Δημήτρης Μπίρμπας, 11/03/2009
Είναι γνωστό ότι ως Αριστερά, με βάση την ιστορική μας πορεία, αρεσκόμαστε στην επιδίωξη μεγάλων οραματικών αναζητήσεων και μετασχηματισμών, ηρωικών πράξεων στα όρια της αυτοθυσίας, μαχητικών διεκδικήσεων και αγώνων υπεράσπισης, συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων.Παράλληλα όμως, όπως η ιστορική μας διαδρομή μαρτυρεί, έχουμε ιδιαίτερη ροπή στον βολονταρισμό και στα μεγάλα λόγια, τις εξοντωτικές και υπονομευτικές εσωτερικές έριδες για την αναζήτηση της «καθαρής αλήθειας», τον στιγματισμό και την δαιμονοποίηση της διαφορετικής άποψης, την ιδεολογική επένδυση – πολλάκις, δυστυχώς, μαζικής «λαϊκής» αποδοχής – προσωπικών ηγετικών φιλοδοξιών και σχεδίων κι όλα αυτά στο όνομα πάντα του συλλογικού καλού.Αυτές οι χρόνιες αντιφάσεις στην καθημερινή ζωή και δράση μας – καθ΄ όλα φυσιολογικές στα πλαίσια του κοινωνικού περιβάλλοντος που βιώνουμε αλλά εντελώς αναντίστοιχες με τους πολλαπλούς οραματικούς μας στόχους – για να εξισορροπηθούν, ψυχικά, ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά, σχεδόν πάντα,«θεραπεύονται» μέσω της κομματικής παραμυθίας, που αντικαθιστά την αναγκαία μεγάλη αφήγηση, οραματικού και ορθολογικού περιεχομένου, που μας συνέχει.Η μονιμότητα και η ένταση του φαινομένου, που ποικίλλει στις ιστορικές στιγμές, καθορίζει κάθε φορά την γενική πολιτική εικόνα και συμπεριφορά της Αριστεράς. Αντιστοιχεί, αντιστρόφως ανάλογα, στις εξάρσεις και τις ανατάσεις της, υποβοηθά τις συρρικνώσεις και τις ήττες της, τις τραγικές εσωκομματικές εκκαθαρίσεις της.Η παραμυθία περί ανυπαρξίας «Γιάλτας» και της αναμονής σοσιαλιστικής βοήθειας, οδήγησε στα αδιέξοδα του δεύτερου γύρου.Η παραμυθία του «ισχυρού κόμματος» της άμεσης ασύρματης επικοινωνίας και παρέμβασης, με το όπλο παρά πόδας, διευκόλυνε τα μάλα το φαιό, ακροδεξιό μεταπολεμικό καθεστώς.Η παραμυθία της «κομμουνιστικής προτεραιότητας» διέλυσε την ΕΔΑ, το μεγαλύτερο πολιτικό εγχείρημα της μεταπολεμικής Αριστεράς. Εκεί ταυτόχρονα προσδιορίζεται και η περίοδος που η Χαλιμά ανοίγει λογαριασμό καταθέσεων στο αγέννητο ,ακόμα, Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ.Η παραμυθία της «κομμουνιστικής ορθότητας» που διασφαλίζεται μέσω των «αναγκαίων διασπάσεων» όπως διδάσκει η σκορδοκαλλιέργεια και οι ακολουθούμενες «αβρές» διεκδικήσεις του μεγαλύτερου δυνατού μεριδίου από τους αντιμαχόμενους, εν μέσω χούντας, συνδυάζεται με την κατάθεση των πρώτων σημαντικών κεφάλαιων, μεσω ΠΑΚ, στο υπό γέννηση ΠΑΣΟΚ.Η παραμυθία της «κομμουνιστικής μοναδικότητας» και ο ανελέητος πόλεμος για την επιβεβαίωση της, στη μεταπολιτευτική δημοκρατία, εκτίναξε τον δείκτη καταθέσεων - της τράπεζας πλέον – του «εθνικοαπελευθερωτικού» ΠΑΣΟΚ.Η παραμυθία της «διατήρησης της κομμουνιστικής σπίθας» διέλυσε την μεγάλη συνάντηση του πρωτογενούς ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, την εποχή των καταρρεύσεων, με την ακραία ενδοπολεμική της ξαναγέμισε την banca της υπό κατάρρευση τράπεζας.Η παραμυθία της «ενωμένης, κινηματικής, κομμουνιστικής αναγέννησης», σε συνδυασμό με την αντιπαράλληλη παλινόρθωση του «Σταλινικού θαύματος», δυστυχώς ,δείχνουν να την ξαναγεμίζουν σε συνθήκες κρίσης.Κι όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να αντιστρέψουμε την διαρροή. Αρκεί να εγκαταλείψουμε την ευκολία των προσφιλών εσωκομματικών παραμυθιών και των ανώφελων εσωκομματικών εντάσεων για την υποστήριξη τους. Ξαναγυρνώντας στο δρόμο των μεγάλων αφηγήσεων, που έστω δειλά και ατελώς συναντήσαμε με το πρόγραμμα, οικοδομώντας αντιπολωτικά μέτρα εσωκομματικής εμπιστοσύνης, αποφεύγοντας της επικράτηση των «καθαρών», συναντώντας ξανά την πολυποίκιλη κοινωνική Αριστερά και την πολιτικά οικολογική ευαισθησία, διατηρώντας τον έλλογο πολιτικό ακτιβισμό της κινηματικής μας εμπειρίας.Τα μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση σαφή και συνεχή, δημοσκοπικά, συνδικαλιστικών και εσωκομματικών καταγραφών. Ας τα ακούσουμε, ας τα μελετήσουμε, χωρίς προσφυγή σε παραμυθίες, αυτοεπιβεβαιούμενων εικόνων, στρατηγών χωρίς στρατούς, διαπρύσιων κοινωνικών εισαγγελέων χωρίς αίθουσα και ακροατήριο.Έχουμε τις δυνατότητες φυσικές, πνευματικές, πολιτικές και ηθικές, αρκεί να μην τις ακυρώσουμε πάλι. Απαιτούνται σοβαρές εσωκομματικές ενωτικές πρωτοβουλίες και ρυθμίσεις, ρεαλιστική αποτίμηση και οριοθέτηση του συμμαχικού σχήματος, άνοιγμα οριζόντων με εξωστρέφεια και σε πραγματική επαφή με την κοινωνία.Έτσι μόνο, κατά την γνώμη μου, την κρίση θα πληρώσουν οι «τράπεζες» γαλάζιων και πράσινων συμφερόντων και όχι για μια ακόμη φορά οι «πρωτοβουλίες των Αριστερών Κοινωνικών Συνεταιρισμών».Ας τολμήσουμε το ιστορικό, για μας, παράδοξο, να μην χύσουμε και πάλι όλο το γάλα από την καρδάρα –αρκετό χύσαμε- με μαχητική ανυπακοή στις ιστορικές μας παραδόσεις της πολιτικής εσωστρέφειας, που φτάνει στα όρια του αυτισμού.
Κυριακή 22 Μαρτίου 2009
Αν ο πλανήτης ήταν τράπεζα θα τον είχατε σώσει*
Χρήστος Στάικος, Αυγή, 19/03/2009
Ζούμε σε μία περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το μέχρι πρότινος κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο δείχνει τα όριά του. Ο χρηματοπιστωτικός κυρίως τομέας, από όπου ξεκίνησε η κρίση είναι αυτός για τον οποίο γίνεται προσπάθεια διάσωσής του. Πακέτα σωτηρίας τραπεζών, συζητήσεις για εθνικοποιήσεις ή μη αυτών, αλλά και προσπάθεια δημιουργίας τραπεζών απορρόφησης ¨τοξικών¨ ομολόγων είναι από τις βασικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Αυτό ωστόσο, που βιώνουμε παράλληλα είναι και η περιβαλλοντική κρίση, η ¨τοξικότητα¨ της οποίας επηρεάζει και θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο το μέλλον του πλανήτη και αναπόφευκτα την ίδια την οικονομική ζωή σε όλα τα επίπεδα.Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης είναι η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, ο αφανισμός των τροπικών δασών, οι αλιευτικές καταχρήσεις, η εξαφάνιση διαφόρων ειδών, η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας, η γενικότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής, η απερήμωση, η συρρίκνωση των υδάτινων αποθεμάτων, η έλλειψη καθαρού νερού η ραδιενεργός μόλυνση και κυριότερα η κλιματική αποσταθεροποίηση, που έχει άμεση σχέση με το κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Τα οικονομικά σχέδια εξόδου από την κρίση αφορούν αποκλειστικά τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και όχι την βιωσιμότητα του πλανήτη.Και θα σταθώ κυρίως στο τελευταίο. Δεν μπορούμε παρά να ανατρέψουμε αυτό τον τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης, δημιουργώντας μια ¨επανάσταση ενεργειακού τύπου¨. Αν και βρισκόμαστε μπροστά στο ξεκίνημα αυτής της κατάστασης, δηλαδή της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης, αυτό απέχει πολύ αν δεν γίνουν οι αναγκαίες τομές. Ο Τζέρεμι Ρίφκιν έγραψε ότι ¨όταν οι ενεργειακές επαναστάσεις συνδυαστούν με τις επαναστάσεις στον τομέα της επικοινωνίας, τότε αλλάζει η ανθρωπότητα¨ και σημείωσε ότι ¨οι πυλώνες αυτής της επανάστασης είναι κυρίως ο άνεμος και ο ήλιος. Σημαντική εξέλιξη, επίσης, θα είναι η αυτοπαραγωγή ενέργειας μιας και θα πρέπει να μπούμε στη λογική των κτιρίων-συλλεκτών, όπου ήλιος, άνεμος και απορρίμματα θα μετατρέπονται σε ενέργεια δίνοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η αποθήκευση ενέργειας μέσω υδρογόνου θα είναι ένας τρόπος αποθήκευσης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία αποθηκεύει μέσα επικοινωνίας και η διανομή αυτής θα γίνεται με την ίδια ακριβώς τεχνολογία που δημιούργησε το Internet.¨Αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά και ουτοπικά, είναι στο χέρι μας να τα διεκδικήσουμε διαμορφώνοντας ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Η χώρα μας ,ειδικά, έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει πρωτοπόρο σε αυτή την διαδικασία και η δικιά μας Αριστερά οφείλει και πρέπει να προτάσσει στον πολιτικό της λόγο και στις κινηματικές της δραστηριότητες αυτή την κατεύθυνση. Με ρεαλισμό για τις ανάγκες του σήμερα, με γνώμονα τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά και με προοπτική το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, πρέπει να καθορίσουμε καινούριους δρόμους όσο και στόχους μιας διαφορετικής παραγωγής και ανάπτυξης μέσα σε ένα οικολογικό πλαίσιο.
*Σύνθημα σε πανό, που αναρτήθηκε σε Τράπεζα της Γερμανίας από ακτιβιστές της Greenpeace.
Ζούμε σε μία περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το μέχρι πρότινος κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντέλο δείχνει τα όριά του. Ο χρηματοπιστωτικός κυρίως τομέας, από όπου ξεκίνησε η κρίση είναι αυτός για τον οποίο γίνεται προσπάθεια διάσωσής του. Πακέτα σωτηρίας τραπεζών, συζητήσεις για εθνικοποιήσεις ή μη αυτών, αλλά και προσπάθεια δημιουργίας τραπεζών απορρόφησης ¨τοξικών¨ ομολόγων είναι από τις βασικές ενέργειες που λαμβάνουν χώρα το τελευταίο διάστημα. Αυτό ωστόσο, που βιώνουμε παράλληλα είναι και η περιβαλλοντική κρίση, η ¨τοξικότητα¨ της οποίας επηρεάζει και θα επηρεάσει ακόμα περισσότερο το μέλλον του πλανήτη και αναπόφευκτα την ίδια την οικονομική ζωή σε όλα τα επίπεδα.Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης είναι η καταστροφή του στρώματος του όζοντος, ο αφανισμός των τροπικών δασών, οι αλιευτικές καταχρήσεις, η εξαφάνιση διαφόρων ειδών, η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας, η γενικότερη υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής, η απερήμωση, η συρρίκνωση των υδάτινων αποθεμάτων, η έλλειψη καθαρού νερού η ραδιενεργός μόλυνση και κυριότερα η κλιματική αποσταθεροποίηση, που έχει άμεση σχέση με το κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Τα οικονομικά σχέδια εξόδου από την κρίση αφορούν αποκλειστικά τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις και όχι την βιωσιμότητα του πλανήτη.Και θα σταθώ κυρίως στο τελευταίο. Δεν μπορούμε παρά να ανατρέψουμε αυτό τον τρόπο παραγωγής και ανάπτυξης, δημιουργώντας μια ¨επανάσταση ενεργειακού τύπου¨. Αν και βρισκόμαστε μπροστά στο ξεκίνημα αυτής της κατάστασης, δηλαδή της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης, αυτό απέχει πολύ αν δεν γίνουν οι αναγκαίες τομές. Ο Τζέρεμι Ρίφκιν έγραψε ότι ¨όταν οι ενεργειακές επαναστάσεις συνδυαστούν με τις επαναστάσεις στον τομέα της επικοινωνίας, τότε αλλάζει η ανθρωπότητα¨ και σημείωσε ότι ¨οι πυλώνες αυτής της επανάστασης είναι κυρίως ο άνεμος και ο ήλιος. Σημαντική εξέλιξη, επίσης, θα είναι η αυτοπαραγωγή ενέργειας μιας και θα πρέπει να μπούμε στη λογική των κτιρίων-συλλεκτών, όπου ήλιος, άνεμος και απορρίμματα θα μετατρέπονται σε ενέργεια δίνοντας με αυτό τον τρόπο την δυνατότητα απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα. Η αποθήκευση ενέργειας μέσω υδρογόνου θα είναι ένας τρόπος αποθήκευσης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία αποθηκεύει μέσα επικοινωνίας και η διανομή αυτής θα γίνεται με την ίδια ακριβώς τεχνολογία που δημιούργησε το Internet.¨Αν όλα αυτά φαντάζουν μακρινά και ουτοπικά, είναι στο χέρι μας να τα διεκδικήσουμε διαμορφώνοντας ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Η χώρα μας ,ειδικά, έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει πρωτοπόρο σε αυτή την διαδικασία και η δικιά μας Αριστερά οφείλει και πρέπει να προτάσσει στον πολιτικό της λόγο και στις κινηματικές της δραστηριότητες αυτή την κατεύθυνση. Με ρεαλισμό για τις ανάγκες του σήμερα, με γνώμονα τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά και με προοπτική το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, πρέπει να καθορίσουμε καινούριους δρόμους όσο και στόχους μιας διαφορετικής παραγωγής και ανάπτυξης μέσα σε ένα οικολογικό πλαίσιο.
*Σύνθημα σε πανό, που αναρτήθηκε σε Τράπεζα της Γερμανίας από ακτιβιστές της Greenpeace.
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΠΙΤΣΙΛΩΤΟ
Ο ΠΙΤΣΙΛΩΤΟΣ, τελευταίο αντίο από το Βασίλη Αγιαννίδη
Κυ 15/3/2009
Μετά τον Αχιλλέα-Μπόμπο, τον Μπλάκυ και το Ρόνυ, άλλη μια από τις πιο γνωστές και παλιές τετράποδες μουσούδες της πόλης πέθανε. Το απόγευμα της 10ης Μαρτίου ο Πιτσιλωτός υπέκυψε σε μια εσωτερική αιμορραγία που προκλήθηκε το ίδιο πρωί από οδηγό που πέρασε κυριολεκτικά από πάνω του με το αυτοκίνητο της. Τον Πιτσιλωτό εγκατέλειψαν στην πόλη της Χίου το 2001, ήδη χρονιάρικο σκυλί και αρκετά ταλαιπωρημένο: όπως έδειξε η ακτινογραφία που έγινε την ημέρα του ατυχήματος είχε σκάγια σε ολόκληρη την πλάτη του. Αυτό που μ’ άρεσε σ’ αυτόν το σκύλο ήταν τα μάτια του. Διεισδυτικά, παιχνιδιάρικα, τσαχπίνικα, μελένια μάτια. Είναι απερίγραπτο πόσο ήθελα να τον πάρω στο σπίτι. Και εκείνη την εποχή και ο Πιτσιλωτός έψαχνε για καταφύγιο. Άρτι εγκαταλειφθείς αγωνιούσε για την επιβίωση του. Δεν ήξερε πόσοι άνθρωποι θα τον αγαπούσαν και θα τον φρόντιζαν τελικά. Το πόσοι θα προσπαθούσαν να του κάνουν κακό ίσως το μάντευε, έχοντας πείρα από τους τσόγλανους που τον παράτησαν και μάλλον πυροβόλησαν κιόλας. Τέλος πάντων, εκείνη την εποχή είχα το Γκούφη στο σπίτι και ήταν δύσκολο να πάρω και δεύτερο σκύλο. Ο Πιτσιλωτός ερχόταν πάντα, έτρωγε, πολλές φορές κοιμόταν, με ακολουθούσε στη δουλειά ή όπου αλλού πήγαινα. Αναγνώριζε ακόμα και τον ήχο της μηχανής του αυτοκινήτου και έτρεχε πίσω του σαν δαιμονισμένος ώσπου να σταματήσω και να τον βάλω μέσα.
Αργότερα, όταν πια πέθανε ο Γκούφη, και πρότεινα στον Πιτσιλωτό να γίνει ο σκύλος μου, εκείνος αρνήθηκε. Ούτε η κλειστή πόρτα της αυλής του άρεσε, ούτε το γεγονός πως θα έπρεπε να κάθεται τόσες ώρες μόνος στο σπίτι, παρέα με τη γάτα, να με περιμένει να γυρίσω από τη δουλειά. Αισθανόμουν πως ήταν παρεξηγημένος γιατί δεν τον πήρα για σκύλο μου τότε, μόλις τον παράτησαν. Μα πως μπορούσα; Ο σκύλος του κάθε ανθρώπου είναι μοναδικός, κι εγώ είχα ήδη το Γκούφη. Ίσως να μην είναι κι έτσι. Δε νομίζω πως οι σκύλοι κρατούν κακία ούτε πως τρέφουν ύπουλα συναισθήματα απέναντι σε οποιονδήποτε. Μνησίκακοι και μοχθηροί είναι οι άνθρωποι, από όλα τα ζώα του πλανήτη, μόνο αυτοί. Ο Πιτσιλωτός την έζησε τη διαστροφή των ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια. Πόσες και πόσες φόρες δεν τον χτύπησαν αυτοκίνητα ενώ περπατούσε αμέριμνος ή ενώ λιαζόταν σε κάποιο πεζοδρόμιο; Θα μου πεις εδώ δεν υπολογίζουν τους συνανθρώπους τους που βαδίζουν στα πεζοδρόμια, θα υπολογίσουν τον Πιτσιλωτό οι κρετίνοι; Γνώρισε όμως και την αγάπη, τα χάδια, τους μεζέδες που του δίνανε κρεοπωλεία και εστιατόρια. Γυρνούσε όλη την πόλη παρέα με τον κολλητό του, τον Αχιλλέα-Μπόμπο. Φωτογραφήθηκε πολλές φορές για άρθρα, έντυπα και προσκλήσεις του Φιλοζωικού Συλλόγου, ήταν μάλιστα το βασικό μοντέλο στη χριστουγεννιάτικη κάρτα του 2007. Η ίδια ρουτίνα, τα πρωινά στου Ζουμή, τα μεσημέρια στο σπίτι, οι βόλτες με τον Αχιλλέα, τα βράδια στα «Δελφίνια», συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Αχιλλέα, το Καλοκαίρι του 2008.
