συμμετοχή του Δημήτρη Τρίμη, συνδικαλιστή και μέλους της ομάδας του "Ιού" της Ελευθεροτυπίας". Η κυρία Τεγοπούλου, που καταφέρθηκε εναντίον του... Αλέξη Τσίπρα, δέχθηκε αρχικά να ανακαλέσει τις απολύσεις και το στέλεχος της εφημερίδας Θ.Τεγόπουλος ανέλαβε να εκδώσει μια σχετική ανακοίνωση.

Εν τω μεταξύ ο Γ. Ρουμπάνης έβγαλε ανακοίνωση στην οποία ασκούσε δριμεία κριτική στην απόφαση της κ. Τεγοπούλου : "Της εξήγησα ότι το εκλέγεσθαι αποτελεί συνταγματικό μου δικαίωμα, και εξάλλου είχα ενημερώσει εγκαίρως τη Διεύθυνση. Αλλά ήταν αδιάφορη. Μου ξεκαθάρισε, και μάλιστα με αγοραίο τρόπο, ότι δεν θέλει στην εφημερίδα της βουλευτές ή υποψήφιους βουλευτές, δεν θέλει να την ταλαιπωρεί ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς, στο δουκάτο της Μάνιας Τεγοπούλου δεν ισχύει το Σύνταγμα. Η ιδιοκτήτρια της «Ε» εισάγει την επιχείρησή της σε έναν καινούργιο μεσαίωνα, στον οποίο τα πολιτικά δικαιώματα είναι υπό περιορισμό. Δυστυχώς, κατά το σωτήριο έτος 2009, επιστρέφουμε στους αγώνες για τη Δημοκρατία.

Μετά απ αυτό οι διαπραγματεύσεις πάγωσαν μέχρι προ ολίγον που ανακοινώθηκε ότι ανακαλούνται οι απολύσεις, οι οποίες θα απομάκρυναν από την "Ελευθεροτυπία" ένα σημαντικό τμήμα του αναγνωστικού της κοινού και μάλιστα σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη για τον Τύπο στην Ελλάδα.

Οι εκπρόσωποι της ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ που εργάζονται στην Ελευθεροτυπία ανακοίνωσαν χθές 15/9 ότι υποστηρίζουν στις διαπραγματεύσεις με την ιδιοκτησία της εφημερίδας τις ακόλουθες θέσεις :

"Εφόσον και οι δυο συνάδελφοί μας αποφάσισαν να ασκήσουν το συνταγματικό τους δικαίωμα θέτοντας υποψηφιότητα στα ψηφοδέλτια του αναγνωρισμενου πολιτικού σχηματισμού ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο θέμα που θα μπορούσε να υπάρξει είναι ηθικής και δεοντολογικής βάσης.

Δηλαδή κατά το διάστημα της προεκλογικής περιόδου οι υποψήφιοι βουλευτές, δημοσιογράφοι με τους συνδυασμούς ενός κόμματος, απλώς "παγώνουν" τη σχέση τους με το μέσο ενημέρωσης στο οποίο εργάζονται (εν προκειμένω δεν αρθρογραφούν στην Ελευθεροτυπία) και εν συνεχεία, εάν εκλεγούν, τότε εφόσον το επιθυμούν επαναδιαπραγματεύονται την εργασιακή τους σχέση με το μέσο ενημέρωσης ή την αναστέλλουν, δεδομένου ότι δεν υπάρχει τυπικό κώλυμα ή ασυμβίβαστο ανάμεσα στην ιδιότητα του βουλευτή με εκείνη του δημοσιογράφου (δείτε λόγου χάρη τη σχέση του Περικλή Κοροβέση, της Λιάνας Κανέλλη και άλλων βουλευτών δημοσιογράφων με διάφορα ΜΜΕ).

Ολα τα προηγούμενα οι ίδιοι οι συνάδελφοι μας Ρουμπάνης και Στάθης τα έθεσαν εγκαίρως τόσο προς τη διεύθυνση όσο και προς την ιδιοκτησία, ακολουθώντας πιστά τα τυπικά και ουσιαστικά προβλεπόμενα στην ελληνική δημόσια ζωή, την πολιτική και τη δημοσιογραφία. Συνεπώς είναι ακατανόητη (και καταστοφική για την ελευθεροτυπία και την "Ελευθεροτυπία") οποιαδήποτε απόπειρα της εφημερίδας να υποχρεώσει τους συντάκτες της να ...παραιτηθούν με πρόσχημα την πολιτική τους ιδιότητα.