Έκτοτε ο Πιτσιλωτός σταμάτησε να κοιμάται έξω τις νύχτες. Ερχόταν σπίτι πολλές φορές και τα μεσημέρια. Αν δεν τον πετύχαινα στο δρόμο ή δεν έβρισκε την πόρτα ανοιχτή τότε γάβγιζε. Άλλοτε με περίμενε υπομονετικά ξαπλωμένος στο πλατύσκαλο. Το πρωί της 10ης Μαρτίου έφυγε από το σπίτι για να κατέβει στου Ζουμή ξεσηκώνοντας και την Αλεπού που τον ακολουθούσε με σεβασμό. Τους φωτογράφησα που έφευγαν. Γύρω στη μια το μεσημέρι η Δέσποινα Μακριδάκη ήρθε και με πήρε να πάμε το σκύλο στο γιατρό γιατί κάποια γυναίκα τον είχε πατήσει, για ακόμα μια φορά, ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο, και εννοείται πως τον είχε εγκαταλείψει. Όταν φτάσαμε ήταν εξουθενωμένος, κούνησε την ουρά του με ανακούφιση και θλίψη και μας κοίταξε στα μάτια για τελευταία φορά. Τον πήρα αγκαλιά, έκλεισε τα μάτια και έγειρε το κεφάλι. Τον ξάπλωσα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και ξεκινήσαμε για του Τάκη Καρατζάνου. Ξανά στην αγκαλιά, ξανά γερμένο το κεφάλι, αφημένος πια και ελαφρύς. Τίποτα δε θύμιζε το νεαρό σκυλί που γνώρισα πριν δέκα χρόνια. Πόσο εύκολα γερνούν τα αδέσποτα! Μόνο τα μελένια μάτια ήταν ίδια, ίσως πιο λυπημένα και απογοητευμένα. Γοητευτικά μα όχι παιχνιδιάρικα. Έγινε η ακτινογραφία που αποκάλυψε τα σκάγια στην πλάτη, άλλη μια φρικαλεότητα του ειδεχθέστερου των ζωντανών στη φύση, του ανθρώπου. Φάνηκε να υπάρχει κάτι σαν αέρας, μάλλον από το ατύχημα είπε ο γιατρός και πρότεινε να μείνει στο κτηνιατρείο με ορό για είκοσι τέσσερεις ώρες τουλάχιστον. Του χάιδεψα τη μουσούδα, του είπα «κάτσε εδώ θα γυρίσω», λες και μπορούσε ή γούσταρε να πάει οπουδήποτε πλέον έχει ανθρώπους, αλλά έπρεπε να το πω γιατί ήταν το σύνθημα μας όταν έφευγα από το σπίτι και τον άφηνα μόνο. Ήθελα να ξέρει πως θα γυρίσω να τον πάρω. Πέθανε λίγες ώρες αργότερα…Βασίλης Αγιαννίδης
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
1)ΧΟΥΝΤΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ 5934 49,11%
2)ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΔΗΜ
ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΣΗ 6770 56,02%
3)ΤΡΙΓΑΖΗΣ ΠΑΝΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 4010 33,18%
4)ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑΤΑΣΑ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 3568 29,53%
5)ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ ΦΑΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1720 14,23%
6)ΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1437 11,89%
7)ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1397 11,56
8)ΜΠΙΤΣΑΞΗ ΕΛΕΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1131 9,36%
9)ΠΙΛΑΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 562 4,64%
10)ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 477 3,95%
11)ΜΠΟΝΟΒΟΛΙΑΣ ΝΙΚΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 456 3,77%
12)ΜΑΥΡΕΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 322 2,66%
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ 5934 49,11%
2)ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗΣ ΔΗΜ
ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΘΕΣΗ 6770 56,02%
3)ΤΡΙΓΑΖΗΣ ΠΑΝΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 4010 33,18%
4)ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΝΑΤΑΣΑ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 3568 29,53%
5)ΓΟΥΡΓΟΥΡΗ ΦΑΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1720 14,23%
6)ΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1437 11,89%
7)ΓΕΩΡΓΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1397 11,56
8)ΜΠΙΤΣΑΞΗ ΕΛΕΝΗ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 1131 9,36%
9)ΠΙΛΑΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 562 4,64%
10)ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 477 3,95%
11)ΜΠΟΝΟΒΟΛΙΑΣ ΝΙΚΟΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 456 3,77%
12)ΜΑΥΡΕΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΘΕΣΗ 322 2,66%
Τρίτη 10 Μαρτίου 2009
ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΣΥΝΤΡΟΦΕ
Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου για τον θάνατο του Χρ.ΠαπουτσάκηΟ Χρήστος Παπουτσάκης βίωσε από νέος την οδύνη της Αριστεράς. Υπήρξε ο πιο γνήσιος εκφραστής του ήθους της. Άφοβος, ασυμβίβαστος, διορατικός, εμπνευσμένος. Αυτός έφυγε. Το ΑΝΤΙ του μένει: ως επιταγή, ως σύνθημα, ως ηθική, αγωνιστική και πνευματική παρακαταθήκη.
To Γραφείο Τύπου
Δήλωση του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλ. Τσίπρα, για το θάνατο του Χρήστου ΠαπουτσάκηΣε μία εποχή που η ενημέρωση και η έγκριτη δημοσιογραφία έχει χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της, ο θάνατος του Χρήστου Παπουτσάκη μας πονά διπλά. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε το έργο του, είναι πυξίδα στην τρικυμία που επικρατεί.
Οι αγώνες του για ελευθερία και δημοκρατία συνδέθηκαν με το σπουδαίο περιοδικό ΑΝΤΙ. Μέσα από το μοναδικό αυτό έντυπο έγραψε μια λαμπρή ιστορία και μας έδειξε πως κάποιοι, σε μία εποχή που όλα πωλούνται και αγοράζονται, μπορούν να ασκούν παρεμβάσεις στα πολιτικά δρώμενα με γνώμονα τις ιδέες και τις αξίες τους.
Αξιώθηκα να γνωρίσω τον Χρήστο Παπουτσάκη την περίοδο της υποψηφιότητάς μου για τον Δήμο της Αθήνας και να υιοθετήσω την παρακαταθήκη των αγώνων του για τη διάσωση του Ελαιώνα από τις αρχές της δεκαετίας του ʼ80.
Αυτός ο άξιος επιστήμονας και άξιος άνθρωπος έφυγε από κοντά μας, όμως οι αξίες, η στάση ζωής του και οι αγώνες του θα τον κρατούν πάντα εν ζωή στην καρδιά μας.
To Γραφείο Τύπου
AΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΝ
Σε 274 εκλογικά τμήματα επί συνόλου 348 τμημάτων(ποσοστό 78,74%)
Εγγεγραμμένοι 14952, ψήφισαν 11351.
Έλαβαν: Ν. Χουντής 5494 ήφους(49,06%),
Δ. Παπαδημούλης 4813 ψήφους (42,98%).
Ο Δ. Παπαδημούλης για την δεύτερη θέση έλαβε το 55.99% των ψήφων(άθροισμα 1ης+2ης θέσης)
Ο Π. Τρυγάζης για την Τρίτη θέση έλαβε το 33,26% των ψήφων ( άθροισμα 1ης+2ης+3ης θέσης)
Εγγεγραμμένοι 14952, ψήφισαν 11351.
Έλαβαν: Ν. Χουντής 5494 ήφους(49,06%),
Δ. Παπαδημούλης 4813 ψήφους (42,98%).
Ο Δ. Παπαδημούλης για την δεύτερη θέση έλαβε το 55.99% των ψήφων(άθροισμα 1ης+2ης θέσης)
Ο Π. Τρυγάζης για την Τρίτη θέση έλαβε το 33,26% των ψήφων ( άθροισμα 1ης+2ης+3ης θέσης)
Κυριακή 8 Μαρτίου 2009
Σάββατο 7 Μαρτίου 2009
Η ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ ΣΤΗ ΧΙΟ
Καλεσμένη κάποιων πολιτιστικών συλλόγων που ελέγχονται
από ΚΚΕ (ΛΑΓΚΑΔΑΣ)
και ΝΔ (ΠΕΚΕΒ)
Μερικές φωτογραφίες που δείχνουν ότι αυτοι οι σύλλογοι κάλεσαν τον τέλειο άνθρωπο
ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΔΗΘΕΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ
Το μοναστήρι νάνε καλά σύντροφοι
από ΚΚΕ (ΛΑΓΚΑΔΑΣ)
και ΝΔ (ΠΕΚΕΒ)
Μερικές φωτογραφίες που δείχνουν ότι αυτοι οι σύλλογοι κάλεσαν τον τέλειο άνθρωπο
ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΔΗΘΕΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ
Το μοναστήρι νάνε καλά σύντροφοι
ΣΙΔΗΡΑ ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΑ ΣΤΟ ΚΚΕ
Μέλος του ΚΚΕ μου αποκάλυψε θέλοντας να με πείσει για την σιδηρά πειθαρχεία και τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό , λες και δεν τα ξέρω τόσα χρόνια που έζησα στο ΚΚΕ ότι στέλεχος του κόμματος που βρίσκεται στα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας εδώ στη Χίο κόπηκε από σύνεδρος με πρόταση του κόμματος. Ο κακομοίρης το θεωρούσε λέει σίγουρο ότι θα τον πρότεινε το κόμμα, και ότι όλα τα μέλη του κόμματος ψηφίσαν την συγκεκριμένη πρόταση χωρίς αντίρρηση
Τώρα αυτό το είπε σαν προτέρημα για το ΚΚΕ.;
Δεν γνωρίζει ότι για αυτούς τους λόγους το κόμμα έχει μείνει 90 χρονιά τώρα στο 7με 8 % Εκτός αν είναι και αυτός οπαδός της θεωρίας ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ.
ΥΓ Αυτός ο σύντροφος έχει φάει πολλούς για να φτάσει ψηλά στην ιεραρχία
Περαστικά σύντροφε.
Τώρα αυτό το είπε σαν προτέρημα για το ΚΚΕ.;
Δεν γνωρίζει ότι για αυτούς τους λόγους το κόμμα έχει μείνει 90 χρονιά τώρα στο 7με 8 % Εκτός αν είναι και αυτός οπαδός της θεωρίας ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ.
ΥΓ Αυτός ο σύντροφος έχει φάει πολλούς για να φτάσει ψηλά στην ιεραρχία
Περαστικά σύντροφε.
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2009
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ
Κουκουλοφόροι, σταλινισμός και δημοκρατία
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ
Αφού πάω γυρεύοντας, μου τα 'ψαλαν για τα καλά η καθοδήγηση του ΚΚΕ κι ο «Ριζοσπάστης» για την αποκοτιά μου να θίξω τα ιερά και τα όσια: Σ' αυτές τις στήλες και υπό τον τίτλο «ΚΚΕ - Στάλιν: η μεγάλη ανατριχίλα» («Ε», 9-2-09) υποστήριξα ότι η απροκάλυπτη προπαγάνδιση του σταλινισμού στις «θέσεις της Κ.Ε.» για το 18ο Συνέδριο, που ολοκλήρωσε χθες τις εργασίες του, θα 'πρεπε να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, καθ' ότι αποπνέει ολοκληρωτικές αντιλήψεις, επικίνδυνες για τη δημοκρατία και την κοινωνία.Οι ευάριθμοι, τελικά, τολμητίες περιλούστηκαν με χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα, κατά τον τρόπο που συνηθίζει το κόμμα του λαού να διαλέγεται δημόσια με τους πραγματικούς ή κατά φαντασίαν αντιπάλους του. Τον τόνο έδωσε προσωπικά η Αλέκα Παπαρήγα στη συνέντευξη Τύπου για το συνέδριο:«...Λίγα άρθρα ήταν αξιώσεων. Τα περισσότερα θύμιζαν τα χαρτάκια που οι μυστικές υπηρεσίες, από το '47 ή το '50 και μετά, έστελναν δεξιά κι αριστερά "γράψτε εκείνο", "πείτε το άλλο", "κάντε εκείνο" για το ΚΚΕ...».Αλλά τα... αποκαλυπτήριά μου ανέλαβε με ένα δισέλιδο στον «Ριζοσπάστη» (11-2-09) ο Στέφανος Κρητικός (δημοσιογραφικό ψευδώνυμο του διευθυντή της εφημερίδας Στέφανου Λουκά, όπως μου λένε):«...Ο Γ.Β. και η "Ελευθεροτυπία" δεν πρωτοτυπούν, όταν γράφουν για το ΚΚΕ (...). Τα σενάρια είναι έτοιμα από διάφορα αστικά επιτελεία. Μόνο που χρειάζονται και καλούς πλασιέ της αληθοφάνειας στα ΜΜΕ (...). Και ο Γ.Β. είναι δοκιμασμένος. Οπως και η εφημερίδα που γράφει. Εχουν δώσει και δίνουν συνεχώς εξετάσεις στις αντι-ΚΚΕ προβοκάτσιες. Είναι ταγμένοι στην αναπαραγωγή της αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας. Γι' αυτόν τον σκοπό δουλεύουν ολόκληρα επιτελεία ιμπεριαλιστικά, της άρχουσας τάξης. Και μάλιστα ενδιαφέρονται να τα αναπαράγουν προοδευτικούληδες δημοσιολόγοι ακόμη πιο καλά "αντιεξουσιαστές", που είναι και της μόδας (...). Η σταλινολογία ως αντικομμουνιστική και αντισοβιετική προπαγάνδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού βρίσκεται στην αιχμή της διαπάλης από τον θάνατο ακόμη του Στάλιν...».«Δημοσιογραφών» με κομματικό διορισμό και εντολή ο συντάκτης αυτού του άθλιου κειμένου ούτε που θα 'χει διαβάσει ποτέ ότι, κατά τον Αλμπέρ Καμύ, πρώτιστη δεοντολογική υποχρέωση του δημοσιογράφου είναι να αποκαλύπτει και να καταγγέλλει τον ολοκληρωτισμό σε όλες του τις εκφάνσεις.Και πάλι καλά, λέω, που δεν γνώριζε ότι σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, έχω τα... γενέθλιά μου. Γιατί θα 'γραφε σίγουρα ότι μετέθεσα την ημερομηνία σκοπίμως για να συμπίπτουν με τα γενέθλια της ΕΠΟΝ και του Κόκκινου Στρατού - και να ψαρεύω στα θολά νερά...«Κρα» από το στόμα κόρακος. «Λυσσασμένος αντικομμουνιστής κονδυλοφόρος», λοιπόν, η αφεντιά μου. Πλασιέ της αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας αστικών επιτελείων. Προβοκάτορας στην υπηρεσία σκοτεινών ιμπεριαλιστικών κέντρων: Χολερικός σταλινολόγος - στην ίδια ρότα με τους μικροαστούς, τους οπορτουνιστές και τους τροτσκιστές. (Με τέτοιες ρετσινιές, Θεέ μου, στα σταλινικά καθεστώτα δεν έφταναν τα γκουλάγκ. Χώμα έτρωγες...)Και, επιπλέον, σε εισαγωγικά «αντιεξουσιαστής» - προστάτης των κουκουλοφόρων, μαζί με τη «δήθεν πλουραλιστική» «Ελευθεροτυπία». Ετσι, για να καλύπτουμε και την επικαιρότητα και να σπιλώνουμε εκ του ασφαλούς, με όποιες συνέπειες. Στην αθλιότητα που παράγουν η τύφλωση του φανατισμού και η κομματική σκοπιμότητα, δεν υπάρχουν όρια.Αλλά, μπάστα, σταλινόμουτρο του κερατά, που, ευτυχώς, δεν έχεις άλλη εξουσία εκτός από τη χαύνωση των αναγνωστών σου. Απολογητής και προστάτης κουκουλοφόρων ουδέποτε υπήρξα. (Προ)κάλεσα, αντιθέτως, και επανειλημμένα, όσους απ' αυτούς αισθάνονται και είναι διαδηλωτές δίκαιης οργής να αφήνουν ακάλυπτα τα φλογισμένα τους πρόσωπα... Για να μένουν, ακριβώς, με τις κουκούλες οι βαλτοί ασφαλίτες, οι τραμπούκοι, οι προβοκάτορες και οι χαφιέδες.Αλλο τόσο διαλάλησα σε όλους τους τόνους, με την πεζοδρομιακή εμπειρία δεκαετιών, ότι καμιά σχέση με την εξεγερσιακή και επαναστατική (αντι)βία δεν έχουν φασιστικές συμπεριφορές σαν αυτή κατά του φίλου καθηγητή Γιάννη Πανούση, τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες, καταστροφές δημοσίων αγαθών, βανδαλισμοί σε σχολεία και δημόσια κτίρια, εμπρησμοί και λεηλασίες σε βάρος βιοπαλαιστών, «μπαχαλάκηδων» χουλιγκανισμός και πλιάτσικο.Εραστής της ελευθερίας, πάνω απ' όλα, ο χωρίς εισαγωγικά αντιεξουσιαστής, δηλαδή ο συνειδητός αναρχικός, ξέρει καλά τα όριά της: Εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Σέβεται τη ζωή ως αυταξία και τη μάνα φύση. Διακονεί την κοινωνική αλληλεγγύη και υπερασπίζεται το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πολέμιος κάθε ολοκληρωτισμού, βλέπει τον σταλινισμό στην αντίπερα όχθη. Διότι όπου διαχειρίστηκε την εξουσία, ταύτισε τον σοσιαλισμό με τον αυταρχισμό, την αδικία, την τυραννία, το έγκλημα. Και διότι είναι αντεπανάσταση, αφού στέρησε από τους στερημένους το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.Στον «Ριζοσπάστη» πάλι (15-2-09) πήρε τη σκυτάλη από τον διευθυντή του ο πρύτανης του σταλινισμού στο ΚΚΕ Μάκης Μαΐλης. Θεωρεί ότι με τσάκωσε κλέπτοντα οπώρας, επειδή προέτρεψα να δούμε και τη συγκλονιστική ταινία του Βάιντα «Κατίν» και σαν δείγμα των σταλινικών εγκλημάτων. Ισχυρίζεται ότι είναι χαλκευμένα τα αρχεία της KGB που χρησιμοποίησαν ο Βάιντα αλλά και ο Βαλέσα και ο Γκορμπατσόφ και δεν μου πέφτει λόγος, αφού σίγουρα είναι πιο οικείος με τα της Κα-Γκε-Μπε...Σ' ένα δισέλιδο κι αυτός, βάλθηκε να διδάξει Ιστορία κατά το δοκούν - λες και αμφισβητήθηκε από κανέναν το έπος του Στάλινγκραντ και το μεγαλείο του Πατριωτικού Πολέμου, που συνέτριψε τον χιτλερισμό.Και ούτε λέξη για τις σταλινικές διώξεις με τα εκατομμύρια θύματα. Ούτε η παραμικρή αναφορά στον περασμένο αιώνα των παγκοσμίων πολέμων και των προδομένων επαναστάσεων, με την ανείπωτη φρίκη και τους ποταμούς αίματος από την κτηνωδία του ναζισμού και του φασισμού, αλλά και τη θηριωδία του σταλινισμού και του μαοϊσμού...Βάλθηκε επίσης να μιλήσει για... δημοκρατία (στο σπίτι του κρεμασμένου για σκοινί) με νοητικά επιτεύγματα αυτού του επιπέδου: «...Η υπεράσπιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας προϋποθέτει και τέτοιου τύπου αντιλήψεις για τη δημοκρατία, όπως αυτές που εξέφρασε ο Γ. Βότσης και η "Ελευθεροτυπία" του, που είναι ακριβώς ίδιες με του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αστική δημοκρατία και ξερό ψωμί...».Αν και σε τέτοιο δημόσιο «διάλογο» νιώθω να πηγαίνουν χαμένα τα λόγια μου, να θυμίσω απλώς ότι στο άρθρο μου που ερέθισε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, δεν αποπειράθηκα καν να αντιπαραθέσω την... αστική δημοκρατία στη δικτατορία του προλεταριάτου -συνώνυμη, κατά τον Λένιν, της Εργατικής Δημοκρατίας, που τη βίωσαν, αλίμονο, σκληρά στο πετσί τους τόσοι λαοί. Μόνο τη Ρόζα Λούξεμπουργκ είχα επικαλεσθεί και τη διακήρυξή της, με τη διαχρονική αξία ότι δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία και δημοκρατία. Και για να τιμήσω τη μνήμη της στα 90 χρόνια από την άγρια δολοφονία της. Οσα ακριβώς και τα χρόνια ζωής του ΚΚΕ, με τους τόσους αγώνες, τις τόσες θυσίες, αλλά και αυτή την κατάντια. Τι κρίμα...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2009
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ
Αφού πάω γυρεύοντας, μου τα 'ψαλαν για τα καλά η καθοδήγηση του ΚΚΕ κι ο «Ριζοσπάστης» για την αποκοτιά μου να θίξω τα ιερά και τα όσια: Σ' αυτές τις στήλες και υπό τον τίτλο «ΚΚΕ - Στάλιν: η μεγάλη ανατριχίλα» («Ε», 9-2-09) υποστήριξα ότι η απροκάλυπτη προπαγάνδιση του σταλινισμού στις «θέσεις της Κ.Ε.» για το 18ο Συνέδριο, που ολοκλήρωσε χθες τις εργασίες του, θα 'πρεπε να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, καθ' ότι αποπνέει ολοκληρωτικές αντιλήψεις, επικίνδυνες για τη δημοκρατία και την κοινωνία.Οι ευάριθμοι, τελικά, τολμητίες περιλούστηκαν με χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα, κατά τον τρόπο που συνηθίζει το κόμμα του λαού να διαλέγεται δημόσια με τους πραγματικούς ή κατά φαντασίαν αντιπάλους του. Τον τόνο έδωσε προσωπικά η Αλέκα Παπαρήγα στη συνέντευξη Τύπου για το συνέδριο:«...Λίγα άρθρα ήταν αξιώσεων. Τα περισσότερα θύμιζαν τα χαρτάκια που οι μυστικές υπηρεσίες, από το '47 ή το '50 και μετά, έστελναν δεξιά κι αριστερά "γράψτε εκείνο", "πείτε το άλλο", "κάντε εκείνο" για το ΚΚΕ...».Αλλά τα... αποκαλυπτήριά μου ανέλαβε με ένα δισέλιδο στον «Ριζοσπάστη» (11-2-09) ο Στέφανος Κρητικός (δημοσιογραφικό ψευδώνυμο του διευθυντή της εφημερίδας Στέφανου Λουκά, όπως μου λένε):«...Ο Γ.Β. και η "Ελευθεροτυπία" δεν πρωτοτυπούν, όταν γράφουν για το ΚΚΕ (...). Τα σενάρια είναι έτοιμα από διάφορα αστικά επιτελεία. Μόνο που χρειάζονται και καλούς πλασιέ της αληθοφάνειας στα ΜΜΕ (...). Και ο Γ.Β. είναι δοκιμασμένος. Οπως και η εφημερίδα που γράφει. Εχουν δώσει και δίνουν συνεχώς εξετάσεις στις αντι-ΚΚΕ προβοκάτσιες. Είναι ταγμένοι στην αναπαραγωγή της αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας. Γι' αυτόν τον σκοπό δουλεύουν ολόκληρα επιτελεία ιμπεριαλιστικά, της άρχουσας τάξης. Και μάλιστα ενδιαφέρονται να τα αναπαράγουν προοδευτικούληδες δημοσιολόγοι ακόμη πιο καλά "αντιεξουσιαστές", που είναι και της μόδας (...). Η σταλινολογία ως αντικομμουνιστική και αντισοβιετική προπαγάνδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού βρίσκεται στην αιχμή της διαπάλης από τον θάνατο ακόμη του Στάλιν...».«Δημοσιογραφών» με κομματικό διορισμό και εντολή ο συντάκτης αυτού του άθλιου κειμένου ούτε που θα 'χει διαβάσει ποτέ ότι, κατά τον Αλμπέρ Καμύ, πρώτιστη δεοντολογική υποχρέωση του δημοσιογράφου είναι να αποκαλύπτει και να καταγγέλλει τον ολοκληρωτισμό σε όλες του τις εκφάνσεις.Και πάλι καλά, λέω, που δεν γνώριζε ότι σήμερα, 23 Φεβρουαρίου, έχω τα... γενέθλιά μου. Γιατί θα 'γραφε σίγουρα ότι μετέθεσα την ημερομηνία σκοπίμως για να συμπίπτουν με τα γενέθλια της ΕΠΟΝ και του Κόκκινου Στρατού - και να ψαρεύω στα θολά νερά...«Κρα» από το στόμα κόρακος. «Λυσσασμένος αντικομμουνιστής κονδυλοφόρος», λοιπόν, η αφεντιά μου. Πλασιέ της αντι-ΚΚΕ προπαγάνδας αστικών επιτελείων. Προβοκάτορας στην υπηρεσία σκοτεινών ιμπεριαλιστικών κέντρων: Χολερικός σταλινολόγος - στην ίδια ρότα με τους μικροαστούς, τους οπορτουνιστές και τους τροτσκιστές. (Με τέτοιες ρετσινιές, Θεέ μου, στα σταλινικά καθεστώτα δεν έφταναν τα γκουλάγκ. Χώμα έτρωγες...)Και, επιπλέον, σε εισαγωγικά «αντιεξουσιαστής» - προστάτης των κουκουλοφόρων, μαζί με τη «δήθεν πλουραλιστική» «Ελευθεροτυπία». Ετσι, για να καλύπτουμε και την επικαιρότητα και να σπιλώνουμε εκ του ασφαλούς, με όποιες συνέπειες. Στην αθλιότητα που παράγουν η τύφλωση του φανατισμού και η κομματική σκοπιμότητα, δεν υπάρχουν όρια.Αλλά, μπάστα, σταλινόμουτρο του κερατά, που, ευτυχώς, δεν έχεις άλλη εξουσία εκτός από τη χαύνωση των αναγνωστών σου. Απολογητής και προστάτης κουκουλοφόρων ουδέποτε υπήρξα. (Προ)κάλεσα, αντιθέτως, και επανειλημμένα, όσους απ' αυτούς αισθάνονται και είναι διαδηλωτές δίκαιης οργής να αφήνουν ακάλυπτα τα φλογισμένα τους πρόσωπα... Για να μένουν, ακριβώς, με τις κουκούλες οι βαλτοί ασφαλίτες, οι τραμπούκοι, οι προβοκάτορες και οι χαφιέδες.Αλλο τόσο διαλάλησα σε όλους τους τόνους, με την πεζοδρομιακή εμπειρία δεκαετιών, ότι καμιά σχέση με την εξεγερσιακή και επαναστατική (αντι)βία δεν έχουν φασιστικές συμπεριφορές σαν αυτή κατά του φίλου καθηγητή Γιάννη Πανούση, τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες, καταστροφές δημοσίων αγαθών, βανδαλισμοί σε σχολεία και δημόσια κτίρια, εμπρησμοί και λεηλασίες σε βάρος βιοπαλαιστών, «μπαχαλάκηδων» χουλιγκανισμός και πλιάτσικο.Εραστής της ελευθερίας, πάνω απ' όλα, ο χωρίς εισαγωγικά αντιεξουσιαστής, δηλαδή ο συνειδητός αναρχικός, ξέρει καλά τα όριά της: Εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Σέβεται τη ζωή ως αυταξία και τη μάνα φύση. Διακονεί την κοινωνική αλληλεγγύη και υπερασπίζεται το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Πολέμιος κάθε ολοκληρωτισμού, βλέπει τον σταλινισμό στην αντίπερα όχθη. Διότι όπου διαχειρίστηκε την εξουσία, ταύτισε τον σοσιαλισμό με τον αυταρχισμό, την αδικία, την τυραννία, το έγκλημα. Και διότι είναι αντεπανάσταση, αφού στέρησε από τους στερημένους το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.Στον «Ριζοσπάστη» πάλι (15-2-09) πήρε τη σκυτάλη από τον διευθυντή του ο πρύτανης του σταλινισμού στο ΚΚΕ Μάκης Μαΐλης. Θεωρεί ότι με τσάκωσε κλέπτοντα οπώρας, επειδή προέτρεψα να δούμε και τη συγκλονιστική ταινία του Βάιντα «Κατίν» και σαν δείγμα των σταλινικών εγκλημάτων. Ισχυρίζεται ότι είναι χαλκευμένα τα αρχεία της KGB που χρησιμοποίησαν ο Βάιντα αλλά και ο Βαλέσα και ο Γκορμπατσόφ και δεν μου πέφτει λόγος, αφού σίγουρα είναι πιο οικείος με τα της Κα-Γκε-Μπε...Σ' ένα δισέλιδο κι αυτός, βάλθηκε να διδάξει Ιστορία κατά το δοκούν - λες και αμφισβητήθηκε από κανέναν το έπος του Στάλινγκραντ και το μεγαλείο του Πατριωτικού Πολέμου, που συνέτριψε τον χιτλερισμό.Και ούτε λέξη για τις σταλινικές διώξεις με τα εκατομμύρια θύματα. Ούτε η παραμικρή αναφορά στον περασμένο αιώνα των παγκοσμίων πολέμων και των προδομένων επαναστάσεων, με την ανείπωτη φρίκη και τους ποταμούς αίματος από την κτηνωδία του ναζισμού και του φασισμού, αλλά και τη θηριωδία του σταλινισμού και του μαοϊσμού...Βάλθηκε επίσης να μιλήσει για... δημοκρατία (στο σπίτι του κρεμασμένου για σκοινί) με νοητικά επιτεύγματα αυτού του επιπέδου: «...Η υπεράσπιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας προϋποθέτει και τέτοιου τύπου αντιλήψεις για τη δημοκρατία, όπως αυτές που εξέφρασε ο Γ. Βότσης και η "Ελευθεροτυπία" του, που είναι ακριβώς ίδιες με του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Αστική δημοκρατία και ξερό ψωμί...».Αν και σε τέτοιο δημόσιο «διάλογο» νιώθω να πηγαίνουν χαμένα τα λόγια μου, να θυμίσω απλώς ότι στο άρθρο μου που ερέθισε την καθοδήγηση του ΚΚΕ, δεν αποπειράθηκα καν να αντιπαραθέσω την... αστική δημοκρατία στη δικτατορία του προλεταριάτου -συνώνυμη, κατά τον Λένιν, της Εργατικής Δημοκρατίας, που τη βίωσαν, αλίμονο, σκληρά στο πετσί τους τόσοι λαοί. Μόνο τη Ρόζα Λούξεμπουργκ είχα επικαλεσθεί και τη διακήρυξή της, με τη διαχρονική αξία ότι δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία και δημοκρατία. Και για να τιμήσω τη μνήμη της στα 90 χρόνια από την άγρια δολοφονία της. Οσα ακριβώς και τα χρόνια ζωής του ΚΚΕ, με τους τόσους αγώνες, τις τόσες θυσίες, αλλά και αυτή την κατάντια. Τι κρίμα...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2009
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009
Η επιτροπή Χίου του ΣΥΡΙΖΑ, σας καλεί στην ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ που διοργανώνει την Παρασκευή 20/2/2009, στις 7.30μμ, στην αίθουσα συνεδρίων του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου.
Θα παρουσιαστούν και θα συζητηθούν:
· Τα 15 σημεία – στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ, για να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι.
· Τα πορίσματα της διημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ που έγινε στην Μυτιλήνη και αφορά στην νησιωτική πολιτική και την βιώσιμη ανάπτυξη των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.
Εισηγητές θα είναι:
· Ο Θ. Δρίτσας, βουλευτής Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ και
· Ο Χρίστος Καραμάνος, Μέλος της διεύθυνσης της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ και στέλεχος της Κ.Ο.Ε.
Η Τοπική Επιτροπή Χίου του ΣΥΡΙΖΑ.
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2009
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009
Νέα παρέμβαση του καθηγητή Γ. Ρούση
Γράφει ο/η Γιώργος Ρούσης
13.02.09
Παρέμβαση
«Το φάντασμα του Στάλιν και η αντιμετώπιση της συντροφικής κριτικής σαν εχθρικής ενέργειας»
Επί τρεις μήνες περίπου παρακολουθώ υπομονετικά και σιωπηλός τα μύρια όσα μου καταμαρτυρούν, με ή δίχως κουκούλα, δηλαδή ανυπόγραφα ή ενυπόγραφα, απ' αφορμή την παρέμβασή μου1 σχετικά με το θέμα του σοσιαλισμού στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ, και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι εκείνο που ωθεί στην αντιμετώπισή μου σαν εχθρού.Υπενθυμίζω ότι η κριτική μου επικεντρώθηκε στην κομβική κατά τη γνώμη μου θέση, με βάση την οποία εκτιμάται (εξεταζόμενη από μια οικονομική και μόνον οπτική γωνία, η οποία παραμορφώνει την αλήθεια) θετικά και σαν η πιο συνεπής από σοσιαλιστική σκοπιά, μια δραματική περίοδος κατά την οποία, υπό την ηγεσία του Στάλιν, είχε στραγγαλιστεί η σοσιαλιστική δημοκρατία, με αποκορύφωμα τις διώξεις και εκτελέσεις κομμουνιστών το 1936-1938.
Αξίζει να επισημανθεί ότι αυτές οι εγκληματικές ενέργειες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την Κ.Ε. του ΚΚΕ σαν «υπερβολές στην αντιμετώπιση αντεπαναστατικών κέντρων»,2 έλαβαν χώρα σε μια περίοδο κατά την οποία, όπως διαπίστωνε η κοινή Ολομέλεια της Κ.Ε. και της ΚΕΕ του μπολσεβίκικου Κόμματος του Γενάρη του 1933,3 είχε πια ολοκληρωθεί η διαδικασία της κολεκτιβοποίησης και είχε «πραγματοποιηθεί η εξάλειψη της τάξης των κουλάκων», ενώ γενικότερα, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Στάλιν,4 αλλά και ο Μολότοφ,5 η «Πράβδα» εκείνης της περιόδου,6 και αργότερα ο Χρουτσόφ,7 «είχαν εξοντωθεί οι εκμεταλλεύτριες τάξεις». Επειδή «κανείς δε θα μας συγχωρήσει αν ζήσουμε σιωπηλοί»,8 μνημονεύω ενδεικτικά ορισμένες από αυτές τις «υπερβολές», έτσι όπως καταγράφονται σε επίσημα ντοκουμέντα του ΚΚΣΕ και του ΚΚΕ:- Από τα εφτά μέλη του Πολιτικού Γραφείου των Μπολσεβίκων που οργάνωσαν την επανάσταση, μόνο ο Στάλιν πέθανε από φυσικό θάνατο.9- Το 70% από τα 139 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της Κ.Ε. του κόμματος τα οποία είχαν εκλεγεί στο 17ο Συνέδριό του, το λεγόμενο «συνέδριο των νικητών», δηλαδή 98 άνθρωποι, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν διά τουφεκισμού.10- Από τους συνολικά 1.966 αντιπροσώπους του ίδιου Συνεδρίου συνελήφθησαν για αντεπαναστατικά εγκλήματα 1.108, δηλαδή πολύ περισσότεροι από τους μισούς.11- «Θύματα του αυταρχισμού του Στάλιν ήταν οι περισσότεροι έντιμοι, αφοσιωμένοι στην υπόθεση του κομμουνισμού, επιφανέστεροι εκπρόσωποι αλλά και απλά στελέχη του κόμματος», οι οποίοι καταδικάστηκαν σαν «εχθροί του λαού» στη βάση «ομολογιών» που αποσπάστηκαν έπειτα από την «άσκηση σωματικών βασανιστηρίων».12- Με βάση απόφαση της 10ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ,13 «θύματα της προσωπολατρίας» υπήρξαν και Έλληνες κομμουνιστές. Ανάμεσά τους ήταν ο γενικός γραμματέας του Κόμματος (1928-1931) Ανδρόνικος Χαϊτάς, οι γραμματείς της ΟΚΝΕ (1925-1928) Γιώργος Κολοζώφ και (1928-1931) Γιώργος Ντούβας, το μέλος του Π.Γ. (1928-1931) Κώστας Ευτυχιάδης, ο διευθυντής του «Ριζοσπάστη» (1928-1931) Χριστόδουλος Χριστοδουλίδης...Στις παρεμβάσεις μου είχα επίσης επισημάνει, ότι εκείνοι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι όλοι αυτοί και τόσοι άλλοι ήταν οπορτουνιστές οι οποίοι μετατράπηκαν σε «όργανα του αντιπάλου»,14 οφείλουν να απαντήσουν στο αμείλικτο ερώτημα, πότε και πώς ένα επαναστατικό κόμμα μεταμορφώθηκε σε μηχανισμό μαζικής τερατογέννησης.Επιπροσθέτως, διατύπωσα την άποψη, ότι η γενικότερη κατάπνιξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας15 και η κατεδάφιση της συμβουλιακής-σοβιετικής δομής της, εκείνη την περίοδο, η οποία άλλωστε ουδέποτε αποκαταστάθηκε στη συνέχεια, αποτελεί μία από τις αιτίες της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.Τέλος, υποστήριξα ότι όλα αυτά είναι ασυμβίβαστα με το σοσιαλιστικό του μέλλοντός μας, όπως είναι ασυμβίβαστο το κόμμα να τρώει τα παιδιά του κατ' εικόνα του θεού Μολώχ.Αυτές λοιπόν οι κοινότοπες τοποθετήσεις μου αντιμετωπίστηκαν από τους επικριτές μου, από τη μια με απύθμενους σε βάρος μου χαρακτηρισμούς και από την άλλη, με τη συστηματική παραποίησή τους.Πιο συγκεκριμένα:- Χαρακτηρίστηκα -ω της ειρωνείας, από εκείνους που με κατηγόρησαν για το ύφος μου, όταν δεν χρησιμοποίησα στις παρεμβάσεις μου ούτε έναν προσωπικό χαρακτηρισμό- σαν «ο κάθε πικραμένος», «ανιστόρητος», «οπορτουνιστής», «ρεφορμιστής», «εχθρός του κόμματος, του σοσιαλισμού, της Οχτωβριανής Επανάστασης»..., «αντισοβιετικός ο οποίος βρίσκεται ένα βήμα από την αγκαλιά της αντεπανάστασης», «αντικομμουνιστής και βάλε», «εξαγορασμένος διανοούμενος», «επικίνδυνος, εμπαθής, προκλητικός», «υστερικός», «υπερασπιστής της ατομικής ιδιοκτησίας», «γνήσιος απολογητής του καπιταλισμού»... ενώ η «κατά τα κελεύσματα της CIA» παρέμβασή μου, η οποία «θύμισε τη χουντική ραδιοφωνική εκπομπή "στον ιστό της αράχνης"», και στην οποία «άφρισα με τρόπο που θα ζήλευε και ο Γκέμπελς», χαρακτηρίστηκε «πτωματολογία», «λίβελος», «προβοκατόρικη, οπορτουνιστική, δανεισμένη από το εχθρικό οπλοστάσιο»16...- Επειδή κατήγγειλα τη βία κατά των ίδιων των κομμουνιστών, κατηγορήθηκα ότι τάσσομαι κατά της επαναστατικής βίας κατά των ταξικών αντιπάλων του σοσιαλισμού. Μάλιστα μέλος της Κ.Ε. μου υπενθύμισε ότι και κατά την αστική γαλλική επανάσταση ασκήθηκε βία κατά των αριστοκρατών και υπήρξαν θύματα, λες και ο Μπουχάριν π.χ. ήταν κάτι σαν τη Μαρία Αντουανέτα.- Επειδή επανέλαβα την κλασική μαρξική θέση ότι ο σοσιαλισμός είναι εξ ορισμού περίοδος απονέκρωσης του κράτους και άμβλυνσης των ταξικών αντιθέσεων και της ταξικής πάλης, κατηγορήθηκα, στη βάση της υιοθέτησης της αντιμαρξιστικής σταλινικής θεωρίας περί όξυνσης της ταξικής πάλης με την πρόοδο του σοσιαλισμού,17 ότι υποστηρίζω τάχα πως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι «φόρουμ ή σεμινάριο».- Επειδή υποστήριξα ότι η κολεκτιβοποίηση και μόνον δεν αρκεί για να κριθεί θετικά και ως σοσιαλιστική μια περίοδος, κατηγορήθηκα ότι είμαι κατά των κοινωνικοποιήσεων και τελικά υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας και του καπιταλισμού.- Επειδή υποστήριξα ακολουθώντας τους κλασικούς και τον Λένιν, ότι ο σοσιαλισμός είναι αδύνατον να ολοκληρωθεί σε μια μόνο χώρα, πόσω μάλλον καθυστερημένη, κατηγορήθηκα ότι τάσσομαι κατά της επανάστασης σε επί μέρους χώρες.- Επειδή υποστήριξα ότι πρέπει να τηρείται η σοσιαλιστική δημοκρατία, κατηγορήθηκα σαν υποστηρικτής της αστικής δημοκρατίας, μια και κατά τον «Ριζοσπάστη» «όποιος βάζει πλώρη για ανατροπή, ας ετοιμάζεται να λουστεί τη λάσπη ότι εγκατέλειψε τη δημοκρατία»!18- Επειδή κατήγγειλα τις παραβιάσεις της σταλινικής περίοδου, εκείνοι που διεξήγαγαν μια κατ' εξοχήν υποκειμενίστικη ανάλυση («συνεπής» Στάλιν, «οπορτουνιστές» οι ηγέτες από το 20ό και μετά), κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, με κατηγορούν σαν υποστηρικτή του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού.- Ενώ σε αντίθεση με την Κ.Ε.19 τα μόνα στοιχεία που παρέθεσα για τη σταλινική περίοδο ήταν στοιχεία που προέρχονταν από το ΚΚΣΕ, κατηγορήθηκα ότι προσφεύγω στα στοιχεία του εχθρού και ότι «υιοθετώ την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα γι' αυτήν την περίοδο»...Ποιοι όμως και γιατί αντιμετώπισαν σαν εχθρική τη συντροφική κριτική μου;Κατ' αρχήν ορισμένοι έντιμοι αγωνιστές, κυρίως της γενιάς της Αντίστασης, οι οποίοι λάτρεψαν τον Στάλιν και τους είναι συναισθηματικά δύσκολο να αποδεχτούν ότι: «τόσος πόνος τόση ζωή / πήγαν στην άβυσσο / για ένα πουκάμισο αδειανό...».20 Ακόμη ορισμένοι αγνοί κομμουνιστές, κυρίως νέοι, οι οποίοι, αγνοώντας την αλήθεια, θεωρούν ότι υπερασπιζόμενοι τη σταλινική περίοδο υπερασπίζονται το σοσιαλισμό. Τέλος, εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν ότι επειδή ο αντίπαλος προσφεύγει στον πλέον χυδαίο αντισταλινισμό -κάτι που είναι αναμφισβήτητο- οι ίδιοι έχουν την υποχρέωση να υπερασπίζονται συλλήβδην αυτήν την περίοδο.Αν για τη στάση όλων των παραπάνω μπορεί κανείς να δείξει κατανόηση, δεν ισχύει το ίδιο ούτε μ' εκείνους που με τη διαπόμπευση ενός διαφωνούντα αποσκοπούν να πουλήσουν φτηνή κομματικότητα ούτε μ' εκείνους οι οποίοι υπερασπίζονται συνειδητά το σταλινικό πρότυπο για να κατοχυρώσουν τη σημερινή στεχταριστική τους αντίληψη. Αυτοί οι τελευταίοι, «οχυρώνουν τις λεγεώνες μας σε πονηρά κατάστιχα και σε ντουλάπια, μας μπάζουν μέσα στα τετράγωνα»,21 αντιμετωπίζουν σαν μαύρο και εχθρικό ό,τι δεν είναι άσπρο και κομματικό, αναζητούν «προδότες», στην προσπάθειά τους να αντιστοιχήσουν το κόμμα στο δικό τους μπόι. Έτσι συνθλίβουν την κριτική σκέψη και το όπλο της κριτικής, όταν αυτό και όχι η καλλιέργεια της τυφλής υποταγής μπορεί να ανάψει τη σπίθα της κριτικής των όπλων και της επανάστασης. Πρόκειται και μια στάση καταστροφική τόσο για το ίδιο το κόμμα όσο και κυρίως για την υπόθεση του κομμουνισμού.Κρίμα και πάλι κρίμα, για όλους εμάς, που συνεχίζουμε αταλάντευτα να πονάμε και το ένα και το άλλο.1. Βλέπε Ριζοσπάστη 2/11/2008 και Ελευθεροτυπία 23/11/2008.2. Θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό, Οκτώβρης 2008, σελίδα 17, υποσημείωση 18.3. Βλέπε, Ιστορία του ΚΚΣΕ, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, 1960, σελ. 589.4. Στάλιν, Για το Σχέδιο Συντάγματος της ΕΣΣΔ, στο Στάλιν, Ζητήματα λενινισμού, έκδοση Καμπίτση σελ. 675 και 679.5. Μολότοφ, Ομιλία στη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του Γενάρη του 1936.6. «Πράβδα», 4 Απρίλη, 1936.7. Νικήτα Χρουστσόφ, Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της, Εισήγηση στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, Μεταμεσονύχτιες Εκδόσεις, 2007, σελίδα 17.8. Παράφραση του ποιήματος Βίοι παράλληλοι του Τάσου Λειβαδίτη.9. Οι Μπουχάριν, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Ρίκοφ εκτελέστηκαν, ο Τόμσκι οδηγήθηκε σε αυτοκτονία και ο Τρότσκι, αφού εξορίστηκε, δολοφονήθηκε.10. Νικήτα Χρουστσόφ, Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της, Εισήγηση στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ό.π. σελ. 28.11. Στο ίδιο, σελ. 28.12. Στο ίδιο, σελ. 16, 18, 27 και πρακτικά 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στο The Documentary Record of th 22nd Congress of the Communist Party of the Soviet Union, Current Soviet Policies, New York London, Columbia University Press, 1962, σελ. 122, 124, 155.13. 10η Ολομέλεια, του Γενάρη του 1967, Βλέπε ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα, Τόμος 9ος 1961-1967, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, σελ. 766.14. Αλέκας Παπαρήγα, Απαντήσεις σε ερωτήσεις κατά την παρουσίαση των θέσεων στην Πάτρα, Ριζοσπάστης 6/11/2008, σελίδα 13.15. Είναι ενδεικτικό ότι μεσολάβησαν περισσότερα από δεκατρία χρόνια ανάμεσα σε δύο συνέδρια του κόμματος. Το 18ο Συνέδριο πραγματοποιήθηκε τον Μάρτη του 1939 και το 19ο τον Οκτώβρη του 1952!16. Και εδώ και στη συνέχεια, απαριθμώ τους χαρακτηρισμούς και τις διαστρεβλώσεις των επικριτών μου δίχως να αναφέρομαι στα ονόματά τους και δίχως να παραπέμπω στις συγκεκριμένες αναφορές, μόνο και μόνο για να μην προσωποποιήσω την αντιπαράθεση.17. Βλέπε Στάλιν, Για τις ελλείψεις της κομματικής δουλειάς και τα μέτρα εξάλειψης των τροτσκιστών και άλλων διπλοπρόσωπων, Εισήγηση και κλείσιμο στην Ολομέλεια Φεβρουαρίου-Μαρτίου 1937, της Κ.Ε. του ΠΚΚ (μπ) στον Στάλιν, Άπαντα, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 14, σελ. 252-253.18. Ριζοσπάστης 11/11/2008 σελίδα 2.19. Η οποία υιοθετεί άκριτα τις αλλοιωμένες, μέσω τού καθόλα ανυπόληπτου Μάρτενς, εκτιμήσες του Αμερικανού πρέσβη Ντέιβις!20. Γιώργου Σεφέρη, Ελένη.21. Παράφραση από το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού, Κατά Σαδδουκαίων.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/02/2009
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009
ΝΤΡΟΠΗ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΕΣ
Το ΚΚΕ ξύπνησε και άρχισε να βρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ για τον Ελαιώνα
Το πλέον οπορτουνιστικό κόμμα της αριστεράς άρχισε πάλι να τα βάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέποντας ότι μένει έξω από το παιχνίδι και αφού βγήκε η απόφαση του Σ.Ε , έβγαλε την πιο κάτω ανακοίνωση: Από την άλλη η πράσινη βουλευτής του κάνει την πάπια .Αν δεν είναι αυτό οπορτουνισμός τότε τι είναι;
ΝΤΡΟΠΗ……………………
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ
Η διαμάχη μεταξύ των μεγαλοεπιχειρηματιών της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, του δημάρχου Αθήνας και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν σχετίζεται με την ανάπλαση του Ελαιώνα, τη μετατροπή του σε χώρο πράσινου, αναψυχής και άθλησης της νεολαίας και του λαού της Αθήνας. Έχει σχέση με επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς και πολιτική δημαγωγία.
Οι μεγαλοεπιχειρηματίες της ΠΑΕ Παναθηναϊκός μιλώντας εξ ονόματος των φιλάθλων του Παναθηναϊκού ενδιαφέρονται να αυξήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και τις επιχειρηματικές συμμαχίες τους αξιοποιώντας τις εκτάσεις του Ελαιώνα.
Ο δήμαρχος Αθήνας και η παράταξη του ΠΑΣΟΚ από την αρχή στηρίζουν με θέρμη την εκχώρηση στρεμμάτων του Ελαιώνα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός που ανοίγει το δρόμο στην ολοκληρωτική και οριστική παράδοση της περιοχής του αρχαίου Ελαιώνα στα επιχειρηματικά συμφέροντα, στη δημιουργία πολυκαταστημάτων και άλλων πολεοδομικών συγκροτημάτων, που όχι μόνο δεν θα ωφελήσουν τους κατοίκους των γύρω περιοχών αλλά θα κάνουν τη ζωής τους ακόμα χειρότερη.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται καιροσκόπος και διπρόσωπος. Ενώ δεν καταψήφισε την εκχώρηση των εκτάσεων του Ελαιώνα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός και συνεχίζει να είναι υπέρ της κατασκευής του γηπέδου, για να μη χαλάσει το «περιβαλλοντικό» του προσωπείο, διαφώνησε στη δημιουργία του εμπορικού κέντρου που θα συνοδεύει το γήπεδο!
Το ΚΚΕ καλεί το λαό της Αθήνας και του Λεκανοπεδίου να πάρει την υπόθεση του Ελαιώνα στα χέρια του. Ούτε ένα στρέμμα δεν πρέπει να εκχωρηθεί στους επιχειρηματικούς ομίλους. Είναι ζωτική ανάγκη να γίνει χώρος πρασίνου, δημόσιων αθλητικών και πολιτιστικών υποδομών που δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον. Κανένα γήπεδο, καμία αθλητική εγκατάσταση δεν πρέπει να ανήκει σε επιχειρηματίες".
Το πλέον οπορτουνιστικό κόμμα της αριστεράς άρχισε πάλι να τα βάζει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βλέποντας ότι μένει έξω από το παιχνίδι και αφού βγήκε η απόφαση του Σ.Ε , έβγαλε την πιο κάτω ανακοίνωση: Από την άλλη η πράσινη βουλευτής του κάνει την πάπια .Αν δεν είναι αυτό οπορτουνισμός τότε τι είναι;
ΝΤΡΟΠΗ……………………
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ
Η διαμάχη μεταξύ των μεγαλοεπιχειρηματιών της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, του δημάρχου Αθήνας και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν σχετίζεται με την ανάπλαση του Ελαιώνα, τη μετατροπή του σε χώρο πράσινου, αναψυχής και άθλησης της νεολαίας και του λαού της Αθήνας. Έχει σχέση με επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς και πολιτική δημαγωγία.
Οι μεγαλοεπιχειρηματίες της ΠΑΕ Παναθηναϊκός μιλώντας εξ ονόματος των φιλάθλων του Παναθηναϊκού ενδιαφέρονται να αυξήσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και τις επιχειρηματικές συμμαχίες τους αξιοποιώντας τις εκτάσεις του Ελαιώνα.
Ο δήμαρχος Αθήνας και η παράταξη του ΠΑΣΟΚ από την αρχή στηρίζουν με θέρμη την εκχώρηση στρεμμάτων του Ελαιώνα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός που ανοίγει το δρόμο στην ολοκληρωτική και οριστική παράδοση της περιοχής του αρχαίου Ελαιώνα στα επιχειρηματικά συμφέροντα, στη δημιουργία πολυκαταστημάτων και άλλων πολεοδομικών συγκροτημάτων, που όχι μόνο δεν θα ωφελήσουν τους κατοίκους των γύρω περιοχών αλλά θα κάνουν τη ζωής τους ακόμα χειρότερη.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται καιροσκόπος και διπρόσωπος. Ενώ δεν καταψήφισε την εκχώρηση των εκτάσεων του Ελαιώνα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός και συνεχίζει να είναι υπέρ της κατασκευής του γηπέδου, για να μη χαλάσει το «περιβαλλοντικό» του προσωπείο, διαφώνησε στη δημιουργία του εμπορικού κέντρου που θα συνοδεύει το γήπεδο!
Το ΚΚΕ καλεί το λαό της Αθήνας και του Λεκανοπεδίου να πάρει την υπόθεση του Ελαιώνα στα χέρια του. Ούτε ένα στρέμμα δεν πρέπει να εκχωρηθεί στους επιχειρηματικούς ομίλους. Είναι ζωτική ανάγκη να γίνει χώρος πρασίνου, δημόσιων αθλητικών και πολιτιστικών υποδομών που δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον. Κανένα γήπεδο, καμία αθλητική εγκατάσταση δεν πρέπει να ανήκει σε επιχειρηματίες".
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΟΡΟΣΕΙΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ": συμπαράσταση στην Αγγελική της καρδιάς μας και του αγώνα
Οχι,η Αγγελική μας δέν θά μείνει "φυτό" (αλληλεγγύη στήν δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου από τήν Χίο καί οικονομική ενίσχυση)
Για την Αγγελική τής καρδιάς μας, τήν Αγγελική τού αγώνα πού δέν θά σάς κάνει τήν χάρη νά μείνει "φυτό"
Συμπαράσταση καί οικονομική ενίσχυση στήν δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου πού απαιτεί στήν δίκη πού ξεκινά στίς 29/1 στήν Χίο,τήν τιμωρία κάθε υπεύθυνου γιά τά 3 χρόνια Γολγοθά τής υγείας της
΄
Είναι ώρες πού οι εικόνες καί τά σημάδια από τήν βαρβαρότητα καί τήν εξουσία από άνθρωπο σέ άνθρωπο σέ ξεπερνούν,δέν προλαβαίνεις πράγματι νά ανταποκριθείς απέναντι σέ όλα τά γεγονότα πού προσβάλλουν καί ισοπεδώνουν τήν ανθρώπινη υπόσταση καί ελευθερία μέσα σέ ένα σύγχρονο μεσαίωνα πού αυτοαποκαλείται "χαριτωμένα"..."κοινωνικό κράτος" ή "δημοκρατία", αλλά στήν ουσία πρόκειται γιά τήν σκληρότερη επίδειξη λεηλασίας,τρόμου καί βίας πού βιώνουν οι εργαζόμενοι,όλη η ανθρωπότητα,όλο τό παγκόσμιο οικοσύστημα!
Από τίς σφαγές στήν Γάζα καί στό Σουδάν μέχρι τίς στάχτες τού καταυλισμού τών μεταναστών στήν Πάτρα,από τήν Αγγελική καί τόν Ντουζόν μέχρι τόν Αλέξη Γρηγορόπουλο καί τήν Κωνσταντίνα Κούνεβα,τό πρόσωπο τής απόλυτης βίας καί κτηνωδίας είναι εδώ πολλαπλασιάζοντας τά θυματά του.
Δέν χρειάζεται νά είσαι στά βουνά τού Αφγανιστάν ανάμεσα σέ κατοχικούς στρατούς "ειρήνης" καί αντάρτες Ταλιμπάν γιά νά πληρώσεις μέ τήν ζωή σου τήν διαδρομή τής ενημέρωσης,όπως συνέβη πρόσφατα στόν σύντροφο καί αγωνιστή τής δημοσιογραφίας Γιώργο Κοίλιαρη.
Μπορεί νά βρεθείς εδώ στήν "εργασιακή ειρήνη" τής Βαλκανικής ανάμεσα σέ σεκιουριτάδες,γραφειοκράτες τής ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ καί γιατρούς καί από τήν μιά στιγμή στήν άλλη νά πεθάνεις σάν μιά άλλη Αμαλία Καλυβίνου ή νά πεταχτείς στήν αναπηρική καρέκλα όπως στήν περίπτωση τής Αγγελικής.
Στίς 8 Απρίλη τού 2009 θά κλείσουν τρία χρόνια από εκείνο τό πρωϊνό στό εργοστάσιο τής ΔΕΗ,στό Κοντάρι τής Χίου,όταν μέ αφορμή ένα βραχυκύκλωμα πού προκάλεσε διακοπή ηλεκτροδότησης στό νησί,η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου θέλησε νά κάνει ρεπορτάζ γιά τό συμβάν.
Παρεμποδίσθηκε καί χτυπήθηκε από τόν φύλακα-σεκιούριτυ τού εργοστασίου καί αφού μεταφέρθηκε στό νοσοκομείο τής Χίου,μετά από εγκληματική καθυστέρηση(15 ολόκληρες ώρες),αδιαφορία καί αβλεψία τού "επιστημονικού" προσωπικού,διαπιστώθηκε πώς είχε υποστεί ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται ανάμεσα στίς συμπληγάδες πέτρες ενός συστήματος πού δέν καταλαβαίνει τίποτα από τό μαρτύριο καί τόν πόνο τών απλών ανθρώπων,τρία χρόνια κρατά τό ανηφόρι τής αναζήτησης τής ελπίδας από Αθήνα σέ Σουηδία καί ξανά στήν Χίο προσδοκώντας τήν θεραπεία στίς νοσηλευτικές μονάδες καί στά ειδικά κέντρα αποκατάστασης.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται καθηλωμένη μέσα στήν σιωπή πού όμως βγάζει φωνή γιά τά τόσα "γιατί?",τρία χρόνια τά παιδιά της καί ο συντροφός της Θοδωρής Πυλιώτης στέκονται καί αγωνίζονται υπομονετικά κοντά της γιά νά ξαναφέρουν πίσω τό χαμόγελο,τό βάδισμα καί τήν φωνή τής μητέρας καί συντρόφισσας πού ποτέ δέν ξέχασαν!
Στήν δίκη πού ξεκινά τήν Πέμπτη 29/1/09,στήν Χίο,είναι απαίτηση όλης τής κοινωνίας νά λάμψει η αλήθεια γιά τήν υποθεσή της καί νά τιμωρηθούν όλοι εκείνοι πού είναι υπεύθυνοι γιά τήν τωρινή κατάσταση τής υγείας της καί τό ψυχικό βασανιστήριο πού αυτή καί η οικογενειά της υφίστανται σέ καθημερινή βάση.
Εκφράζουμε άλλη μιά φορά τήν αλληλεγγύη μας στήν Αγγελική καί μέ τήν μορφή οικονομικής ενίσχυσης,γιά όποιον/όποιο θέλει νά βοηθήσει
στόν λογαριασμό
0026-0142-98-0100646366(eurobank)
μέχρι τίς ημέρες τού Πάσχα γιά νά συγκεντρώσουμε ότι ποσό μπορούμε συμβάλλοντας στά τεράστια έξοδα αποκατάστασης τής υγείας της
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΟΡΟΣΕΙΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"
Ελευθεριακή Κίνηση Κορινθίας
Αναρχική /Αντιεξουσιαστική πρωτοβουλία από Αθήνα,Κορινθία καί Αχαϊα
28/1/09
Για την Αγγελική τής καρδιάς μας, τήν Αγγελική τού αγώνα πού δέν θά σάς κάνει τήν χάρη νά μείνει "φυτό"
Συμπαράσταση καί οικονομική ενίσχυση στήν δημοσιογράφο Αγγελική Χατζηδημητρίου πού απαιτεί στήν δίκη πού ξεκινά στίς 29/1 στήν Χίο,τήν τιμωρία κάθε υπεύθυνου γιά τά 3 χρόνια Γολγοθά τής υγείας της
΄
Είναι ώρες πού οι εικόνες καί τά σημάδια από τήν βαρβαρότητα καί τήν εξουσία από άνθρωπο σέ άνθρωπο σέ ξεπερνούν,δέν προλαβαίνεις πράγματι νά ανταποκριθείς απέναντι σέ όλα τά γεγονότα πού προσβάλλουν καί ισοπεδώνουν τήν ανθρώπινη υπόσταση καί ελευθερία μέσα σέ ένα σύγχρονο μεσαίωνα πού αυτοαποκαλείται "χαριτωμένα"..."κοινωνικό κράτος" ή "δημοκρατία", αλλά στήν ουσία πρόκειται γιά τήν σκληρότερη επίδειξη λεηλασίας,τρόμου καί βίας πού βιώνουν οι εργαζόμενοι,όλη η ανθρωπότητα,όλο τό παγκόσμιο οικοσύστημα!
Από τίς σφαγές στήν Γάζα καί στό Σουδάν μέχρι τίς στάχτες τού καταυλισμού τών μεταναστών στήν Πάτρα,από τήν Αγγελική καί τόν Ντουζόν μέχρι τόν Αλέξη Γρηγορόπουλο καί τήν Κωνσταντίνα Κούνεβα,τό πρόσωπο τής απόλυτης βίας καί κτηνωδίας είναι εδώ πολλαπλασιάζοντας τά θυματά του.
Δέν χρειάζεται νά είσαι στά βουνά τού Αφγανιστάν ανάμεσα σέ κατοχικούς στρατούς "ειρήνης" καί αντάρτες Ταλιμπάν γιά νά πληρώσεις μέ τήν ζωή σου τήν διαδρομή τής ενημέρωσης,όπως συνέβη πρόσφατα στόν σύντροφο καί αγωνιστή τής δημοσιογραφίας Γιώργο Κοίλιαρη.
Μπορεί νά βρεθείς εδώ στήν "εργασιακή ειρήνη" τής Βαλκανικής ανάμεσα σέ σεκιουριτάδες,γραφειοκράτες τής ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ καί γιατρούς καί από τήν μιά στιγμή στήν άλλη νά πεθάνεις σάν μιά άλλη Αμαλία Καλυβίνου ή νά πεταχτείς στήν αναπηρική καρέκλα όπως στήν περίπτωση τής Αγγελικής.
Στίς 8 Απρίλη τού 2009 θά κλείσουν τρία χρόνια από εκείνο τό πρωϊνό στό εργοστάσιο τής ΔΕΗ,στό Κοντάρι τής Χίου,όταν μέ αφορμή ένα βραχυκύκλωμα πού προκάλεσε διακοπή ηλεκτροδότησης στό νησί,η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου θέλησε νά κάνει ρεπορτάζ γιά τό συμβάν.
Παρεμποδίσθηκε καί χτυπήθηκε από τόν φύλακα-σεκιούριτυ τού εργοστασίου καί αφού μεταφέρθηκε στό νοσοκομείο τής Χίου,μετά από εγκληματική καθυστέρηση(15 ολόκληρες ώρες),αδιαφορία καί αβλεψία τού "επιστημονικού" προσωπικού,διαπιστώθηκε πώς είχε υποστεί ισχυρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται ανάμεσα στίς συμπληγάδες πέτρες ενός συστήματος πού δέν καταλαβαίνει τίποτα από τό μαρτύριο καί τόν πόνο τών απλών ανθρώπων,τρία χρόνια κρατά τό ανηφόρι τής αναζήτησης τής ελπίδας από Αθήνα σέ Σουηδία καί ξανά στήν Χίο προσδοκώντας τήν θεραπεία στίς νοσηλευτικές μονάδες καί στά ειδικά κέντρα αποκατάστασης.
Τρία χρόνια η Αγγελική βρίσκεται καθηλωμένη μέσα στήν σιωπή πού όμως βγάζει φωνή γιά τά τόσα "γιατί?",τρία χρόνια τά παιδιά της καί ο συντροφός της Θοδωρής Πυλιώτης στέκονται καί αγωνίζονται υπομονετικά κοντά της γιά νά ξαναφέρουν πίσω τό χαμόγελο,τό βάδισμα καί τήν φωνή τής μητέρας καί συντρόφισσας πού ποτέ δέν ξέχασαν!
Στήν δίκη πού ξεκινά τήν Πέμπτη 29/1/09,στήν Χίο,είναι απαίτηση όλης τής κοινωνίας νά λάμψει η αλήθεια γιά τήν υποθεσή της καί νά τιμωρηθούν όλοι εκείνοι πού είναι υπεύθυνοι γιά τήν τωρινή κατάσταση τής υγείας της καί τό ψυχικό βασανιστήριο πού αυτή καί η οικογενειά της υφίστανται σέ καθημερινή βάση.
Εκφράζουμε άλλη μιά φορά τήν αλληλεγγύη μας στήν Αγγελική καί μέ τήν μορφή οικονομικής ενίσχυσης,γιά όποιον/όποιο θέλει νά βοηθήσει
στόν λογαριασμό
0026-0142-98-0100646366(eurobank)
μέχρι τίς ημέρες τού Πάσχα γιά νά συγκεντρώσουμε ότι ποσό μπορούμε συμβάλλοντας στά τεράστια έξοδα αποκατάστασης τής υγείας της
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΟΡΟΣΕΙΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ"
Ελευθεριακή Κίνηση Κορινθίας
Αναρχική /Αντιεξουσιαστική πρωτοβουλία από Αθήνα,Κορινθία καί Αχαϊα
28/1/09
Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009
ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Βιώσιμη ανάπτυξη στο Αιγαίο
Τόπος και χρόνος υλοποίησης: Μυτιλήνη – αίθουσα συνεδριάσεων Νομαρχιακού Συμβουλίου: Σάββατο 31 Γενάρη και Κυριακή 1 Φλεβάρη 2009.
Στόχος της διημερίδας: Η ανάδειξη και η περαιτέρω επεξεργασία των νησιωτικών πολιτικών, καθώς και η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων για τους επερχόμενους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στο νησιωτικό χώρο.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21/01/2009
Υποπτος διαδικτυακός «αχταρμάς»
Ιστολόγιο (blog), με τίτλο «Ενότητα στα blogs της Αριστεράς», έκανε την εμφάνισή του στο Διαδίκτυο πριν από λίγες μέρες, στο οποίο ο άγνωστος δημιουργός του αυθαίρετα έχει περιλάβει και σύνδεσμο προς την ιστοσελίδα του «Ριζοσπάστη». Το ίδιο αυθαίρετα έχει αναρτήσει περιεχόμενο και έχει περιλάβει σχετικούς συνδέσμους προς τα ιστολόγια φίλων και οπαδών του ΚΚΕ, μερικοί από τους οποίους έχουν ενημερώσει με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τον «Ρ» ότι επανειλημμένα - πλην μάταια - ζήτησαν να αφαιρεθούν από το εν λόγω ιστολόγιο.
Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δημιουργού του ιστολογίου, το χωρίς τη σύμφωνη γνώμη όλων των πηγών ανακάτωμα υλικών, που προέρχονται από οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ, από ιστολόγια φιλικά προς αυτούς τους δύο πολιτικούς φορείς και υλικών από τον «Ριζοσπάστη» και ιστολόγια που ανοιχτά τοποθετούνται με το ΚΚΕ, αναμφίβολα λειτουργεί προβοκατόρικα.
Ιστολόγιο (blog), με τίτλο «Ενότητα στα blogs της Αριστεράς», έκανε την εμφάνισή του στο Διαδίκτυο πριν από λίγες μέρες, στο οποίο ο άγνωστος δημιουργός του αυθαίρετα έχει περιλάβει και σύνδεσμο προς την ιστοσελίδα του «Ριζοσπάστη». Το ίδιο αυθαίρετα έχει αναρτήσει περιεχόμενο και έχει περιλάβει σχετικούς συνδέσμους προς τα ιστολόγια φίλων και οπαδών του ΚΚΕ, μερικοί από τους οποίους έχουν ενημερώσει με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τον «Ρ» ότι επανειλημμένα - πλην μάταια - ζήτησαν να αφαιρεθούν από το εν λόγω ιστολόγιο.
Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δημιουργού του ιστολογίου, το χωρίς τη σύμφωνη γνώμη όλων των πηγών ανακάτωμα υλικών, που προέρχονται από οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ, από ιστολόγια φιλικά προς αυτούς τους δύο πολιτικούς φορείς και υλικών από τον «Ριζοσπάστη» και ιστολόγια που ανοιχτά τοποθετούνται με το ΚΚΕ, αναμφίβολα λειτουργεί προβοκατόρικα.
Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009
Η ΑΧΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΞΑΝΑΣΤΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
«Οι αναρχικοί δεν καίνε το σπίτι τους. Και το σπίτι μας είναι η εργατική τάξη, εκεί χτυπάει η καρδιά μας», ξεκαθάρισαν τα μέλη της «Αναρχικής Πρωτοβουλίας Αθηνών-Κορίνθου-Αχαΐας», που κατάφεραν να συγκεντρώσουν 12.800 ευρώ μέσα σε λίγες μέρες και να ξαναφτιάξουν το καμένο περίπτερο της 70χρονης Χαρίκλειας Ανανιάδου στη Θεσσαλονίκη.
Η 70χρονη Χαρίκλεια Ανανιάδου και το ολοκαίνουργο περίπτεροΤο περίπτερο, που βρίσκεται έξω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, κάηκε ολοσχερώς στις 11 του περασμένου Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια επεισοδίων ανάμεσα σε αντεξουσιαστές και αστυνομικούς.«Η οικονομική αλληλεγγύη στην 70χρονη έκλεισε με το ποσό που συγκεντρώθηκε. Εμείς οι αναρχικοί, που είμαστε κομμάτι της εργατικής τάξης και παλεύουμε με την κοινωνία κι όχι ενάντιά της, κρίναμε πως οφείλαμε να συμπαρασταθούμε σ' έναν συνάνθρωπό μας που έπεσε θύμα τυφλής και άστοχης βίας ομάδων εκτόνωσης, οι οποίες δεν ανήκουν στο κίνημα, ούτε σύντροφοί μας είναι», αναφέρει η «Αναρχική Πρωτοβουλία» σε νέα ανακοίνωση που απέστειλε στα γραφεία τής «Ε» στη Θεσσαλονίκη. Συνοδευόταν, μάλιστα, από φωτοαντίγραφα του λογαριασμού (0026-0221-33-0101271081), που είχε ανοιχτεί στην Eurobank και ο καθένας κατέθετε όποιο ποσό μπορούσε.
«Θα το επαναλάβουμε για κάθε καταπιεσμένο που έχει ανάγκη την κοινωνική αλληλεγγύη», υπόσχονται με την ανακοίνωσή τους τα μέλη της «Αναρχικής Πρωτοβουλίας» και συνεχίζουν την προσπάθεια συνεισφέροντας στον τραπεζικό λογαριασμό με αριθμό 5012 0190 2127 της Τράπεζας Πειραιώς, για την ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα. Ν.ΦΩΤ.
«Οι αναρχικοί δεν καίνε το σπίτι τους. Και το σπίτι μας είναι η εργατική τάξη, εκεί χτυπάει η καρδιά μας», ξεκαθάρισαν τα μέλη της «Αναρχικής Πρωτοβουλίας Αθηνών-Κορίνθου-Αχαΐας», που κατάφεραν να συγκεντρώσουν 12.800 ευρώ μέσα σε λίγες μέρες και να ξαναφτιάξουν το καμένο περίπτερο της 70χρονης Χαρίκλειας Ανανιάδου στη Θεσσαλονίκη.
Η 70χρονη Χαρίκλεια Ανανιάδου και το ολοκαίνουργο περίπτεροΤο περίπτερο, που βρίσκεται έξω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, κάηκε ολοσχερώς στις 11 του περασμένου Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια επεισοδίων ανάμεσα σε αντεξουσιαστές και αστυνομικούς.«Η οικονομική αλληλεγγύη στην 70χρονη έκλεισε με το ποσό που συγκεντρώθηκε. Εμείς οι αναρχικοί, που είμαστε κομμάτι της εργατικής τάξης και παλεύουμε με την κοινωνία κι όχι ενάντιά της, κρίναμε πως οφείλαμε να συμπαρασταθούμε σ' έναν συνάνθρωπό μας που έπεσε θύμα τυφλής και άστοχης βίας ομάδων εκτόνωσης, οι οποίες δεν ανήκουν στο κίνημα, ούτε σύντροφοί μας είναι», αναφέρει η «Αναρχική Πρωτοβουλία» σε νέα ανακοίνωση που απέστειλε στα γραφεία τής «Ε» στη Θεσσαλονίκη. Συνοδευόταν, μάλιστα, από φωτοαντίγραφα του λογαριασμού (0026-0221-33-0101271081), που είχε ανοιχτεί στην Eurobank και ο καθένας κατέθετε όποιο ποσό μπορούσε.
«Θα το επαναλάβουμε για κάθε καταπιεσμένο που έχει ανάγκη την κοινωνική αλληλεγγύη», υπόσχονται με την ανακοίνωσή τους τα μέλη της «Αναρχικής Πρωτοβουλίας» και συνεχίζουν την προσπάθεια συνεισφέροντας στον τραπεζικό λογαριασμό με αριθμό 5012 0190 2127 της Τράπεζας Πειραιώς, για την ενίσχυση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα. Ν.ΦΩΤ.
Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009
Μπάτσοι, γουρούνια, αδέλφια μας;
Ο ΙΟΣ του Σαββάτου
Μπάτσοι, γουρούνια, αδέλφια μας;
ios@enet.gr / www.iospress.gr ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
Λένε ότι η τέχνη προηγείται της πολιτικής. Την καρικατούρα του αποφθέγματος ζήσαμε τις περασμένες μέρες μετά τη δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη» (Κυριακή, 28/12/08) ενός κειμένου, το οποίο με τη μορφή «διηγήματος» αποτελεί την πιο απροκάλυπτη υπεράσπιση της δολοφονίας του 15χρονου από τον ειδικό φρουρό το μοιραίο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου. Το κείμενο αυτό σχολιάστηκε κριτικά από τον Γ. Κοροπούλη («Αυγή» 6/1/2009), τον Χ. Γεωργούλα («Εποχή», 4/1/2009), τον Γ. Ρούση («Ε», 5/1/09). Στη στήλη του «Ιού» είχαμε ήδη επισημάνει το περιεχόμενο του «διηγήματος» και καλούσαμε τους αναγνώστες μας να το διαβάσουν (3/1/09).
Η υπόθεση προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις στο εσωτερικό του ΚΚΕ γιατί, με έμμεσο τρόπο, ανέδειξε τις αντιφάσεις του δημόσιου λόγου και της πολιτικής του κόμματος απέναντι στη νεολαιίστικη έκρηξη και ήρθε να συμπληρώσει το δημόσιο έπαινο όλων των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων στην «υπεύθυνη» πολιτική του γραμμή. Ανέλαβε, λοιπόν, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους ο Μάκης Μαΐλης, εκπρόσωπος Τύπου του ΚΚΕ. Με άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» (8/1/08) ο κ. Μαΐλης επιχειρεί να ανασκευάσει όσα καταλογίζονται στο κείμενο του Ριζοσπάστη και επιτίθεται κατά της «Εποχής», της «Αυγής», του «Ιού» και της «Ελευθεροτυπίας» για την κριτική που του άσκησαν. Βέβαια ακόμα και ο κ. Μαΐλης φροντίζει να πάρει τις αποστάσεις του από το δημοσίευμα (το οποίο επιμένει να αποκαλεί «διήγημα»), αναφέροντας ότι «η λογοτεχνική του αξία είναι αδιάφορη» και παραδεχόμενος ότι «αν η ψυχογράφηση γίνεται ολοκληρωμένα, είναι ένα άλλο θέμα, στο οποίο μπορεί να υπάρχουν αυτές ή εκείνες οι τοποθετήσεις».
Ο Μάκης Μαΐλης με την Αλέκα ΠαπαρήγαΟμως με το κείμενό του ο κ. Μαΐλης όχι μόνο υπερασπίζεται την πολιτική συλλογιστική του διηγήματος, αλλά την τοποθετεί και στο πλαίσιο του πολιτικού προγράμματος του κόμματος. Αντί λοιπόν να αμβλύνει τις εντυπώσεις που προκάλεσε το αρχικό δημοσίευμα, το επενδύει με την προστασία της κομματικής καθοδήγησης. Αυτός είναι ο λόγος που επανερχόμαστε, αυτή τη φορά όχι για το διήγημα, αλλά για το κείμενο του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ.- Ο κ. Μαΐλης ξεκινά το κείμενό του με ένα εντελώς άσχετο «επιχείρημα». Καταγγέλλει «αστικές εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές που δημοσιεύουν άρθρα ή παρουσιάζουν συνεντεύξεις των Κουφοντίνα, Γιωτόπουλου, Ξηρού και άλλων υποκειμένων που λερώνουν την έννοια επανάσταση». Και λίγο παρακάτω ειρωνεύεται τη στήλη μας: «Καιρό έχει η εφημερίδα του Ιού να δημοσιεύσει συνέντευξη του Γιωτόπουλου - τι συμβαίνει;» Η σκοπιμότητα του επιχειρήματος σαφής: εσείς που ανοίγετε διάλογο στα μέσα ενημέρωσης με τους τρομοκράτες, τους υποθάλπετε κιόλας πολιτικά.Αλλά δεν είναι άραγε η Λιάνα Κανέλλη αυτή που πήρε (και μάλιστα «ζωντανή») συνέντευξη του Σάββα Ξηρού από το κελί του Κορυδαλλού (Alpha, 16/9/2002, βλ. φωτογραφία) λίγο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο το φθινόπωρο του 2002;
Η κυρία Κανέλλη ήταν ήδη βουλευτής του ΚΚΕ και φιλοξενούσε στην ίδια εκπομπή άλλο ηγετικό στέλεχος του κόμματος, τον κ. Παναγιώτη Γεωργιάδη. Είναι δυνατόν να έχει ξεχάσει ο κ. Μαΐλης ότι το δεξί του χέρι στην εκλαΐκευση της γραμμής του κόμματος είχε αφιερώσει την εκπομπή της στο μέλος της 17Ν; Εκτός κι αν τότε ο Σάββας Ξηρός δεν «λέρωνε» τη λέξη επανάσταση. - «Ο συγγραφέας του διηγήματος» (στον «Ριζοσπάστη»), υποστηρίζει παρακάτω ο κ. Μαΐλης, «δεν κάνει τίποτα άλλο από την προσπάθεια να αναλύσει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, που βεβαίως το αποκαλεί φονιά. Ψυχογραφώντας την προσωπικότητα του δολοφόνου, δεν σημαίνει ότι παίρνει το μέρος του και υιοθετεί ή δικαιολογεί το έγκλημα του ήρωά του». Μόνο που σ' αυτή την «ψυχογράφηση», ο ημιανώνυμος «διηγηματογράφος» Α.Σ.Α. του Ριζοσπάστη φροντίζει να συμπεριλάβει και εντελώς ψευδή γεγονότα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την πράξη του φτωχού αστυνομικού και να τον παρουσιάσει ως θύμα επιθέσεων με μολότοφ από πλουσιόπαιδα. - Στο δεύτερο μέρος του άρθρου του ο κ. Μαΐλης προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες του ότι το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» ταιριάζει στην «ανώριμη πολιτική σκέψη» αλλά «βολεύει και το σύστημα». Είναι αλήθεια ότι δεν αποτελεί προϊόν των κομμάτων της Αριστεράς το σύνθημα αυτό, αλλά όποιος βρέθηκε στις νεολαιίστικες διαδηλώσεις του Δεκέμβρη σε όλη την Ελλάδα θα διαπίστωσε ότι το σύνθημα αυθόρμητα κυριάρχησε, ενώ δημιουργήθηκαν και εκατοντάδες (χιουμοριστικές οι περισσότερες) παραλλαγές του. Αλλά ποιο σύνθημα αντιπροτείνει ο κ. Μαΐλης; «Το σύνθημα που λέει ότι το αστικό κράτος πρέπει να τσακιστεί και στη θέση του να μπει το κράτος της εργατικής τάξης. Που σημαίνει ότι και τότε η Πολιτοφυλακή θα αναλάβει άλλον ταξικό ρόλο από τον σημερινό της Αστυνομίας». Μ' άλλα λόγια, περιμένετε λίγο να τσακιστεί το αστικό κράτος, οπότε θα φτιάξουμε εμείς πολιτοφυλακή. Μέχρι τότε, αφήστε τους αστυνομικούς να σας τσακίζουν εκείνοι. Κι αν κανένας πιο θερμόαιμος σκοτώσει και κάνα παιδί, κάντε του το ψυχογράφημα.
- Πρωτοφανής είναι και ο ισχυρισμός του κ. Μαΐλη ότι «ένα σωρό ΑΕΙ χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια από κουκουλοφόρους, δήθεν αντιεξουσιαστές, και ως εργαστήρια κατασκευής μολότοφ». Πρόκειται για ευθεία ταύτιση με την επιχειρηματολογία όσων απαιτούν την κατάργηση του ασύλου. Γιατί αν δεν είναι ικανοί οι φοιτητές και οι διδάσκοντες να περιφρουρήσουν το χώρο τους, το μόνο που μένει είναι η νομιμοποίηση της εισόδου των κατασταλτικών μηχανισμών. - Το κείμενο ολοκληρώνεται με την απάντηση του κ. Μαΐλη σε σχετικό πολιτικό αίτημα που έχει θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ: «Είναι λοιπόν γραφικό το σύνθημα "να αφοπλιστεί η Αστυνομία", ενώ πέρα από ουτοπικό είναι και αποπροσανατολιστικό το "να διαλυθούν τα ΜΑΤ". Και να διαλύονταν, κάτι άλλο θα ερχόταν στη θέση τους, πέρα από αυτά που θα απέμεναν, όσο η εξουσία της πλουτοκρατίας παραμένει». Εδώ γίνεται σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματική πολιτική μετατόπιση του ΚΚΕ. Γιατί το αίτημα «να διαλυθούν τα ΜΑΤ» ήταν πάγιο δικό του σύνθημα σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Μάλιστα, μέχρι πριν από λίγα χρόνια το ΚΚΕ περηφανευόταν ότι είναι «το μοναδικό κόμμα που ζητάει την κατάργηση των ΜΑΤ, γιατί είναι σταθερά υπέρ του αναπροσανατολισμού των αστυνομικών δυνάμεων στη δίωξη του εγκλήματος» («Ριζοσπάστης», 24/2/1999).Το αίτημα αυτό το βρίσκουμε στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΚΚΕ το 1993 (σελ. 21), ενώ στην κομματική εφημερίδα υπάρχουν πάμπολλες αναφορές ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, αλλά και κομματικών οργάνων στην ανάγκη να διαλυθούν τα ΜΑΤ: ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ (8/1/1997), δήλωση του μέλους της Κ.Ε. Γιάννη Νάκη (8/6/97), δήλωση του βουλευτή Αχιλλέα Κανταρτζή (10/7/1997), δήλωση στη Βουλή (25/7/1997), δήλωση του βουλευτή Στρατή Κόρακα (10/1/1998), απόφαση ειδικής ημερίδας (27/1/2000), Θέσεις για το 8ο Συνέδριο της ΚΝΕ (2/9/2001). Τι συνέβη και τώρα ο κ. Μαΐλης θεωρεί «γραφικό» αυτό το προγραμματικό αίτημα του κόμματός του; Ως εξήγηση δεν αρκεί η διαπίστωση ότι ένα μέρος του συνδικαλισμού της ΕΛ.ΑΣ. ελέγχεται από το ΚΚΕ. Ανεπαίσθητα, εδώ και λίγα χρόνια το ΚΚΕ σταματά να αναφέρεται στη διάλυση των ΜΑΤ και μετατρέπει το αίτημα σε «απομάκρυνση των ΜΑΤ από τις πορείες» («Ριζοσπάστης», 13/3/2007). Ομως τα ΜΑΤ ακριβώς αυτό το ρόλο έχουν: να αντιμετωπίζουν δηλαδή τις λαϊκές εκδηλώσεις. Το «γραφικό» αίτημα παραμένει μόνο στις θέσεις του Κ.Σ. της ΚΝΕ για το 9ο Συνέδριό της (Γενάρης 2006, σελ. 20). Πρόκειται για μια συνολική μετεξέλιξη της πολιτικής του ΚΚΕ απέναντι στα ζητήματα της καταστολής. Μόνο που δεν ήταν μέχρι σήμερα ομολογημένη. Το άρθρο του κ. Μαΐλη είναι η πρώτη δημόσια παραδοχή αυτής της πολιτικής αλλαγής. Και ο ημιανώνυμος «διηγηματογράφος» απλά εξέφρασε με πιο χοντροκομμένο τρόπο αυτά που σκέφτεται η σημερινή ηγεσία του κόμματος. *
Μπάτσοι, γουρούνια, αδέλφια μας;
ios@enet.gr / www.iospress.gr ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
Λένε ότι η τέχνη προηγείται της πολιτικής. Την καρικατούρα του αποφθέγματος ζήσαμε τις περασμένες μέρες μετά τη δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη» (Κυριακή, 28/12/08) ενός κειμένου, το οποίο με τη μορφή «διηγήματος» αποτελεί την πιο απροκάλυπτη υπεράσπιση της δολοφονίας του 15χρονου από τον ειδικό φρουρό το μοιραίο βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου. Το κείμενο αυτό σχολιάστηκε κριτικά από τον Γ. Κοροπούλη («Αυγή» 6/1/2009), τον Χ. Γεωργούλα («Εποχή», 4/1/2009), τον Γ. Ρούση («Ε», 5/1/09). Στη στήλη του «Ιού» είχαμε ήδη επισημάνει το περιεχόμενο του «διηγήματος» και καλούσαμε τους αναγνώστες μας να το διαβάσουν (3/1/09).
Η υπόθεση προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις στο εσωτερικό του ΚΚΕ γιατί, με έμμεσο τρόπο, ανέδειξε τις αντιφάσεις του δημόσιου λόγου και της πολιτικής του κόμματος απέναντι στη νεολαιίστικη έκρηξη και ήρθε να συμπληρώσει το δημόσιο έπαινο όλων των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων στην «υπεύθυνη» πολιτική του γραμμή. Ανέλαβε, λοιπόν, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους ο Μάκης Μαΐλης, εκπρόσωπος Τύπου του ΚΚΕ. Με άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» (8/1/08) ο κ. Μαΐλης επιχειρεί να ανασκευάσει όσα καταλογίζονται στο κείμενο του Ριζοσπάστη και επιτίθεται κατά της «Εποχής», της «Αυγής», του «Ιού» και της «Ελευθεροτυπίας» για την κριτική που του άσκησαν. Βέβαια ακόμα και ο κ. Μαΐλης φροντίζει να πάρει τις αποστάσεις του από το δημοσίευμα (το οποίο επιμένει να αποκαλεί «διήγημα»), αναφέροντας ότι «η λογοτεχνική του αξία είναι αδιάφορη» και παραδεχόμενος ότι «αν η ψυχογράφηση γίνεται ολοκληρωμένα, είναι ένα άλλο θέμα, στο οποίο μπορεί να υπάρχουν αυτές ή εκείνες οι τοποθετήσεις».
Ο Μάκης Μαΐλης με την Αλέκα ΠαπαρήγαΟμως με το κείμενό του ο κ. Μαΐλης όχι μόνο υπερασπίζεται την πολιτική συλλογιστική του διηγήματος, αλλά την τοποθετεί και στο πλαίσιο του πολιτικού προγράμματος του κόμματος. Αντί λοιπόν να αμβλύνει τις εντυπώσεις που προκάλεσε το αρχικό δημοσίευμα, το επενδύει με την προστασία της κομματικής καθοδήγησης. Αυτός είναι ο λόγος που επανερχόμαστε, αυτή τη φορά όχι για το διήγημα, αλλά για το κείμενο του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ.- Ο κ. Μαΐλης ξεκινά το κείμενό του με ένα εντελώς άσχετο «επιχείρημα». Καταγγέλλει «αστικές εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές που δημοσιεύουν άρθρα ή παρουσιάζουν συνεντεύξεις των Κουφοντίνα, Γιωτόπουλου, Ξηρού και άλλων υποκειμένων που λερώνουν την έννοια επανάσταση». Και λίγο παρακάτω ειρωνεύεται τη στήλη μας: «Καιρό έχει η εφημερίδα του Ιού να δημοσιεύσει συνέντευξη του Γιωτόπουλου - τι συμβαίνει;» Η σκοπιμότητα του επιχειρήματος σαφής: εσείς που ανοίγετε διάλογο στα μέσα ενημέρωσης με τους τρομοκράτες, τους υποθάλπετε κιόλας πολιτικά.Αλλά δεν είναι άραγε η Λιάνα Κανέλλη αυτή που πήρε (και μάλιστα «ζωντανή») συνέντευξη του Σάββα Ξηρού από το κελί του Κορυδαλλού (Alpha, 16/9/2002, βλ. φωτογραφία) λίγο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο το φθινόπωρο του 2002;
Η κυρία Κανέλλη ήταν ήδη βουλευτής του ΚΚΕ και φιλοξενούσε στην ίδια εκπομπή άλλο ηγετικό στέλεχος του κόμματος, τον κ. Παναγιώτη Γεωργιάδη. Είναι δυνατόν να έχει ξεχάσει ο κ. Μαΐλης ότι το δεξί του χέρι στην εκλαΐκευση της γραμμής του κόμματος είχε αφιερώσει την εκπομπή της στο μέλος της 17Ν; Εκτός κι αν τότε ο Σάββας Ξηρός δεν «λέρωνε» τη λέξη επανάσταση. - «Ο συγγραφέας του διηγήματος» (στον «Ριζοσπάστη»), υποστηρίζει παρακάτω ο κ. Μαΐλης, «δεν κάνει τίποτα άλλο από την προσπάθεια να αναλύσει ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, που βεβαίως το αποκαλεί φονιά. Ψυχογραφώντας την προσωπικότητα του δολοφόνου, δεν σημαίνει ότι παίρνει το μέρος του και υιοθετεί ή δικαιολογεί το έγκλημα του ήρωά του». Μόνο που σ' αυτή την «ψυχογράφηση», ο ημιανώνυμος «διηγηματογράφος» Α.Σ.Α. του Ριζοσπάστη φροντίζει να συμπεριλάβει και εντελώς ψευδή γεγονότα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την πράξη του φτωχού αστυνομικού και να τον παρουσιάσει ως θύμα επιθέσεων με μολότοφ από πλουσιόπαιδα. - Στο δεύτερο μέρος του άρθρου του ο κ. Μαΐλης προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες του ότι το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» ταιριάζει στην «ανώριμη πολιτική σκέψη» αλλά «βολεύει και το σύστημα». Είναι αλήθεια ότι δεν αποτελεί προϊόν των κομμάτων της Αριστεράς το σύνθημα αυτό, αλλά όποιος βρέθηκε στις νεολαιίστικες διαδηλώσεις του Δεκέμβρη σε όλη την Ελλάδα θα διαπίστωσε ότι το σύνθημα αυθόρμητα κυριάρχησε, ενώ δημιουργήθηκαν και εκατοντάδες (χιουμοριστικές οι περισσότερες) παραλλαγές του. Αλλά ποιο σύνθημα αντιπροτείνει ο κ. Μαΐλης; «Το σύνθημα που λέει ότι το αστικό κράτος πρέπει να τσακιστεί και στη θέση του να μπει το κράτος της εργατικής τάξης. Που σημαίνει ότι και τότε η Πολιτοφυλακή θα αναλάβει άλλον ταξικό ρόλο από τον σημερινό της Αστυνομίας». Μ' άλλα λόγια, περιμένετε λίγο να τσακιστεί το αστικό κράτος, οπότε θα φτιάξουμε εμείς πολιτοφυλακή. Μέχρι τότε, αφήστε τους αστυνομικούς να σας τσακίζουν εκείνοι. Κι αν κανένας πιο θερμόαιμος σκοτώσει και κάνα παιδί, κάντε του το ψυχογράφημα.- Πρωτοφανής είναι και ο ισχυρισμός του κ. Μαΐλη ότι «ένα σωρό ΑΕΙ χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια από κουκουλοφόρους, δήθεν αντιεξουσιαστές, και ως εργαστήρια κατασκευής μολότοφ». Πρόκειται για ευθεία ταύτιση με την επιχειρηματολογία όσων απαιτούν την κατάργηση του ασύλου. Γιατί αν δεν είναι ικανοί οι φοιτητές και οι διδάσκοντες να περιφρουρήσουν το χώρο τους, το μόνο που μένει είναι η νομιμοποίηση της εισόδου των κατασταλτικών μηχανισμών. - Το κείμενο ολοκληρώνεται με την απάντηση του κ. Μαΐλη σε σχετικό πολιτικό αίτημα που έχει θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ: «Είναι λοιπόν γραφικό το σύνθημα "να αφοπλιστεί η Αστυνομία", ενώ πέρα από ουτοπικό είναι και αποπροσανατολιστικό το "να διαλυθούν τα ΜΑΤ". Και να διαλύονταν, κάτι άλλο θα ερχόταν στη θέση τους, πέρα από αυτά που θα απέμεναν, όσο η εξουσία της πλουτοκρατίας παραμένει». Εδώ γίνεται σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματική πολιτική μετατόπιση του ΚΚΕ. Γιατί το αίτημα «να διαλυθούν τα ΜΑΤ» ήταν πάγιο δικό του σύνθημα σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο. Μάλιστα, μέχρι πριν από λίγα χρόνια το ΚΚΕ περηφανευόταν ότι είναι «το μοναδικό κόμμα που ζητάει την κατάργηση των ΜΑΤ, γιατί είναι σταθερά υπέρ του αναπροσανατολισμού των αστυνομικών δυνάμεων στη δίωξη του εγκλήματος» («Ριζοσπάστης», 24/2/1999).Το αίτημα αυτό το βρίσκουμε στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΚΚΕ το 1993 (σελ. 21), ενώ στην κομματική εφημερίδα υπάρχουν πάμπολλες αναφορές ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, αλλά και κομματικών οργάνων στην ανάγκη να διαλυθούν τα ΜΑΤ: ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ (8/1/1997), δήλωση του μέλους της Κ.Ε. Γιάννη Νάκη (8/6/97), δήλωση του βουλευτή Αχιλλέα Κανταρτζή (10/7/1997), δήλωση στη Βουλή (25/7/1997), δήλωση του βουλευτή Στρατή Κόρακα (10/1/1998), απόφαση ειδικής ημερίδας (27/1/2000), Θέσεις για το 8ο Συνέδριο της ΚΝΕ (2/9/2001). Τι συνέβη και τώρα ο κ. Μαΐλης θεωρεί «γραφικό» αυτό το προγραμματικό αίτημα του κόμματός του; Ως εξήγηση δεν αρκεί η διαπίστωση ότι ένα μέρος του συνδικαλισμού της ΕΛ.ΑΣ. ελέγχεται από το ΚΚΕ. Ανεπαίσθητα, εδώ και λίγα χρόνια το ΚΚΕ σταματά να αναφέρεται στη διάλυση των ΜΑΤ και μετατρέπει το αίτημα σε «απομάκρυνση των ΜΑΤ από τις πορείες» («Ριζοσπάστης», 13/3/2007). Ομως τα ΜΑΤ ακριβώς αυτό το ρόλο έχουν: να αντιμετωπίζουν δηλαδή τις λαϊκές εκδηλώσεις. Το «γραφικό» αίτημα παραμένει μόνο στις θέσεις του Κ.Σ. της ΚΝΕ για το 9ο Συνέδριό της (Γενάρης 2006, σελ. 20). Πρόκειται για μια συνολική μετεξέλιξη της πολιτικής του ΚΚΕ απέναντι στα ζητήματα της καταστολής. Μόνο που δεν ήταν μέχρι σήμερα ομολογημένη. Το άρθρο του κ. Μαΐλη είναι η πρώτη δημόσια παραδοχή αυτής της πολιτικής αλλαγής. Και ο ημιανώνυμος «διηγηματογράφος» απλά εξέφρασε με πιο χοντροκομμένο τρόπο αυτά που σκέφτεται η σημερινή ηγεσία του κόμματος. *
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ
Στη σημερινή συνεδρίασή της, η Π.Γ. του ΣΥΝ αποφάσισε:
Α. Να προτείνει στον ΣΥΡΙΖΑ τη διεξαγωγή μεγάλης συγκέντρωσης την ερχόμενη Δευτέρα, 19/1, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, πρόταση που έγινε αποδεκτή. Ομιλητής θα είναι ο Πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλ. Τσίπρας και χαιρετισμό θα απευθύνει ο Μ. Γλέζος.
Β. Τη διεξαγωγή Διαρκούς Συνεδρίου στις 6-8 Φεβρουαρίου για τη συζήτηση του προγράμματος (προτάσεις του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ) καθώς και για την προετοιμασία του κόμματος για τις ευρωεκλογές.
Γ. Πρωτοβουλίες του κόμματος για την Παλαιστίνη καθώς και για τους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Οικονομίας
Α. Να προτείνει στον ΣΥΡΙΖΑ τη διεξαγωγή μεγάλης συγκέντρωσης την ερχόμενη Δευτέρα, 19/1, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, πρόταση που έγινε αποδεκτή. Ομιλητής θα είναι ο Πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλ. Τσίπρας και χαιρετισμό θα απευθύνει ο Μ. Γλέζος.
Β. Τη διεξαγωγή Διαρκούς Συνεδρίου στις 6-8 Φεβρουαρίου για τη συζήτηση του προγράμματος (προτάσεις του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ) καθώς και για την προετοιμασία του κόμματος για τις ευρωεκλογές.
Γ. Πρωτοβουλίες του κόμματος για την Παλαιστίνη καθώς και για τους τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της Οικονομίας
Διημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ για το Αιγαίο
Η ανάδειξη και η περαιτέρω επεξεργασία των νησιωτικών πολιτικών, καθώς και η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων για τους επερχόμενους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στο νησιωτικό χώρο, είναι ο στόχος της διημερίδας που οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη.
Η διημερίδα έχει θέμα “Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αιγαίο” και έμφαση στη νησιωτικότητα, και στο περιεχόμενο της ανάπτυξης στα νησιά και θα διεξαχθεί στη Μυτιλήνη το Σαββατοκύριακο 31 Γενάρη και 1 Φλεβάρη,
Σε αυτήν θα συμμετάσχουν βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απο τον νησιωτικό χώρο και ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με τα θέματα των νησιών.
Η έναρξη των εργασιών της ημερίδας αναμένεται να γίνει απο τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο.
Η διημερίδα έχει θέμα “Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αιγαίο” και έμφαση στη νησιωτικότητα, και στο περιεχόμενο της ανάπτυξης στα νησιά και θα διεξαχθεί στη Μυτιλήνη το Σαββατοκύριακο 31 Γενάρη και 1 Φλεβάρη,
Σε αυτήν θα συμμετάσχουν βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απο τον νησιωτικό χώρο και ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με τα θέματα των νησιών.
Η έναρξη των εργασιών της ημερίδας αναμένεται να γίνει απο τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκο Αλαβάνο.
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009
ΠΩΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ Η ΝΔ (ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ)ΤΟ ΚΚΕ
Οδός Μπουμπουλίνας 20-22
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΑΝΟΥΡΗ
Σπουδαίο μνημείο της αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, κολαστήριο στα χρόνια της δικτατορίας, γραφεία του ΚΚΕ το '80, έδρα του υπουργείου Πολιτισμού από το 1993: Το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας 20-22, έξω απ' το οποίο πυροβολήθηκε ο αστυνομικός, Δ. Μαντζούνης, θα 'λεγε κανείς ότι διατρέχει τη νεότερη ιστορία μας και συνδέεται με πολλές μελανές της σελίδες.
Κατά την περίοδο της δικτατορίας, στην «ταράτσα» της οδού Μπουμπουλίνας 18, βασανίστηκαν πολλοί αγωνιστές. Ηταν έδρα της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Αθηνών.
*Χτίζεται το 1932 σε σχέδια του αρχιτέκτονα, Κυπριανού Μπίρη, μετέπειτα καθηγητή στο ΕΜΠ. Το πενταώροφο κτίριο θεωρείται υπόδειγμα «πρώιμου μοντερνισμού», με δύο στοές και τρία εσωτερικά αίθρια για τον επαρκή φωτισμό και αερισμό των 46 διαμερισμάτων του. Καταλαμβάνει το τετράγωνο μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας, Κουντουριώτη και Ζαΐμη.
«Είναι από τα πρώτα κτίσματα της Αθήνας με "έρκερ" όγκους, με γραμμικά παράθυρα, που εξέχουν από την πρόσοψη και όταν ανοίγουν σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μπαλκόνι», εξηγεί ο γιος του εμπνευστή του κτιρίου, Τ. Μπίρης, αρχιτέκτονας και καθηγητής του ΕΜΠ και ο ίδιος. «Είναι ακόμη από τις πρώτες πειραματικές λύσεις της καθ' ύψος συλλογικής κατοίκησης. Με τη διαφορά ότι οι πρωτοπόροι της ιδέας της πολυκατοικίας οραματίζονταν περιορισμένα ύψη και σχεδιασμό, με σκοπό την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών και όχι το κέρδος».
*Ο πρώτος του ιδιοκτήτης, ο γιατρός Κ. Λογοθετόπουλος, συνδέει το όνομά του με τις δωσιλογικές κατοχικές κυβερνήσεις, καθώς σπούδασε μαιευτική στο Μόναχο και λίγο πριν από τον πόλεμο βρέθηκε να διευθύνει το μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» ως πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών.
Παντρεμένος με την ανιψιά του στρατάρχη Λιστ, επικεφαλής των δυνάμεων της Βέρμαχτ που επιτίθενται στη χώρα μας, χρηματίζει υπουργός Παιδείας και Υγείας στην κυβέρνηση Τσολάκογλου και πρωθυπουργός από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943. Εμπνευστής της επιστράτευσης του '43, που αποτρέπεται από τις κινητοποιήσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, το 1944 δραπετεύει στη Γερμανία, ακολουθώντας τα ναζιστικά στρατεύματα. Καταδικάζεται ερήμην σε ισόβια το 1945, εκδίδεται στην Ελλάδα το 1946 και μένει στη φυλακή έως το 1951. Πεθαίνει το 1961 σε πλήρη απαξίωση.
1950-1985: Το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας το στεγάζει την διαβόητη ΚΥΠ. Τραγική ειρωνεία: Τα σχέδια για κυνηγητό των μελών του ΚΚΕ προετοιμάζονταν εδώ!
*Τη δεκαετία του '50 στο κτίριο στεγάζεται η διαβόητη ΚΥΠ. Σε κάποιο απ' τα γραφεία του εξυφαίνεται, πιθανότατα, η σκευωρία κατά του Νίκου Μπελογιάννη, αλλά και η δολοφονία του άλλοτε μαθητή του ιδιοκτήτη: του ΕΔΑΐτη γιατρού Γρηγόρη Λαμπράκη.
*Την περίοδο της δικτατορίας η γειτονιά ανατριχιάζει από τις οιμωγές των αντιστασιακών που κρατούνται στη Μπουμπουλίνας 18, έδρα της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας και άντρο του Μάλλιου, του Μπάμπαλη, του Λάμπρου.
Στην αιματοβαμμένη «ταράτσα» εκατοντάδες αγωνιστές υπομένουν φρικτά βασανιστήρια. Ανάμεσά τους, ο Ανδρέας Λεντάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης, που επινοούν έναν κώδικα επικοινωνίας με χτυπήματα στον τοίχο.
Τα «τραγούδια του Αντρέα» τα περιγράφουν γλαφυρά: «Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα, μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ. Πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα. Τακ-τακ εσύ, τακ-τακ εγώ».
1985-1993: Στα μέσα της δεκαετίας του '80 το ΚΚΕ αναζητεί ένα κτίριο για να στεγάσει την Κ.Ο. Αθήνας. Η πενταώροφη πολυκατοικία του Μπίρη δίδεται αντιπαροχή. Το ΚΚΕ το αγοράζει περίπου 100 εκατ. δρχ.
*Η «εκδίκηση της ιστορίας» έρχεται στα μέσα του '80, οπότε το ΚΚΕ αναζητεί κτίριο για να στεγάσει την Κομματική Οργάνωση Αθήνας. Η ΚΥΠ έχει μετακομίσει στην οδό Κατεχάκη και η πολυκατοικία μοιάζει ερείπιο. Οι τότε ιδιοκτήτες της τη βγάζουν κυριολεκτικά στο σφυρί. Η ταμπέλα «δίδεται αντιπαροχή» επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
«Αγοράσαμε το κτίριο περίπου 100 εκατ. δρχ. και ξοδέψαμε άλλα 200 εκατ. για την ανακαίνισή του», θυμάται ο γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΝ, Ν. Χουντής, τότε γραμματέας της ΚΟΑ του ΚΚΕ.
Την ανακαίνιση εκείνη επιβλέπει ο πολιτικός μηχανικός, Δημ. Σκαμπάς, μέλος του κόμματος και πρώην δήμαρχος Χαϊδαρίου.
1993-2009: Σήμερα στεγάζει τις κεντρικές υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. Αγοράστηκε το 1993 (επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη) από το ΚΚΕ, έναντι 1,17 δισ. δραχμών.
*Το 1992, με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη προτείνει στο ΚΚΕ να πουλήσει το κτίσμα στο υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να στεγαστούν εκεί οι κεντρικές του υπηρεσίες. Η συμφωνία κλείνει γρήγορα, με τίμημα το οποίο αλλεπάλληλα δημοσιεύματα της εποχής θεωρούν σκανδαλώδες.
Πάντως στην επιτροπή της Βουλής που εγκρίνει τους ισολογισμούς των κομμάτων για τα έξοδα των εκλογών του 1993, το ΚΚΕ αναφέρει ότι εισέπραξε από την πώληση του κτιρίου 1,17 δισ. δρχ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 13/01/2009
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΝΑΝΟΥΡΗ
Σπουδαίο μνημείο της αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, κολαστήριο στα χρόνια της δικτατορίας, γραφεία του ΚΚΕ το '80, έδρα του υπουργείου Πολιτισμού από το 1993: Το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας 20-22, έξω απ' το οποίο πυροβολήθηκε ο αστυνομικός, Δ. Μαντζούνης, θα 'λεγε κανείς ότι διατρέχει τη νεότερη ιστορία μας και συνδέεται με πολλές μελανές της σελίδες.
Κατά την περίοδο της δικτατορίας, στην «ταράτσα» της οδού Μπουμπουλίνας 18, βασανίστηκαν πολλοί αγωνιστές. Ηταν έδρα της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Αθηνών.
*Χτίζεται το 1932 σε σχέδια του αρχιτέκτονα, Κυπριανού Μπίρη, μετέπειτα καθηγητή στο ΕΜΠ. Το πενταώροφο κτίριο θεωρείται υπόδειγμα «πρώιμου μοντερνισμού», με δύο στοές και τρία εσωτερικά αίθρια για τον επαρκή φωτισμό και αερισμό των 46 διαμερισμάτων του. Καταλαμβάνει το τετράγωνο μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας, Κουντουριώτη και Ζαΐμη.
«Είναι από τα πρώτα κτίσματα της Αθήνας με "έρκερ" όγκους, με γραμμικά παράθυρα, που εξέχουν από την πρόσοψη και όταν ανοίγουν σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μπαλκόνι», εξηγεί ο γιος του εμπνευστή του κτιρίου, Τ. Μπίρης, αρχιτέκτονας και καθηγητής του ΕΜΠ και ο ίδιος. «Είναι ακόμη από τις πρώτες πειραματικές λύσεις της καθ' ύψος συλλογικής κατοίκησης. Με τη διαφορά ότι οι πρωτοπόροι της ιδέας της πολυκατοικίας οραματίζονταν περιορισμένα ύψη και σχεδιασμό, με σκοπό την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών και όχι το κέρδος».
*Ο πρώτος του ιδιοκτήτης, ο γιατρός Κ. Λογοθετόπουλος, συνδέει το όνομά του με τις δωσιλογικές κατοχικές κυβερνήσεις, καθώς σπούδασε μαιευτική στο Μόναχο και λίγο πριν από τον πόλεμο βρέθηκε να διευθύνει το μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» ως πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών.
Παντρεμένος με την ανιψιά του στρατάρχη Λιστ, επικεφαλής των δυνάμεων της Βέρμαχτ που επιτίθενται στη χώρα μας, χρηματίζει υπουργός Παιδείας και Υγείας στην κυβέρνηση Τσολάκογλου και πρωθυπουργός από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943. Εμπνευστής της επιστράτευσης του '43, που αποτρέπεται από τις κινητοποιήσεις του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, το 1944 δραπετεύει στη Γερμανία, ακολουθώντας τα ναζιστικά στρατεύματα. Καταδικάζεται ερήμην σε ισόβια το 1945, εκδίδεται στην Ελλάδα το 1946 και μένει στη φυλακή έως το 1951. Πεθαίνει το 1961 σε πλήρη απαξίωση.
1950-1985: Το κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας το στεγάζει την διαβόητη ΚΥΠ. Τραγική ειρωνεία: Τα σχέδια για κυνηγητό των μελών του ΚΚΕ προετοιμάζονταν εδώ!
*Τη δεκαετία του '50 στο κτίριο στεγάζεται η διαβόητη ΚΥΠ. Σε κάποιο απ' τα γραφεία του εξυφαίνεται, πιθανότατα, η σκευωρία κατά του Νίκου Μπελογιάννη, αλλά και η δολοφονία του άλλοτε μαθητή του ιδιοκτήτη: του ΕΔΑΐτη γιατρού Γρηγόρη Λαμπράκη.
*Την περίοδο της δικτατορίας η γειτονιά ανατριχιάζει από τις οιμωγές των αντιστασιακών που κρατούνται στη Μπουμπουλίνας 18, έδρα της υποδιεύθυνσης Ασφαλείας και άντρο του Μάλλιου, του Μπάμπαλη, του Λάμπρου.
Στην αιματοβαμμένη «ταράτσα» εκατοντάδες αγωνιστές υπομένουν φρικτά βασανιστήρια. Ανάμεσά τους, ο Ανδρέας Λεντάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης, που επινοούν έναν κώδικα επικοινωνίας με χτυπήματα στον τοίχο.
Τα «τραγούδια του Αντρέα» τα περιγράφουν γλαφυρά: «Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Αντρέα, μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ. Πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα. Τακ-τακ εσύ, τακ-τακ εγώ».
1985-1993: Στα μέσα της δεκαετίας του '80 το ΚΚΕ αναζητεί ένα κτίριο για να στεγάσει την Κ.Ο. Αθήνας. Η πενταώροφη πολυκατοικία του Μπίρη δίδεται αντιπαροχή. Το ΚΚΕ το αγοράζει περίπου 100 εκατ. δρχ.
*Η «εκδίκηση της ιστορίας» έρχεται στα μέσα του '80, οπότε το ΚΚΕ αναζητεί κτίριο για να στεγάσει την Κομματική Οργάνωση Αθήνας. Η ΚΥΠ έχει μετακομίσει στην οδό Κατεχάκη και η πολυκατοικία μοιάζει ερείπιο. Οι τότε ιδιοκτήτες της τη βγάζουν κυριολεκτικά στο σφυρί. Η ταμπέλα «δίδεται αντιπαροχή» επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.
«Αγοράσαμε το κτίριο περίπου 100 εκατ. δρχ. και ξοδέψαμε άλλα 200 εκατ. για την ανακαίνισή του», θυμάται ο γραμματέας της Κ.Ε. του ΣΥΝ, Ν. Χουντής, τότε γραμματέας της ΚΟΑ του ΚΚΕ.
Την ανακαίνιση εκείνη επιβλέπει ο πολιτικός μηχανικός, Δημ. Σκαμπάς, μέλος του κόμματος και πρώην δήμαρχος Χαϊδαρίου.
1993-2009: Σήμερα στεγάζει τις κεντρικές υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού. Αγοράστηκε το 1993 (επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη) από το ΚΚΕ, έναντι 1,17 δισ. δραχμών.
*Το 1992, με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη, η Ντόρα Μπακογιάννη προτείνει στο ΚΚΕ να πουλήσει το κτίσμα στο υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να στεγαστούν εκεί οι κεντρικές του υπηρεσίες. Η συμφωνία κλείνει γρήγορα, με τίμημα το οποίο αλλεπάλληλα δημοσιεύματα της εποχής θεωρούν σκανδαλώδες.
Πάντως στην επιτροπή της Βουλής που εγκρίνει τους ισολογισμούς των κομμάτων για τα έξοδα των εκλογών του 1993, το ΚΚΕ αναφέρει ότι εισέπραξε από την πώληση του κτιρίου 1,17 δισ. δρχ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 13/01/2009
Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2009
ΤΟ ΚΚΕ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΗ ΝΔ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΟΣ
Μάκης ΜαΐληςΕνα σωρό ΑΕΙ χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια από κουκουλοφόρους, δήθεν αντιεξουσιαστές, και ως εργαστήρια κατασκευής μολότοφ (προφανώς, λέμε εμείς, δεν απουσιάζει και η δράση διαφόρων πρακτόρων που αξιοποιούν - χρησιμοποιούν αφελή παιδάκια, προσφέροντας και πολύτιμες υπηρεσίες σε όσους θέλουν να καταργηθεί το άσυλο), όμως τα συγκεκριμένα έντυπα, που προαναφέρθηκαν, ουδέποτε θέλησαν να στηλιτεύσουν το γεγονός.
Αλέκα Παπαρήγα
Η Παπαρήγα για τους συλληφθέντες της Λάρισας..... «εφόσον αποδειχθεί ότι σπάσανε βιτρίνες και κάψανε τράπεζες υπάρχει ο ποινικός νόμος για να τιμωρηθούν».
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΥΓΗΣ 2009
ΥΣΤΕΡΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ (ΚΚΕ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ (ΛΑΟΣ) ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΥΓΗ
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟ ΚΚΕ ΔΙΝΕΙ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ
Ανακοίνωση Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού για τη δολοφονική επίθεση εναντίον αστυνομικών
Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ καταγγέλλει τη δολοφονική επίθεση στους τρεις αστυνομικούς και τον σοβαρό τραυματισμό του ενός ως μια στυγερή εγκληματική πράξη. Εκφράζουμε τη θλίψη και την οδύνη μας για τον τραυματισμό του αστυνομικού και ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση.
Ζητάμε να διαλευκανθεί άμεσα η υπόθεση για να αποκαλυφθούν οι ένοχοι και τα αίτια αυτής της επίθεσης.
Τέτοιες δολοφονικές ενέργειες λειτουργούν σε βάρος των αγώνων της νεολαίας και των εργαζομένων για μια αξιοπρεπή ζωή και στρώνουν το έδαφος για ενίσχυση του αυταρχισμού και της καταστολής.
Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού
Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2009
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009
ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ........ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 28 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008
Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά
Κ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
Ακου με προσεχτικά φίλε, χωρίς να με διακόψεις.
Ξέρω πως έχεις βοηθήσει πολλούς ανώνυμους ν' ακουστεί η φωνή τους, γι' αυτό σε παίρνω κι εγώ.
Ελπίζω να φερθείς και σε μένα όπως στους άλλους.
Λοιπόν, ναι του την άναψα!
Και δεν το μετανιώνω, να το ξέρεις, μόνο που άλλον νόμιζα ότι βαρούσα, αν και καλά να πάθει το κωλόπαιδο, το πλουσιόπαιδο που γύρευε να κάνει πλάκα σε μας, που μας έβριζε κωλόμπατσους και τα τέτοια...
Κι όλοι εσείς που ουρλιάζετε τώρα στα κανάλια και μυξοκλαίτε, δεν ξέρετε τίποτα ή ξέρετε και κάνετε τον παλαβό. Λένε λοιπόν κάποιοι από σας πως έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο αφού ήμουνα λέει με σπασμένα νεύρα, ή να φύγω από την Αστυνομία και να μην κρατάω όπλο και άλλα τέτοια... Τόσα ξέρουν οι κοπρίτες, οι καναλάκηδες και όλοι οι βολεμένοι. Μόνο εκείνη η καριόλα η Λιάνα σα να μου φάνηκε πως το πλησίασε το θέμα, λέγοντας πως μ' έχουνε καρφωμένο δέκα χρόνια στα Εξάρχεια! Εχει τις πληροφορίες της αυτή, όπως όλοι στο σινάφι σας, μόνο που τις χρησιμοποιείτε όπως και όταν σας βολεύει...
Νομίζω λοιπόν πως ακούω τους αραχτούς όλους στους καναπέδες να λένε, «δηλαδή δεν πρέπει όλοι να περνούν από ψυχίατρο;» και άλλες τέτοιες μαλακίες. Οπως ας πούμε, περνάνε από ψυχίατρο οι γιατροί, οι δικαστές και τόσοι άλλοι που σε σφάζουν ή σε ξεφτιλίζουν όταν σε πετυχαίνουν στο «γήπεδό» τους, τα νοσοκομεία και τα δικαστήρια δηλαδή. Δηλαδή, πόσοι σε υπεύθυνες θέσεις περνάνε από ψυχίατρο κανονικά και μετά από κάποια διαστήματα στην υπηρεσία; Δεν μπορεί να είσαι ή να φαίνεσαι καλά και ξαφνικά κάτι να στη βαρέσει; Να σε κερατώνει η γυναίκα σου ας πούμε ή κάτι άλλο σοβαρότερο ή να σε κάψει η καθημερινή υπηρεσία, ειδικά αν δε σου δίνουν άδεια, δεν πας διακοπές γιατί πότε το ένα πότε το άλλο, η υπηρεσία θεωρεί πως πρέπει να ανακαλέσει τις άδειες και όλα τα σχετικά; Για να μη σου θυμίσω πως οι τελευταίοι που μπορούν να εξετάσουν και να κρίνουν αν είσαι ψυχικά εντάξει είναι οι ψυχίατροι, έτσι δε λένε; Και να μη σου θυμίσω πόσοι πολιτικοί αποδείχτηκε πως ήταν βαρεμένοι και σε άλλη περίπτωση θα τους είχανε δεμένους, όχι αμολητούς να κυβερνάνε τον κοσμάκη, ούτε να σου θυμίσω πόσοι στρατιωτικοί που δίνουν διαταγές στα παιδάκια είναι για τα σίδερα, άσε που... αλλά τι να πρωτοπείς...
Λοιπόν, εγώ, είν' αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Υστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη «δουλειά», έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ - «γι' αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!» φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. «Κυρίους» μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου.
Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει... τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε;
Ενα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο...
Και πώς βρέθηκα στο Σώμα δε θα το αναλύσω, αν και ξέρω πως όλοι ξέρετε πάνω - κάτω με ποιο τρόπο μας χώνουν στο τσουβάλι, όπως τα φίδια που τα αμολάνε μετά - μας αμολάνε δηλαδή, γιατί να μην το ομολογήσω; - μας στέλνουνε καταπάνω στον κοσμάκη. Λεπτομέρειες δεν τολμάω να σου πως, πάντως εκείνο το βράδυ αφού με σύρανε με κλοτσιές και μπουνιές στην Ασφάλεια, με μούρη πρησμένη και αίματα να τρέχουν από τα χείλια και τη σπασμένη μύτη - όλα για μια μηχανή που είχα κλέψει από το πάρκινγκ, κάναμε απίθανες κόντρες τότε, τι άλλο να κάναμε, πεταμένοι απ' όλους, μάνα, πατέρα, χωρίς φράγκο στην τσέπη, από το σχολείο τρεις αποβολές και στο τέλος έπρεπε ν' αλλάξω σχολείο, και τι να το κάνω το σχολείο; - αφού λοιπόν με αφήσανε χωρίς φαΐ και νερό τρεις μέρες, μου είπαν: «ή δέκα χρόνια μέσα ή στην Αστυνομία και θα κάνεις ό,τι σου λέμε, γκέγκε μάγκα;». Διάλεξα τα σίγουρο ψωμί και να μας, δέκα χρόνια στη σφηκοφωλιά, στα Εξάρχεια με όλο εκείνο το αληταριό, που τους ήξερα και από τη μια και από την άλλη - και ανάμεσά τους κάμποσους παραστρατημένους. Μήπως ξέρεις φίλε τι ρόλο παίζουν πολλοί από αυτούς; Δικοί μας είναι, τι δικοί μας δηλαδή, της Ασφάλειας είναι και από κει παίρνουν οδηγίες, πότε θα την ανάψουν τη μια ή την άλλη φωτιά εδώ κι εκεί! Για πες μου εσύ που είσαι έξυπνος και σπουδαγμένος, γιατί δε χτυπάνε κανένα στόχο πλουτοκρατίας, κανέναν με γιοτ, με αυτοκίνητα ακριβά και τεράστιες περιουσίες; Γιατί χτυπάνε τον μεροκαματιάρη με το μαγαζάκι, τον περιπτερά και άλλους ανυπεράσπιστους; Δειλά πραχτοράκια της μαύρης συμφοράς είναι, πεμπτοφαλαγγίτες τους έλεγε ο μόνος σοβαρός και τίμιος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου, ένας δικηγόρος που έλεγε πως είναι με το ΚΚΕ, αλλά είναι έξω και απ' αυτό γιατί θέλει λέει να είναι ανεξάρτητος.
Λοιπόν, τον φουκαρά το μικρό τον έφαγα.
Είχα φτάσει στο αμήν, και πώς φτάνει κανείς στο αμήν δε θα στο αναλύσω, πάντως είχα μπουχτίσει. Με βρίζανε τα κωλόπαιδα, με είχαν βρίσει τουλάχιστον άλλες πενήντα φορές την ίδια μέρα, βρίζανε τη μάνα μου - «γαμώ το μ... που σε πέταγε» μου είχε φωνάξει ένα καθίκι το ίδιο απόγευμα - και είχα φτάσει ως το λαιμό - σου είπα ότι η μάνα μου ήταν παραδουλεύτρα, τίποτε άλλο δε σου λέω. Κάτι αυτές οι βρισιές, κάτι οι σπόντες του αστυνόμου την προηγουμένη «δεν κάνετε για τη δουλειά για την οποία προσληφθήκατε, και πλησιάζει η λήξη ή ανανέωση της σύμβασής σας και πρέπει να αποδείξετε πως αξίζετε το ψωμί που τρώτε...» και άλλα τέτοια.
Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Οχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας που θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας και όχι στη φυλακή.
Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία - στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου - έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ' αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι' αυτό έπινε. Οπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ενας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να 'ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να 'ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! 'Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; Εντάξει, είμαι απόλυτος θα μου πεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία αυτού που λέω.
Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί σε ζάλισα: το έκανα!
Πριν, σου έλεγα πως τον σημάδεψα και έτσι έγινε, όπως ήμουνα με το αίμα στο κεφάλι. Ομως, φίλε, πρέπει να σου πω πως δε θυμάμαι αν εκείνη τη στιγμή που πάτησα τη σκανδάλη, σημάδευα ακόμη τον πιτσιρικά ή το χέρι μου είχε κατέβει. Και μη νομίσεις πως πάω να πω ότι δεν το 'κανα, αφού ξέρω ότι εσύ δε θα με δώσεις. Απλά, δε θυμάμαι γιατί το μυαλό μου έχει σκεπαστεί από μια θολούρα και έχω χάσει εκείνες τις στιγμές τελείως. Για να μη λέω πολλά: δεν ξέρω ποια δύναμη ή ποια κούραση μου κατέβασε το χέρι - αν το κατέβασε - πάντως ό,τι έγινε, έγινε χωρίς τη θέλησή μου.
Και να στο πω; Ενα βουνό έχει πέσει πάνω μου από την επόμενη στιγμή που έφυγε η σφαίρα και είδα το κορμάκι του πιτσιρικά να διπλώνεται στις πλάκες. Οταν σκέφτομαι πως θέρισα μια ψυχούλα που δεν είχε κάνει ούτε ένα βήμα ακόμα στη ζωή, άνετο ή ζόρικο βήμα - τι σημασία έχει;
Αλλά φίλε, είχε φτάσει ένας κόμπος και μ' είχε πνίξει, αν δεν τράβαγα το πιστόλι εκείνη τη στιγμή θα είχα πεθάνει από ασφυξία. Ολο τον τελευταίο καιρό με είχε μαγκώσει ένα μούδιασμα - ξέρεις τι σημαίνει μούδιασμα; - ένα μούδιασμα που ξεκίνησε από τα πόδια και σκαρφάλωνε σιγά σιγά στο λαιμό. Δε θα το πιστέψεις φίλε, όμως με το που έφυγε η σφαίρα, μου φάνηκε πως πήρε μαζί της κι αυτόν τον βραχνά, έστω κι αν αυτό κράτησε όσο και η διαδρομή του βλήματος που άφησα να φύγει μέσα στο πάθιασμά μου. Ξέρω καλά πως θα με κυνηγάει πάντα αυτή η στιγμή αλλά πίσω δεν μπορώ να τη φέρω ούτε τη σφαίρα ούτε τη ζωούλα του πιτσιρικά. Ολοι εσείς που σήμερα φωνάζετε και χτυπιέστε τάχα, θα το προσπεράσετε γρήγορα, θα το ξεχάσετε μέχρι τις επόμενες δυο - τρεις μέρες, όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα φριχτά εγκλήματα, δικά μας ή των άλλων, των επωνύμων που δεν τους αγγίζει ούτε νόμος ούτε συνείδηση. Ετσι κυλάει η ζωή, με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, γιατί έτσι πρέπει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς. Εγώ βέβαια εδώ σημαδεύτηκα και εδώ θα καρφωθώ, αλλά δε θ' αφήσω να το καταλάβει κανείς και πιστεύω πως εσύ θα κρατήσεις το μυστικό που σου εμπιστεύτηκα.
Να το ξέρεις: ό,τι και να δείξει η βαλλιστική που θα γίνει, όπως πάντα, εγώ δε θα το παραδεχτώ δημόσια πως του την άναψα και μάλιστα εν βρασμώ, που λένε, ούτε πως τον σημάδεψα κατάστηθα. Εχω τρία παιδιά να μεγαλώσω κι εγώ. Ναι, σαν εκείνο που σκότωσα, θα μου πεις, το ξέρω και τα δικά μου έχουν μόνο εμένα και τη μάνα τους, δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι. Δε θα έχουν καλά καλά να φάνε άμα εγώ μπω φυλακή.
Ούτε συγγνώμη με παίρνει να ζητήσω, γιατί θα είναι σα να ομολογώ. Αλλωστε, πόσοι απ' όλους αυτούς που κακοποιούν κάθε μέρα τους ανθρώπους - και δεν είναι και λίγοι, κοίταξε στα ρετιρέ της παλιοκοινωνίας μας και θα καταλάβεις τι εννοώ - πόσοι απ' αυτούς ζήτησαν συγνώμη; Οχι, δεν οφείλω κανένα συγγνώμη σε κανέναν, κανέναν από τούτη τη βρωμοκοινωνία που ζούμε, εκτός ναι, εκτός από κείνο το παιδάκι που έστειλα στον άλλο κόσμο, αλλά όπως σου είπα, θα είναι η καταδίκη μου, άλλωστε τι θα άλλαζε αν ζητούσα συγγνώμη; Θα έφερνα πίσω τον πιτσιρικά ή θα μου το αναγνώριζαν σαν ελαφρυντικό;
Εμένα η μόνη μου ελπίδα τώρα είναι οι εγγυήσεις που μας έχουν δώσει από τότε που μπήκαμε στο Σώμα, πως ό,τι κι αν κάνουμε θα το κουκουλώσουν, αρκεί να πειθαρχούμε στις διαταγές των ανωτέρων.
Και μου το 'χουν υποσχεθεί πως κι εγώ θα πέσω στα μαλακά.
Τόσα χρόνια κάνω τον μαλάκα, μου το χρωστάνε.
Κυρίως φοβούνται, μην ανοίξω εγώ και άλλοι πολλοί το στόμα μας.
Γι' αυτό θα μου το κλείσουν απαλά και κομψά. Κρατώντας, μέχρι να περάσει η μπόρα μου, το στόμα των παιδιών μου γεμάτο. Που με τη σειρά τους, μεγαλώνοντας, θα βαδίσουν στα χνάρια μου, τη λαμπρή «σταδιοδρομία» μου.
Γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν.
Οπως κι εσύ και τόσοι άλλοι που νομίζουν πως ποτέ δε θα τους αγγίξει η κακιά η ώρα.
Ολοι στο ίδιο καζάνι κλωθογυρνάμε βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε.
Για την αντιγραφή,
Α. Σ. Α.
Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά
Κ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
Ακου με προσεχτικά φίλε, χωρίς να με διακόψεις.
Ξέρω πως έχεις βοηθήσει πολλούς ανώνυμους ν' ακουστεί η φωνή τους, γι' αυτό σε παίρνω κι εγώ.
Ελπίζω να φερθείς και σε μένα όπως στους άλλους.
Λοιπόν, ναι του την άναψα!
Και δεν το μετανιώνω, να το ξέρεις, μόνο που άλλον νόμιζα ότι βαρούσα, αν και καλά να πάθει το κωλόπαιδο, το πλουσιόπαιδο που γύρευε να κάνει πλάκα σε μας, που μας έβριζε κωλόμπατσους και τα τέτοια...
Κι όλοι εσείς που ουρλιάζετε τώρα στα κανάλια και μυξοκλαίτε, δεν ξέρετε τίποτα ή ξέρετε και κάνετε τον παλαβό. Λένε λοιπόν κάποιοι από σας πως έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο αφού ήμουνα λέει με σπασμένα νεύρα, ή να φύγω από την Αστυνομία και να μην κρατάω όπλο και άλλα τέτοια... Τόσα ξέρουν οι κοπρίτες, οι καναλάκηδες και όλοι οι βολεμένοι. Μόνο εκείνη η καριόλα η Λιάνα σα να μου φάνηκε πως το πλησίασε το θέμα, λέγοντας πως μ' έχουνε καρφωμένο δέκα χρόνια στα Εξάρχεια! Εχει τις πληροφορίες της αυτή, όπως όλοι στο σινάφι σας, μόνο που τις χρησιμοποιείτε όπως και όταν σας βολεύει...
Νομίζω λοιπόν πως ακούω τους αραχτούς όλους στους καναπέδες να λένε, «δηλαδή δεν πρέπει όλοι να περνούν από ψυχίατρο;» και άλλες τέτοιες μαλακίες. Οπως ας πούμε, περνάνε από ψυχίατρο οι γιατροί, οι δικαστές και τόσοι άλλοι που σε σφάζουν ή σε ξεφτιλίζουν όταν σε πετυχαίνουν στο «γήπεδό» τους, τα νοσοκομεία και τα δικαστήρια δηλαδή. Δηλαδή, πόσοι σε υπεύθυνες θέσεις περνάνε από ψυχίατρο κανονικά και μετά από κάποια διαστήματα στην υπηρεσία; Δεν μπορεί να είσαι ή να φαίνεσαι καλά και ξαφνικά κάτι να στη βαρέσει; Να σε κερατώνει η γυναίκα σου ας πούμε ή κάτι άλλο σοβαρότερο ή να σε κάψει η καθημερινή υπηρεσία, ειδικά αν δε σου δίνουν άδεια, δεν πας διακοπές γιατί πότε το ένα πότε το άλλο, η υπηρεσία θεωρεί πως πρέπει να ανακαλέσει τις άδειες και όλα τα σχετικά; Για να μη σου θυμίσω πως οι τελευταίοι που μπορούν να εξετάσουν και να κρίνουν αν είσαι ψυχικά εντάξει είναι οι ψυχίατροι, έτσι δε λένε; Και να μη σου θυμίσω πόσοι πολιτικοί αποδείχτηκε πως ήταν βαρεμένοι και σε άλλη περίπτωση θα τους είχανε δεμένους, όχι αμολητούς να κυβερνάνε τον κοσμάκη, ούτε να σου θυμίσω πόσοι στρατιωτικοί που δίνουν διαταγές στα παιδάκια είναι για τα σίδερα, άσε που... αλλά τι να πρωτοπείς...
Λοιπόν, εγώ, είν' αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Υστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη «δουλειά», έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ - «γι' αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!» φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. «Κυρίους» μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου.
Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει... τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε;
Ενα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο...
Και πώς βρέθηκα στο Σώμα δε θα το αναλύσω, αν και ξέρω πως όλοι ξέρετε πάνω - κάτω με ποιο τρόπο μας χώνουν στο τσουβάλι, όπως τα φίδια που τα αμολάνε μετά - μας αμολάνε δηλαδή, γιατί να μην το ομολογήσω; - μας στέλνουνε καταπάνω στον κοσμάκη. Λεπτομέρειες δεν τολμάω να σου πως, πάντως εκείνο το βράδυ αφού με σύρανε με κλοτσιές και μπουνιές στην Ασφάλεια, με μούρη πρησμένη και αίματα να τρέχουν από τα χείλια και τη σπασμένη μύτη - όλα για μια μηχανή που είχα κλέψει από το πάρκινγκ, κάναμε απίθανες κόντρες τότε, τι άλλο να κάναμε, πεταμένοι απ' όλους, μάνα, πατέρα, χωρίς φράγκο στην τσέπη, από το σχολείο τρεις αποβολές και στο τέλος έπρεπε ν' αλλάξω σχολείο, και τι να το κάνω το σχολείο; - αφού λοιπόν με αφήσανε χωρίς φαΐ και νερό τρεις μέρες, μου είπαν: «ή δέκα χρόνια μέσα ή στην Αστυνομία και θα κάνεις ό,τι σου λέμε, γκέγκε μάγκα;». Διάλεξα τα σίγουρο ψωμί και να μας, δέκα χρόνια στη σφηκοφωλιά, στα Εξάρχεια με όλο εκείνο το αληταριό, που τους ήξερα και από τη μια και από την άλλη - και ανάμεσά τους κάμποσους παραστρατημένους. Μήπως ξέρεις φίλε τι ρόλο παίζουν πολλοί από αυτούς; Δικοί μας είναι, τι δικοί μας δηλαδή, της Ασφάλειας είναι και από κει παίρνουν οδηγίες, πότε θα την ανάψουν τη μια ή την άλλη φωτιά εδώ κι εκεί! Για πες μου εσύ που είσαι έξυπνος και σπουδαγμένος, γιατί δε χτυπάνε κανένα στόχο πλουτοκρατίας, κανέναν με γιοτ, με αυτοκίνητα ακριβά και τεράστιες περιουσίες; Γιατί χτυπάνε τον μεροκαματιάρη με το μαγαζάκι, τον περιπτερά και άλλους ανυπεράσπιστους; Δειλά πραχτοράκια της μαύρης συμφοράς είναι, πεμπτοφαλαγγίτες τους έλεγε ο μόνος σοβαρός και τίμιος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου, ένας δικηγόρος που έλεγε πως είναι με το ΚΚΕ, αλλά είναι έξω και απ' αυτό γιατί θέλει λέει να είναι ανεξάρτητος.
Λοιπόν, τον φουκαρά το μικρό τον έφαγα.
Είχα φτάσει στο αμήν, και πώς φτάνει κανείς στο αμήν δε θα στο αναλύσω, πάντως είχα μπουχτίσει. Με βρίζανε τα κωλόπαιδα, με είχαν βρίσει τουλάχιστον άλλες πενήντα φορές την ίδια μέρα, βρίζανε τη μάνα μου - «γαμώ το μ... που σε πέταγε» μου είχε φωνάξει ένα καθίκι το ίδιο απόγευμα - και είχα φτάσει ως το λαιμό - σου είπα ότι η μάνα μου ήταν παραδουλεύτρα, τίποτε άλλο δε σου λέω. Κάτι αυτές οι βρισιές, κάτι οι σπόντες του αστυνόμου την προηγουμένη «δεν κάνετε για τη δουλειά για την οποία προσληφθήκατε, και πλησιάζει η λήξη ή ανανέωση της σύμβασής σας και πρέπει να αποδείξετε πως αξίζετε το ψωμί που τρώτε...» και άλλα τέτοια.
Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Οχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας που θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας και όχι στη φυλακή.
Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία - στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου - έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ' αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι' αυτό έπινε. Οπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ενας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να 'ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να 'ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! 'Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; Εντάξει, είμαι απόλυτος θα μου πεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία αυτού που λέω.
Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί σε ζάλισα: το έκανα!
Πριν, σου έλεγα πως τον σημάδεψα και έτσι έγινε, όπως ήμουνα με το αίμα στο κεφάλι. Ομως, φίλε, πρέπει να σου πω πως δε θυμάμαι αν εκείνη τη στιγμή που πάτησα τη σκανδάλη, σημάδευα ακόμη τον πιτσιρικά ή το χέρι μου είχε κατέβει. Και μη νομίσεις πως πάω να πω ότι δεν το 'κανα, αφού ξέρω ότι εσύ δε θα με δώσεις. Απλά, δε θυμάμαι γιατί το μυαλό μου έχει σκεπαστεί από μια θολούρα και έχω χάσει εκείνες τις στιγμές τελείως. Για να μη λέω πολλά: δεν ξέρω ποια δύναμη ή ποια κούραση μου κατέβασε το χέρι - αν το κατέβασε - πάντως ό,τι έγινε, έγινε χωρίς τη θέλησή μου.
Και να στο πω; Ενα βουνό έχει πέσει πάνω μου από την επόμενη στιγμή που έφυγε η σφαίρα και είδα το κορμάκι του πιτσιρικά να διπλώνεται στις πλάκες. Οταν σκέφτομαι πως θέρισα μια ψυχούλα που δεν είχε κάνει ούτε ένα βήμα ακόμα στη ζωή, άνετο ή ζόρικο βήμα - τι σημασία έχει;
Αλλά φίλε, είχε φτάσει ένας κόμπος και μ' είχε πνίξει, αν δεν τράβαγα το πιστόλι εκείνη τη στιγμή θα είχα πεθάνει από ασφυξία. Ολο τον τελευταίο καιρό με είχε μαγκώσει ένα μούδιασμα - ξέρεις τι σημαίνει μούδιασμα; - ένα μούδιασμα που ξεκίνησε από τα πόδια και σκαρφάλωνε σιγά σιγά στο λαιμό. Δε θα το πιστέψεις φίλε, όμως με το που έφυγε η σφαίρα, μου φάνηκε πως πήρε μαζί της κι αυτόν τον βραχνά, έστω κι αν αυτό κράτησε όσο και η διαδρομή του βλήματος που άφησα να φύγει μέσα στο πάθιασμά μου. Ξέρω καλά πως θα με κυνηγάει πάντα αυτή η στιγμή αλλά πίσω δεν μπορώ να τη φέρω ούτε τη σφαίρα ούτε τη ζωούλα του πιτσιρικά. Ολοι εσείς που σήμερα φωνάζετε και χτυπιέστε τάχα, θα το προσπεράσετε γρήγορα, θα το ξεχάσετε μέχρι τις επόμενες δυο - τρεις μέρες, όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα φριχτά εγκλήματα, δικά μας ή των άλλων, των επωνύμων που δεν τους αγγίζει ούτε νόμος ούτε συνείδηση. Ετσι κυλάει η ζωή, με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, γιατί έτσι πρέπει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς. Εγώ βέβαια εδώ σημαδεύτηκα και εδώ θα καρφωθώ, αλλά δε θ' αφήσω να το καταλάβει κανείς και πιστεύω πως εσύ θα κρατήσεις το μυστικό που σου εμπιστεύτηκα.
Να το ξέρεις: ό,τι και να δείξει η βαλλιστική που θα γίνει, όπως πάντα, εγώ δε θα το παραδεχτώ δημόσια πως του την άναψα και μάλιστα εν βρασμώ, που λένε, ούτε πως τον σημάδεψα κατάστηθα. Εχω τρία παιδιά να μεγαλώσω κι εγώ. Ναι, σαν εκείνο που σκότωσα, θα μου πεις, το ξέρω και τα δικά μου έχουν μόνο εμένα και τη μάνα τους, δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι. Δε θα έχουν καλά καλά να φάνε άμα εγώ μπω φυλακή.
Ούτε συγγνώμη με παίρνει να ζητήσω, γιατί θα είναι σα να ομολογώ. Αλλωστε, πόσοι απ' όλους αυτούς που κακοποιούν κάθε μέρα τους ανθρώπους - και δεν είναι και λίγοι, κοίταξε στα ρετιρέ της παλιοκοινωνίας μας και θα καταλάβεις τι εννοώ - πόσοι απ' αυτούς ζήτησαν συγνώμη; Οχι, δεν οφείλω κανένα συγγνώμη σε κανέναν, κανέναν από τούτη τη βρωμοκοινωνία που ζούμε, εκτός ναι, εκτός από κείνο το παιδάκι που έστειλα στον άλλο κόσμο, αλλά όπως σου είπα, θα είναι η καταδίκη μου, άλλωστε τι θα άλλαζε αν ζητούσα συγγνώμη; Θα έφερνα πίσω τον πιτσιρικά ή θα μου το αναγνώριζαν σαν ελαφρυντικό;
Εμένα η μόνη μου ελπίδα τώρα είναι οι εγγυήσεις που μας έχουν δώσει από τότε που μπήκαμε στο Σώμα, πως ό,τι κι αν κάνουμε θα το κουκουλώσουν, αρκεί να πειθαρχούμε στις διαταγές των ανωτέρων.
Και μου το 'χουν υποσχεθεί πως κι εγώ θα πέσω στα μαλακά.
Τόσα χρόνια κάνω τον μαλάκα, μου το χρωστάνε.
Κυρίως φοβούνται, μην ανοίξω εγώ και άλλοι πολλοί το στόμα μας.
Γι' αυτό θα μου το κλείσουν απαλά και κομψά. Κρατώντας, μέχρι να περάσει η μπόρα μου, το στόμα των παιδιών μου γεμάτο. Που με τη σειρά τους, μεγαλώνοντας, θα βαδίσουν στα χνάρια μου, τη λαμπρή «σταδιοδρομία» μου.
Γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν.
Οπως κι εσύ και τόσοι άλλοι που νομίζουν πως ποτέ δε θα τους αγγίξει η κακιά η ώρα.
Ολοι στο ίδιο καζάνι κλωθογυρνάμε βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε.
Για την αντιγραφή,
Α. Σ. Α.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)