Νωρίτερα χθες ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε για το ίδιο ζήτημα την παρακάτω ανακοίνωση:

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την απόλυση του δημοσιογράφου Γρηγόρη Ρουμπάνη από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» με το απροκάλυπτο επιχείρημα της ιδιοκτήτριας, ότι δεν θέλει τη συμμετοχή του στα ψηφοδέλτια του ενωτικού συνδυασμού της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Καλούμε τους δημοσιογράφους να αντισταθούν στην απόπειρα πολιτικής φίμωσής τους και την κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι», που ισχύει για όλους τους πολίτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στηρίξει την προσπάθεια των δημοσιογραφικών ενώσεων να επιβάλουν τα ασυμβίβαστα που επιτάσσει ο Κώδικας Δεοντολογίας. Όμως η περίπτωση του Γρηγόρη Ρουμπάνη δεν εντάσσεται σε κανένα από αυτά. Πέρα από τη γνωστή του διαδρομή και στάση, συμμετέχοντας στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει μέρος σε μια κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση, όπως έχει κάθε δικαίωμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι θα αγωνιστεί για να μην επιστρέψουμε σε εποχές διώξεων, ποινών ή απολύσεων δημοσιογράφων -ή κάθε άλλου πολίτη- με βάση τα φρονήματα ή την πολιτική τοποθέτηση.

Καλούμε την εφημερίδα «Ε» να ανακαλέσει άμεσα την απόφαση απόλυσης του Γρηγόρη Ρουμπάνη και να μην αμαυρώσει την ιστορία της με μια απολύτως αδικαιολόγητη πράξη.

To Γραφείο Τύπου

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΙΟ

Μάνος Ζαχαριάδης Ιατρός πνευμονολόγος. Εργάστηκε για 22 χρόνια στο Σισμανόγλειο και σήμερα είναι Διευθυντής στο πνευμονολογικό τμήμα της Ευρωκλινικής. Προέρχεται απο την ανανεωτική αριστερά και ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ εσ το 1977-1981-1985 και με τον ΣΥΡΙΖΑ ΤΟ 2007.

Καβύρης Παντελής Πολιτισμολόγος- μουσικός απόφοιτος της σχολής ευρωπαϊκού πολιτισμού του ανοιχτού πανεπιστήμιου. Συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ στη Χίο. Από τα πρώτα μέλη του Ρήγα Φεραίου και του ΚΚΕ εσ. Εργαζόταν απο το 1996 μέχρι το 2009 στο Δήμο Χίου από όπου απολύθηκε από την δημοτική αρχή Βρουλή.
Ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ εσ και με το ΚΚΕ εσ Α/Α

Καλογερά – Τσαρτσάλη Σταματία (Τούλα) συζ. Κων/νου, συν/χος εκπαιδευτικός. Υπηρέτησε για 36 χρόνια τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Χίο. Διευθύντρια στο πρώτο Γυμνάσιο, στο Λύκειο κάμπου, στο Πολυκλαδικό και στο τρίτο Ενιαίο Λύκειο Χίου. Συνδικαλίστρια εξελέγη πολλές φορές αιρετό μέλος στοΥπηρεσιακό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ΝομούΧίου (ΠΥΣΔΕ). Ασχολείται με το Ερασιτεχνικό Θέατρο και πρωταγωνίστησε σε έργα του ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου τηςΘεατρικής Ομάδας Χίου και στα παιδικά έργα του Συλλόγου .Ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ το 2007

Φραγκάκη Μαρίκα του Στεφάνου Έχει σπουδάσει οικονομικά και έχει εργασθεί στον χώρο της έρευνας (ΔιεύθυνσηΜελετών της Αγροτικής Τράπεζας). Σήμερα εργάζεται ως διοικητικό στέλεχος σε εταιρίατου Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας. Είναι μέλος του Δ.Σ του «Ινστιτούτου ΝίκοςΠουλαντζάς». Επίσης, είναι μέλος της Κ.Π.Ε του ΣΥΝ και υπεύθυνη του ΤμήματοςΕυρωπαϊκής Πολιτικής.
Από το 1999 συμμετέχει ενεργά στην πρωτοβουλία των «Ευρωπαϊκών Οικονομολόγων γιατην Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη»